Ανταπόκριση από την ομιλία του π.Αστερίου με θέμα: “Προσέγγιση του Θεού μέσα από τη γνώση του εαυτού μας”

Μία μικρή ανταπόκριση από την ομιλία του π. Αστερίου στην ομιλία του με θέμα:

“Προσέγγιση του Θεού μέσα από τη γνώση του εαυτού μας” 

Οι άνθρωποι γνωρίζουν το σύμπαν και έχει εξελιχθεί τόσο πολύ η επιστήμη στις μέρες μας, όμως δεν γνωρίζουν καθόλου τον εαυτό τους. Ο ίδιος ο εαυτός είναι ένα σύμπαν που χρειάζεται να τον εξερευνήσουμε και να ανακαλύψουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε, τα πάθη και τις αδυναμίες που δεν βλέπουμε.

Υπάρχουν 4 πτυχές του εαυτού μας:
1) αυτό που φαίνεται εξωτερικά και βλέπουν οι άλλοι (κι εδώ μπορεί να εισχωρήσει η υποκρισία).
2) αυτό που πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας (κι εδώ κινδυνεύουμε από την επιπολαιότητα).
3) αυτό που μπορούμε να ανακαλύψουμε αν εξερευνήσουμε τον εαυτό μας. Τότε διαπιστώνουμε πως δεν μας αρέσει, βλέπουμε πόσες αδυναμίες, πάθη και άγνοια έχουμε, εκπλησσόμαστε γιατί δεν περιμέναμε να είμαστε έτσι (κι εδώ απειλούμαστε από την απογοήτευση).
4) αυτό που πραγματικά είμαστε και το γνωρίζει ο Θεός μόνο.

1) με τη μελέτη των ιερών γραφών, κειμένων, Αγίας Γραφής.
2) με το να ακούμε τι λένε οι άλλοι για μας, οι φίλοι μας. Να δεχόμαστε τα αρνητικά σχόλια και όσα μας λένε για να βοηθηθούμε. Να ακούμε τι λέει για μας ο πνευματικός μας που ο ίδιος βλέπει την ψυχή μας και μπορεί να διακρίνει και να μας βοηθήσει.
3) να ψάχνουμε τον εαυτό μας, για το τι πάθη έχουμε σιγά σιγά και να τα αντιληφθούμε.
4) να κάνουμε προσευχή να μας αποκαλύψει ο Θεός τα πάθη μας και να μας βοηθήσει.

Κάθε άνθρωπος κουβαλάει δύο σακούλες, μια μπροστά του και μια πίσω του. Και οι δύο σακούλες είναι γεμάτες σκουπίδια. Αυτή που έχουμε μπροστά μας είναι τα πάθη των άλλων που βλέπουμε και κατηγορούμε, αυτή που είναι πίσω μας είναι ο εαυτός μας και τα πάθη μας που δεν τα βλέπουμε.

Αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι ανώτερος και από αυτόν που μπορεί με την προσευχή του να αναστήσει νεκρό κι από αυτόν που βλέπει Αγγέλους. Άρα είναι Άγιος.
Όποιος γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει και όλους τους άλλους γύρω του.
Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να μάθεις ποιος πραγματικά είσαι. Το πιο εύκολο είναι η αυταπάτη που έχεις για τον εαυτό σου, η ιδέα που νομίζεις ότι είσαι κάποιος.

Στην ουσία όσο κάποιος προσεγγίζει τον Θεό βλέπει την τελειότητα του Θεού και το μηδαμινό του εαυτού του κι έτσι ταπεινώνεται. Έρχεται η θεία Χάρις και ανοίγουν τα μάτια του, βλέπει με μικροσκόπιο τις αμαρτίες του και κάθε μικρό σκουπίδι μέσα του. Γι’ αυτό κι οι Άγιοι έλεγαν ότι είναι τόσο αμαρτωλοί, έβλεπαν και τις πιο μικρές αμαρτίες γιατί είχαν θεία Χάρη.

Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στο σκοτάδι, δεν βλέπει τίποτα, παρά μόνο σκοντάφτει και ξέρει πάνω κάτω τα βασικά ότι εκεί βρίσκεται αυτό κι εκείνο. Όταν ανοίξει το φως, βλέπει πράγματα που δεν έβλεπε πριν και παρατηρεί κι άλλα. Όταν βάλει ακόμη ένα φωτάκι σε συγκεκριμένα σημεία, θα δει τη σκόνη, χνούδια κτλ. Κι όταν βάλει μικροσκόπιο θα δει πράγματα που δεν μπορούσε να δει καθόλου με γυμνό μάτι. Έτσι είμαστε κι εμείς γυμνοί και με άγνοια. Σκοπός είναι να φτάσουμε στην κατάσταση που ήμασταν πριν πέσουμε από τον παράδεισο δηλαδή στην προπτωτική κατάσταση. Αυτό το πετυχαίνουμε με το να πλησιάσουμε τον Θεό όλο και περισσότερο κι έτσι αισθανόμαστε την αγάπη Του,  που όσο πλησιάζουμε τόσο βλέπουμε ότι η αγάπη Του είναι τόσο μα τόσο μεγάλη που δεν την αντέχουμε, νιώθουμε να λιώνουν τα κόκαλα μας γιατί είναι άπειρη!!