Συζήτηση: “Το ραγισμένο δοχείο: Άνθρωποι με αναπηρία”

Αν μπορεί κάποιος ας μας μεταφέρει τα βασικά σημεία της χθεσινής συζήτησης ή ότι άλλο κρίνει σκόπιμο.

Το μήνυμα που λάβαμε για τους αναπήρους αδελφούς μας είναι ότι τέτοια άτομα αν βρεθούν στο περιβάλλον μας αποτελούν σταυρό αλλά και μεγάλη ευλογία.Ο κ.Πετρουλέας προσπάθησε να μας μυήσει στο σκεπτικό αυτό αναφέροντας παράλληλα παραδείγματα τέτοιων ανθρώπων και των συγγενών τους.Ιδιαιτέρως συγκινητικές ήταν περιπτώσεις μητέρων εγκαταλελειμμένων από τον σύζυγο που καλούνταν -και το έκαναν- να φέρουν στον κόσμο και να στηρίξουν ή και να υιοθετήσουν ακόμη ανάπηρα παιδιά, επαναλαμβάνω χωρίς την συμπαράσταση των συζύγων τους!!!Εκεί είναι που απαιτείται ασύγκριτη δύναμη ψυχής που θα μεταδίδει και στο ανάπηρο παιδί πίστη στον Θεό αλλά και θα ενισχύει την αυτοεκτίμηση του αναπήρου παρά τα όποια προβλήματα.Ισχύει και σε αυτούς τους ανθρώπους το της Γραφής “αρκεί σοι η χάρις μου. η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”.