Επίσκεψη Αγάπης στους μικρούς μας φίλους

7
13
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011, ώρα 4:40 μ.μ.: Φεύγω βιαστική από το μάθημα, αφήνω τους συμφοιτητές μου παραδομένους κατά το ήμισυ στις σκέψεις τους και κατά το υπόλοιπο στην παράδοση, παίρνω το λεωφορείο, προσπερνώ την Ιατρική και την Οδοντιατρική Σχολή και φτάνω επιτέλους στον πολυπόθητο στόχο μου: Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού»!

Συνεννοηθήκαμε για το πώς θα κινηθούμε, οργανωθήκαμε, φουσκώσαμε μπαλόνια, ξεχωρίσαμε τα δώρα, κάναμε πρόβα τα τραγούδια μας και ξεκινήσαμε για να σκορπίσουμε αισιοδοξία και χαρά.

Τα πρόσωπα των παιδιών, οι χρωματιστοί τοίχοι, οι χαμογελαστοί γιατροί και νοσηλεύτριες σε έκαναν να ξεχνάς πως βρίσκεσαι σε νοσοκομείο. Μόνο τα -καμιά φορά- γεμάτα μάτια των γονιών σου το θύμιζαν και παρακαλούσες το Θεό να είναι η τελευταία φορά που γεμίζουν από πόνο. Την επόμενη φορά ας είναι από χαρά και από ευγνωμοσύνη σε Εκείνον! Τα παιδιά γελούσαν, τραγουδούσαν και μας καλούσαν για μια ξενάγηση στο συναρπαστικό κόσμο των παιχνιδιών τους. «Αυτή είναι η μηχανή μου και με αυτή πάω βόλτα όταν η μαμά φεύγει από το δωμάτιο!», μας είπε ο μικρός Σπύρος που είχε κάνει τη μηχανή του τον καλύτερο φίλο του, όταν έλειπε η μαμά… Αλλά οι γονείς τους σπάνια έφευγαν από το πλευρό των μικρών τους αγγέλων. Και τους εντυπωσίασε το ότι δεν είναι μόνοι τους καθώς θελήσαμε κι εμείς, μια ομάδα χριστιανών φοιτητριών, να πούμε μια «ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!» και να κάνουμε μια.. «Επίσκεψη Αγάπης στους μικρούς μας φίλους!». Μόνο που τελικά περισσότερη αγάπη, δύναμη και κουράγιο πήραμε, παρά δώσαμε!

Στο παράπονο της μικρής Μαρίας επειδή θα φεύγαμε, ήρθε η απάντηση: «Μην ανησυχείς. Θα ξανάρθουμε! Αλλά, τότε, εσύ δε θα είσαι εδώ!» και ειδικά αυτό το τελευταίο το στείλαμε σαν προσευχή στο Θεό. Και για τη Μαρία και για το Σπύρο και για όλα τα παιδιά που περνούν από το κρεβάτι του πόνου. Μακάρι να τα αξιώσει ο Θεός με τη δική Του χάρη την οποία τόσο πλούσια βίωσαν αυτές τις δύσκολες στιγμές, εξασκημένα πλέον, να πετυχαίνουν εξαιρετικές επιδόσεις στο στίβο της ζωής με Εκείνον για πυξίδα και στήριγμά τους!

Φοιτήτρια ΕΚΠΑ

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τέλεια! Συγχαρητήρια! Σκεφθείτε τον εαυτό σας μετά από κάποια χρόνια-με την χάρη του Θεού- πλαισιωμένο από αυτά τα πανέμορφα αγγελούδια να ψάλλετε ακατάπαυστα τα μεγαλεία του Θεού στον πολυπόθητο σε όλους μας Παράδεισο! Συγχαρητήριααα!!!

  2. Τι όμορφη επίσκεψη! Πόσο εφευρετική μπορεί να γίνει η αγάπη, στις πράξεις και στο λόγο!

    Μετά από τέτοιες στιγμές, όποτε τύχει να περνάμε απέξω από νοσοκομείο παίδων, μάλλον με μεγαλύτερη συναίσθηση της ιδιαιτερότητας του πόνου που περικλείει, θα φέρνουμε στα χείλη ένα «Κύριε ελέησον» για τις δοκιμαζόμενες παιδικές ψυχές και τους γονείς τους, με την ευχή να ζουν μέσα από τη δοκιμασία τους το περίγραμμα της θεϊκής παρουσίας.

    Ας εναποθέσουμε κι αυτό το αίτημά μας απόψε στη στοργική φροντίδα της Μεγάλης μας Μάνας!

  3. Από τις φωτογραφιες φαίνεται οτι ολοι περάσατε υπέροχα! Και οι μικροί και οι μεγάλοι! Συμφωνώ μαζί σου Δωροθέα! Να προσευχόμαστε για αυτές τις ψυχούλες και για τους γονεις τους που αγωνίζονται! Και ο Θεός να ευλογεί και τις κοπέλες που επισκεφτήκανε αυτούς τους ανθρώπους! Καλή επιτυχία σε όλους που έχουν εξεταστική αυτήν την περίοδο! Καλή φώτηση!!! Χαίρετε!

  4. Μπράβο κορίτσια!Έτσι,Αγάπη στην πράξη κ όχι στα λόγια..Αυτές οι ψυχές,τι νομίζετε οτι περιμένουν?Έναν λόγο παρηγοριάς,μια ακτίνα ελπίδας στο σκοτάδι..γι’αυτο,λοιπον,πρέπει να γινόμαστε αγγελιοφόροι της χαράς και την ελπίδας.Ευχομαι να ειστε καλά κ να συνεχισετε τις εξορμησεις αγαπης…Γιατι η αγάπη στο Θεό φαίνεται από την αγάπη στο συνάνθρωπο..κ το αντίστροφο!Χαίρετε κ παλιν έρω χ α ί ρ ε τ ε !

  5. Δόξα τω Θεώ, ήταν μια μαγευτική ευκαιρία! Ήταν εκπληκτικά! Η αλήθεια είναι πως πριν πάω το σκεφτόμουν..Κάτι η κούραση απ΄την σχολή, κάτι το γεμάτο πρόγραμμα της Παρασκευής, κάτι το διάβασμα της ανερχόμενης εξεταστικής..αποτελούσαν ανασταλτικούς παράγοντες. Ήμουν έτοιμη να μην πάω, αλλά η συνείδηση μου, με έλεγχε! »Θυσία να γίνει, είπα, θα πάω!». Πήγα με το σκεπτικό ότι θα προσφέρω κι εγώ κάτι. Η πραγματικότητα όμως με διέψευσε! Αυτό που εξέλαβα από αυτά τα ματάκια ήταν ασύγκριτα ανώτερο απ΄αυτό »έδωσα»…Ο Θεός να τα ευλογεί! ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

    ΚΑΛΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ!

    • Χαίρομαι καθώς βλέπω πολλές και καλές φίλες στις φωτογραφίες της εξόρμησης!!
      Αναμφίβολα, η επίσκεψη σε νοσοκομείο μας κάνει να εκτιμήσουμε πολλά και σημαντικά, που δυστυχώς τα θεωρούμε δεδομένα ή…ότι είναι κι αυτά μέσα στις «υποχρεώσεις» του Θεού να μας τα παρέχει.

      Αναπολώ και νοσταλγώ παρόμοιες εξορμήσεις σε νοσοκομεία, όπου κάθε φορά, δεν το κρύβω, ξεκινούσα με βαριά καρδιά. Ο πόνος του άλλου, σκεφτόμουν, θα γινόταν και δικός μου, έστω για τη λίγη ώρα που θα διαρκούσε η εξόρμηση… πόσο δυνατή και πλούσια όμως έφευγα, πόσο αισιόδοξη για οτιδήποτε -τελικά μικρό- κι αν είχα…πόσο ξέχειλη και θερμή έβγαινε η προσευχή!

      Θυμάμαι, ένας μικρός στο ογκολογικό τμήμα το μόνο που ζητούσε στην προσευχή του απ’ την Παναγιά μας για τον ίδιο και τα υπόλοιπα παιδιά ήταν το «τουλάχιστον να μην πονάμε»…

  6. Κορίτσια των Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χαίρετε!!!!!
    Από την μακρινή και ακριτική Αλεξανδρούπολη σας καμαρώνω και σας χαίρομαι! Είστε ο σύνδεσμός μου με έναν άλλον κόσμο, τον κόσμο κάτω από την σκέπη του καλού Θεού!Και είστε η παρηγοριά μου! Συνεχίστε να δείτε χαρά κια να σκορπάτε φως! Γιατί το σκοτάδι είναι πολύ…
    Με αγάπη Χριστού, Ολυμπία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ