Loading...
Το τριήμερο της 28ης…
Ένας επιπλέον χρόνος ήρθε να προστεθεί από το ηρωικό εκείνο έπος του ’40 και οι μνήμες είναι ακόμη νωπές! Με αυτή τη σκέψη ως αφετηρία, οι φοιτήτριες της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης Αθηνών θελήσαμε να τιμήσουμε τους κόπους, τις θυσίες, την αυταπάρνηση εκείνων των Ελλήνων επισκεπτόμενες αυτούς τους τόπους όπου διαδραματίστηκαν τα θαυμαστά εκείνα γεγονότα. Σταθμοί του οδοιπορικού μας θα ήταν το ιστορικό Καλπάκι, η μαρτυρική Βόρειος Ήπειρος, αλλά και τα γραφικά Γιάννενα και η όμορφη Κόνιτσα, όπου έδρασε ο δυναμικός Μητροπολίτης Σεβαστιανός και όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Άγιος Παΐσιος.
Την Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου ξεκινήσαμε με ένα πνεύμα και με προορισμό την Ήπειρο. Ύστερα από μία πολύωρη αλλά διασκεδαστική διαδρομή, με πολλά γέλια, τραγούδια και διηγήσεις κάναμε την πρώτη μας στάση στο Μουσείο «Παύλου Βρέλλη» σε μικρή απόσταση από τα Γιάννενα. Το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων μας άφησε όλες άφωνες! Ανθρώπινες μορφές εμφανίζονταν μπροστά μας σαν να ήταν ζωντανές και στις φλέβες τους να κυλούσε αίμα ανθρώπινο. Οι κόποι 30 χρόνων εκ μέρους του δημιουργού είχαν ανταμειφθεί με το παραπάνω. Ολόκληρη η ελληνική μας ιστορία ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια μας με τον πιο εύγλωττο και παραστατικό τρόπο.
Στο δρόμο προς το Καλπάκι σταματήσαμε στο Πολεμικό Μουσείο, όπου εικόνες του πολέμου ξετυλίχθηκαν στα μάτια μας για ακόμη μια φορά. Στη συνέχεια, σαν φτάσαμε στο Καλπάκι ανεβήκαμε στο ύψωμα όπου δεσπόζει το Μνημείο του Μαχητή, του ακούραστου στρατιώτη, του πάντοτε πιστού στο καθήκον του. Έπειτα από την απόδοση τιμών, στην οποία συμμετείχε και η ΧΦΔ με το δικό της στεφάνι, ταξιδέψαμε 76 χρόνια πίσω και γίναμε μάρτυρεςτης σκληρής μάχης που δόθηκε τις πρώτες μέρες του πολέμου στον τόπο εκείνο. «Βρισκόμαστε στο ύψωμα Γραμπάλα. Φυσάει βοριάς και οι στρατιώτες είναι κουκουλωμένοι στα βαριά πανωφόρια τους. Η σκέψη τους τριγυρνάει στους δικούς τους και σε όλα αυτά που είχαν αφήσει πίσω, για να υπερασπιστούν την πατρίδα. Άραγε θα τους ξανάβλεπαν; Η ψυχή τους όμως είναι γεμάτη από υψηλά ιδανικά, πόθους ιερούς και ευγενικά αισθήματα. Ποιος ξέρει; Ίσως συναντηθούν σε μιαν άλλη ζωή. Ξαφνικά όμως οι Ιταλοί επιτίθενται και ξεκινά η ανταλλαγή πυρών. Η νύχτα γίνεται μέρα καθώς η φωτιά από τις εκρήξεις ανεβαίνει στον ουρανό και τα πρόσωπά μας νιώθουν το ζεστό αέρα που σκορπά. Οι Έλληνες στρατιώτες πολεμούν με θάρρος και ανδρεία τους Ιταλούς κατακτητές. Πιάνονται στα χέρια μαζί τους και τους αναγκάζουν να οπισθοχωρήσουν. Πολλοί όμως από αυτούς χάνονται στο πεδίο της μάχης και συνεχίζουν εκεί τον αιώνιο ύπνο τους καθώς το παχύ χιόνι τους σκεπάζει. Τα μάτια τους κλείσαν μια για πάντα, αλλά θα παραμένουν ζωντανοί στη συνείδησή μας. Κι αυτές οι μάνες, οι κόρες, οι αδερφές που πήραν τα βουνά για να προσφέρουν την πολύτιμη βοήθειά τους μένουν αλησμόνητες».Η συγκίνηση φούσκωσε στις ψυχές μας.Η αναπαράσταση τελείωσε, όμως οι εντυπώσεις διαρκούν για πολύ ακομα…
Το βράδυ μας υποδέχτηκε η Κόνιτσα, όπου βρήκαμε καταφύγιο ύστερα από μία κουραστική ημέρα.
Το επόμενο πρωί ξημέρωνε η 28η Οκτωβρίου κι εμείς πήραμε το δρόμο για την πολύπαθη Βόρειο Ήπειρο, όπου οι πληγές από την κομμουνιστική κόλαση είναι ακόμη φανερές. Καθώς περνάγαμε τα ελληνο-αλβανικά σύνορα και πατούσαμε σε αλβανικό έδαφος, τα συναισθήματα ήταν πρωτόγνωρα για τις περισσότερες από μας. Ζεστό αεράκι φυσούσε στα πρόσωπά μας και το τοπίο που συναντούσαμε ήταν τόσο γαλήνιο, θαρρείς πως η φύση γινόταν συμμέτοχη στη συγκίνησή μας. Το ελληνικό χωριό στο οποίο βρεθήκαμε ήταν οι Βουλιαράτες. Αφού εκκλησιαστήκαμε, παρακολουθήσαμε στο πνευματικό κέντρο της ενορίας τα πατριωτικά τραγούδια που παρουσίασαν οι μαθητές του ελληνικού σχολείου του χωριού καθώς και του δημοτικού σχολείου «Πνοή Αγάπης» της Μητρόπολης Αργυροκάστρου. Στη συνέχεια ακολούθησε απόδοση τιμών στο κοιμητήριο Ελλήνων Πεσόντων του 1940. «Ν. Κ. … έπεσεν υπέρ πατρίδος!». Αλήθεια, αναρωτιόμασταν, να φανταζόταν ποτέ αυτός ο άνθρωπος ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα θυσιαζόταν στο βωμό του καθήκοντος και θα το όνομά του θα ακουγόταν τόσα χρόνια μετά; Σίγουρα τώρα θα απολαμβάνει άλλες, όχι γήινες,απολαβές! Οι καρδιές μας γέμισαν από αισθήματα περηφάνιας για τους γενναίους προγόνους μας και κάποιες σκέψεις αυτοκριτικής. Αν ήμασταν εμείς στη θέση τους και δεχόμασταν τέτοια κλήση θα ανταποκρινόμασταν;
Το απόγευμα, τα βήματά μας σύρθηκαν στα σοκάκια των παραδοσιακών συνοικιών της πόλης του Αργυροκάστρου. Το γκαλντερίμι, τα κτήρια, οι μορφές των σπιτιών μαρτυρούσαν μια άλλη όψη της πόλης, καθόλου σύμφωνη με την αντίστοιχη αστικοποιημένη της πλευρά. Το κάστρο της πριγκίπισσας Αργύρως, που δεσπόζει αγέρωχο στην κορφή του λόφου έγινε για μας πόλος έλξης και θαυμασμού. Εντύπωση μάς προξένησε και το μητροπολιτικό σχολείο «Πνοή Αγάπης», προσφορά του μακαριότατου αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ.κ Αναστασίου, με τις σύγχρονες εγκαταστάσεις και το πρόσχαρο περιβάλλον. Η ημέρα μας υπήρξε γεμάτη και καθώς επιστρέφαμε πάλι στην Κόνιτσα,η συγκίνηση καταλάγιαζε στο εσωτερικό μας.
Το άλλο πρωινό ήρθε η στιγμή να απολαύσουμε την πανοραμική θέα της Κόνιτσας. Δεν μπορούσαμε βέβαια να φύγουμε χωρίς προηγουμένως να επισκεφτούμε το πατρικό σπίτι του Αγίου Παϊσίου. Ένα σπίτι ταπεινό, όπως ήταν κι ο ίδιος. Φωτογραφίες, προσωπικά του αντικείμενα ήταν λίγα από αυτά που αντικρίσαμε. Η χάρις ξεχείλιζε πάνω σε καθετί που είχε αγγίξει ο Άγιος. Με τέτοια ευλογία πορευθήκαμε προς το μοναστήρι της Παναγίας της Μολυβδοσκέπαστης, όπου βρίσκεται θαμμένο το λείψανο του μητροπολίτη Κονίτσης κυρού Σεβαστιανού. Τα λόγια είναι φτωχά μπροστά στο δικό του φλογερό λόγο και ανάστημα. Υπήρξε άραγε κανείς άλλος που να αγωνίστηκε τόσο θερμά για τη Βόρειο Ήπειρο όσο εκείνος; Πόσους και πόσους δεν ενέπνευσε η μορφή του! Αφού τελέσαμε τρισάγιο στον τάφο του και ζητήσαμε σιωπηρά την ευχή του, πήραμε ανανεωμένες το δρόμο του γυρισμού. Στην επιστροφή είχαμε και μία γεύση από τα όμορφα Γιάννενα.
Μία εκδρομή, ένα οδοιπορικό γεμάτο συγκινήσεις και σπουδαία βιώματα. Μία μοναδική ευκαιρία να βρεθούμε σε εκείνα τα μέρη αυτές τις επετειακές ημέρες. Πιστεύω πως καμιά μας δεν έχει βιώσει τόσο βαθιά και αληθινά το νόημα αυτού του πολέμου, όσο τώρα που ήμασταν παρούσες στους τόπους της θυσίας τους. Τι άλλο θα μπορούσαμε να προσφέρουμε σε αυτούς που έδωσαν όλη τη ζωή τους για μας, για το έθνος μας; Λίγα δάκρια, λίγες τιμές θα τους ήταν αρκετά; Ίσως περισσότερο μία ολόθερμη προσευχή στο Θεό τόσο για κείνους όσο και για μας να φανούμε αντάξιοι απόγονοί τους!
Α.Μ φοιτήτρια Αγγλικής Γλώσσας
