Loading...
“Πουλάκι πόθεν έρχεσαι, πουλάκι για αποκρίσου, μην είδες και μην άκουσες για την κυρά Δομνίτσα,
την όμορφη, την δυνατή, την αρχικαπετάνα;”
Και το πουλάκι αυτό που εγροικά της δόξας μεγαλεία, αμέσως εκελάηδησε το θρύλο της Βισβίζη… Κι επήραμε τον ύμνο του για την κυρά της Αίνου και τον εκάναμε σκοπό, τον κάναμε και έργο…
Τον κάναμε δαφνόφυλλα ευγνωμοσύνης χρέος και τ’ αποθεσαμε σιμά στα πόδια της ηρωίδας…
Και η γιορτή ξεκίνησε με ιστορική ομιλία, για την ελληνική τη γη της πονεμένης Θράκης, πατρίδας του Δημόκριτου ως και του Θουκυδίδη, μα και του Μεγαλέξανδρου τ’ ασαλευτο ορμητήρι. Έχει τις ρίζες της βαθιά στην ιστορία η Θράκη, τόσο βαθιά κι ασάλευτα, μας είπε η ομιλήτρια, ώστε το χώμα που πατείς στο πιο άσημο χωράφι κρύβει στα σπλάχνα θησαυρό από αρχαίο παλάτι. Και φτάσαμε ώς το σήμερα και νοιώσαμε το χρέος του να σταθούμε ασάλευτες στο δίκιο της πατρίδας, ακούγοντας τη δυνατή φωνή μέσα από τους αιώνες, που διαλαλεί περίτρανα το ελληνικόν της Θράκης. Ναι! Δε θα αποθέσουμε αλλού το βάρος της ιστορίας, θα το βαστάσουμε γερά σαν γνήσιες Ελληνίδες!
Πρότυπο στον αγώνα αυτό μας έδωσε η συνέχεια, με το θεατρικό να ιστορεί τον θρύλο της Βισβιζη…
Κυρά και καπετάνισσα, αρχόντισσα γενναία, έδωσε για τον τόπο μας ό,τι είχε και δεν είχε. Τα γρόσια, τα καράβια της, τον άντρα, τα παιδιά της, χίλιες ζωές αν γινότανε, όλες για την πατρίδα. Για αυτό το χώμα το φτωχό, το ματοφιλημένο, και για τη φίλη θάλασσα που έκλεισε τη ζωή της. Για την γλυκιά την πίστη μας, την μαρτυρογεννήτρα, για την πατρίδα την σεπτή την τουρκοπατημενη. Για όλα αυτά επολέμησε, για όλα θυσιάσθη γιατί όλα αυτά αν τα χανε θα χάνονταν κι η ίδια.
Μάθαμε τον αγώνα σου γενναία καπετάνα, θαυμάσαμε το θάρρος σου, τη δυνατή ψυχή σου… Και σε θωρούμε που μηνάς στην κάθε μια μας τούτο:
Με το να χέρι δείχνω σας την Αίνο μου την πονεμένη γη μου, π’ ακόμα στέκει αμίλητη, τη λευτεριά προσμένει. Τ άλλο το χέρι το υψώ στου ουρανού το μήκος, για να θυμάστε πως για τον Θεό και με Αυτόν ο αγώνας!
Συγχώρα καπετανισσα που στη γενναία μορφή σου δεν έχουμε άξια και πολλά να σου δώσουμε δώρα.
Μονάχα δέξου ταπεινά λίγα κλωνάρια δάφνης, την πίστη, την αγάπη μας για τη μεγάλη Ελλάδα και μια υπόσχεση βαθιά που εγέννησε η καρδιά μας: όπου μας τάξει ο Θεός κει να σταθούμε ολόρθες, γενναίες καπετάνισσες του χρέους και της θυσίας!
