Loading...(Ιωάν. α΄ 44-47)
Μια συνάντηση στο δρόμο της καθημερινότητας γίνεται αφορμή συχνά να τινάξεις για λίγο το νου από τη φίλαυτη φροντίδα των προσωπικών αναγκών σου. Κι αν αυτή η συνάντηση είναι «το καλό συναπάντημα», τότε τα μάτια και τα χείλη σου προδίδουν την εσωτερική ικανοποίηση.
Σ’ ένα στρατί της καθημερινότητας κάποτε στη Γαλιλαία συνάντησε Ιησούς ο Ναζωραίος Φίλιππον, τον «από Βηθσαϊδά, εκ της πόλεως Ανδρέου και Πέτρου». Να ήταν αλήθεια μια συμπτωματική συνάντηση σαν όλες τις άλλες, «το καλό συναπάντημα» στη ρουτίνα της ημέρας; Ο ιερός ευαγγελιστής, που διασώζει το συμβάν, θεωρώντας το αξιομνημόνευτο και άξιο για να καταχωρηθεί στη Βίβλο του Θεού, με μια εκπληκτική λιτότητα και συνάμα ακρίβεια λόγου, αποκαλύπτει στον ανυποψίαστο αναγνώστη ότι καμιά συνάντηση «κορυφής» ή συνάντηση ζωής ή συνάντηση σωτηρίας δε γίνεται χωρίς τη βουλή του Θεού. Αυτό φανερώνει η φράση «ηθέλησεν ο Ιησούς εξελθείν εις την Γαλιλαίαν» (Ιωάν. α΄ 44). «Αποφάσισε ο Ιησούς να αναχωρήσει στη Γαλιλαία», γιατί ακριβώς εκεί θα συναντούσε τα αγαπώμενο πρόσωπο, τον μέλλοντα μαθητή, τον μέλλοντα απόστολο Φίλιππο.
«Και ευρίσκει Φίλιππον και λέγει αυτώ· ακολούθει μοι» (Ιωάν. α΄ 44).
Ο αγαπημένος μαθητής και τέταρτος ευαγγελιστής Ιωάννης, έχοντας ζήσει και ο ίδιος τη γλυκύτητα και την ιερότητα της συνάντησης με τον Ιησού, χρησιμοποιεί το ρήμα «ευρίσκει» για να σε προκαλέσει να προεκτείνεις και να εννοήσεις την με αγάπη αναζήτηση του Κυρίου και στη συνέχεια το εξ αγάπης κάλεσμα, για μια περιπέτεια γεμάτη συναντήσεις αγάπης.
Μα να, και πάλι λίγες λέξεις παρακάτω το ρήμα «ευρίσκει». Θα μπορούσες διπλοδιαβάζοντάς το μέσα σε δυο αράδες να το προσπεράσεις αδιάφορα. Όμως αυτό το ρήμα εδώ έχει τη δύναμη να σε κάνει να δακρύσεις.
«Ευρίσκει Φίλιππος τον Ναθαναήλ και λέγει αυτώ· ον έγραψε Μωυσής εν τω νόμω και οι προφήται, ευρήκαμεν, Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ» (Ιωάν. α΄ 46).
Ο Φίλιππος πριν από λίγο ήταν αντικείμενο αναζήτησης της θεϊκής αγάπης. Συνάντησε το Λυτρωτή και Διδάσκαλό του και φωτίστηκε με μιας η καθημερινότητά του με το φως της αιωνιότητας. Τώρα η συνάντηση αυτή δε θέλει να μείνει διμερής, γιατί γι’ αυτόν θα κινδύνευε να χάσει τη συναρπαστικότητα της συμπόρευσης και κοινωνίας. Ο επιστήθιος φίλος, ο Ναθαναήλ, πρέπει ν’ ακούσει το χτύπο της καρδιάς του, να νιώσει τη χαρά του, να μη χωρίσουν τον ευλογημένο δρόμο της φιλίας τους.
«Πολύς δε ήτον ο θείος ούτος απόστολος κατά την σύνεσιν σχολάζων εις τας βίνλους των προφητών» (Νικοδήμου Αγιορείτου, συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, τόμος 2ος, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 112) , σημειώνει εύστοχα ο ιερός συναξαριστής. Αυτό είναι το δυνατό επιχείρημα του Φιλίππου για το κάλεσμα του φίλου: «ον έγραψε Μωυσής εν τω νόμω και οι προφήται, ευρήκαμεν, Ιησούν…». Η ένθερμη μελέτη του Λόγου του Θεού είχε διαυγάσει το νου και τα μάτια του Φιλίππου, για να διακρίνει αυτά που ο Θεός απέκρυψε από τους σοφούς και δυνατούς και απεκάλυψε στους ταπεινούς και άσημους.
«Ιησούς ευρίσκει Φίλιππον…»
Φίλιππος ευρίσκει τον Ναθαναήλ… Μια συνάντηση ζωής αλλάζει μια ζωή, αλλάζει μια φιλία, την αγιάζει, την χριστοποιεί!
«Ακολούθει μοι», το κάλεσμα της σωτηρίας! «Έρχου και ίδε», το κάλεσμα της φιλίας!
14 μηνός Νοεμβρίου, μνήμη του αγίου αποστόλου Φιλίππου, ενός των δώδεκα.
Στο πρώτο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου τρεις στίχοι μιλούν «εις μνημόσυνον αιώνιον» και εγκώμιο περίλαμπρο για μια αλλιώτικη συνάντηση, για μια υπέροχη φιλία, για ένα υπερκόσμιο κάλεσμα, για έναν αγνό, ειλικρινή, ζηλωτή Γαλιλαίο, που έμελλε να γίνει το σύμβολο της αληθινής φιλίας, μάρτυς Χριστού (ο.π., σελ. 112-113: «Ελθών δε εις την Ιεράπολιν ο θείος Φίλιππος εσύρθη κατά γης από τους Έλληνας μέσα εις τας πλατείας της πόλεως. Έπειτα τρυπηθείς εις τους αστραγάλους των ποδών εκαρφώθη κατακεφαλής εις έν ξύλον και ούτω προσευχηθείς παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού») , ευαγγελιστής της Μικράς Ασίας (ο.π., σελ. 112) , ο απόστολος και θεηγόρος Φίλιππος από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας ως τη Βασιλεία του Θεού.
