Γιατί η Εκκλησία επιμένει τόσο στο θέμα των σαρκικών σχέσεων;

8
751
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Εκκλησία είναι κολλημένη στο θέμα του έρωτα. Ότι με αυτά που λέει διώχνει τους ανθρώπους από κοντά της και αποτρέπει τους ανθρώπους από το να την ακούν. Μήπως όμως αυτό το γεγονός αποτελεί απόδειξη ότι η Εκκλησία είναι η Αλήθεια; Μήπως αποδεικνύει,  ότι τουλάχιστον δεν αποτελεί ένα δημαγωγικό οργανισμό. Γιατί φυσικά, αν η Εκκλησία ήθελε να «τραβήξει κόσμο» για «να έχει πελατεία», δε θα είχε τόσο άβολες θέσεις σ’ αυτό το θέμα. Διεξοδικά έχει μελετήσει τις σχέσεις των δύο φύλων, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος στο βιβλίο του «Ελεύθεροι από το Γονιδίωμα» της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής. Ας του δώσουμε το λόγο:

«Η συγκλίνουσα άποψη των ερμηνευτών πατέρων είναι ότι, αν δε συνέβαινε η πτώση, ο Θεός δε θα δημιουργούσε τα δύο φύλα. Το αρχικό Του σχέδιο ήταν ο άνθρωπος να μοιάζει περισσότερο με τους αγγέλους κι έτσι να πολλαπλασιάζεται, όπως οι άγγελοι, χωρίς την ανάγκη του φύλου. Προγνωρίζοντας όμως ο Θεός την πτώση δημιουργεί προπτωτικά τα δύο φύλα χωρίς να υπάρχει ακόμη στον Αδάμ και την Εύα, η συνειδητοποίηση της σαρκικής τους παχύτητας. Μεταπτωτικά, τα φύλα είναι διαφορετικά. Η ύπαρξή τους και συνεπώς τα ανατομικά και φυσιολογικά τους χαρακτηριστικά ένα σκοπό έχουν: την αύξηση του ανθρώπινου γένους.

Ο αγώνας πλέον του κάθε χριστιανού είναι «η αναμόρφωση του αρχαίου κάλλους», η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά και μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητας του φύλου. Η απαλλαγή από την μεταπτωτική ζωώδη φύση μας γίνεται μόνο μέσα από την υπέρβαση ή τον εξαγιασμό της σεξουαλικότητας ως συνέπειας της πτώσεως. Αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία μας τόσο σοφά θέτει τις αρετές της παρθενίας, αγνότητας και εγκράτειας τόσο ψηλά και εφιστά την προσοχή του κάθε πιστού στην ανάγκη υπερβάσεως των σεξουαλικών παθών».

Με την αναπαραγωγή εκπληρώνεται το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Το γεννητικό μας υλικό επιτελεί το σκοπό της υπάρξεώς του και ο άνθρωπος γίνεται συνδημιουργός του Θεού, ιερουργώντας τη δημιουργία νέων «κατ’ εικόνα» Θεού προσώπων. «Το γεγονός της ανθρώπινης αρχής είναι το κατ’ εξοχήν ιερό γεγονός της ιστορίας του κάθε ανθρώπου και καθιστά τη συζυγική σχέση ιερουργική κίνηση και μυστήριο. Αυτός είναι ο λόγος που απαιτείται για την επιτέλεσή της άλλη μυστηριακή πράξη που βασικά παρέχει την εξουσία και χορηγεί την αρμοδιότητα. Όπως ο ιερέας πριν τη χειροτονία του δεν μπορεί να τελέσει καμιά εκκλησιαστική ιερουργική πράξη, όπως χωρίς να βαπτιστεί κανείς δεν μπορεί να μεταλάβει, έτσι και οι σύζυγοι πριν το γάμο δεν είναι εξουσιοδοτημένοι να συνέλθουν στην ιερή πράξη της σχέσης. Το ένα μυστήριο προϋποθέτει το άλλο.

Ο γάμος δε φτιάχνει μόνο τον άνθρωπο της πτώσεως. Γεννά και τον άνθρωπο της χάριτος. Του δίνει τη δυνατότητα να μοιάσει περισσότερο στο Θεό απ’ όσο βιολογικά το γονιδίωμά του προσιδιάζει προς αυτό των ζώων. Έχει τη δυνατότητα κατά χάριν να μετέχει της θείας φύσεως. Το αυτεξούσιό του μπορεί να μεταβάλει το γονιδίωμά του. Το γονιδίωμα του ανθρώπου είναι ζωικό για να υπενθυμίζει και να ταπεινώνει. Το αυτεξούσιό του είναι θεϊκό για να μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε Θεό, για να επιβεβαιώνει την υπόσχεση του Θεού στον άνθρωπο.»

Εξάλλου, και ο γέροντας Παΐσιος στο βιβλίο του Αθ. Ρακοβαλή «Ο πατήρ Παΐσιος μού είπε», λέει για αυτό το θέμα: «Η σαρκική επιθυμία πάθος είναι! Πηγάζει από το σαρκικό φρόνημα του ανθρώπου. Αν κάποιος είναι πνευματικός άνθρωπος, δεν έχει τέτοιες επιθυμίες. Όχι από ανικανότητα, ότι δεν μπορεί, αλλά λόγω της πνευματικής του κατάστασης δεν επιθυμεί.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν σαρκικό φρόνημα. Αυτό κληρονομείται από τους γονείς. Βλέπεις, αν κανένα παιδάκι έχει γεννηθεί από σαρκικούς γονείς, παιδί ακόμα και έχει τέτοιες επιθυμίες. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Γιατρεύεται. Είναι απαλό σαν την τσουκνίδα, δεν έχει σκληρύνει ακόμη να γίνει αγκάθι, και φεύγει εύκολα μ’ έναν καλό πνευματικό, να ‘χει διάκριση όμως να καταλαβαίνει τι είναι τι, γιατί στην αρχή όλα τα φυτά, δύο φυλλαράκια έχουν.

Όλοι οι άνθρωποι, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο έχουν σαρκικό φρόνημα. Άλλος ας πούμε είναι 30% πνευματικός, άλλος 40, άλλος 60, το περισσότερο που συνάντησα είναι 75%. Μόνο ο Ιωακείμ και η Άννα ήταν τελείως πνευματικοί άνθρωποι και γεννήθηκε μετά από προσευχή αυτό το αγιότατο πλασματάκι, η Παναγία.

Χωρίς το φαγητό ο άνθρωπος πεθαίνει ή χωρίς νερό. Χωρίς τα σαρκικά δεν παθαίνει τίποτα. Μόνο ταλαιπωρείται ψυχικά, όπως ταλαιπωρείται και από τα άλλα πάθη· το θυμό, τον εγωισμό, την κενοδοξία, την ανθρωπαρέσκεια. Μετά το γάμο συγχωρείται μόνο για την τεκνογονία ή κατ’ οικονομίαν».

Αυτός είναι ο σκοπός ύπαρξης του φύλου, ένας σκοπός ιερός που δεν μπορεί να υποβαθμίζεται μέσα στη χυδαιότητα των εγωιστικών σχέσεων που συναντάμε σήμερα, αλλά να ασκείται προς υπέρβαση του φύλου και επιστροφή στην «πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ». Αλλά κάτι τέτοιο μόνο μέσα στην Εκκλησία και μετέχοντας στη χάρη του Χριστού είναι εφικτό. Το ευχόμαστε.

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δεν καταλαβαίνω. Πρώτον, τι είναι η παχύτητα του φύλου;
    Δεύτερον, μπερδεύτηκα λίγο γιατί μου φαίνεται ότι ο π. Παΐσιος έρχεται σε αντίθεση με τον Μεσογαίας. Τι είναι το σαρκικό φρόνημα και γιατί οι σαρκικές επιθυμίες είναι αμαρτία; Εγώ κατάλαβα ότι, σύμφωνα με τον Μεσογαίας, μετά το γάμο δεν είναι, αφού αυτές δημιουργούν νέους ανθρώπους κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσην. Αλλά σύμφωνα με τον π. Παΐσιο είναι και μετά το γάμο, αφού ο άνθρωπος «συγχωρείται μόνο για την τεκνογονία ή κατ’ οικονομίαν». Άρα δηλαδή το ζευγάρι θα έπρεπε να το εξομολογείται τακτικά; Επιπλέον, είχα ακούσει ότι για τους άντρες κυρίως, η σχέση είναι φυσική ανάγκη, ΟΠΩΣ το φαγητό και το νερό.
    Τελικά τι συμβαίνει; Είναι αμαρτία η σαρκική σχέση μέσα στο γάμο ή όχι; Και το να χρησιμοποιείς μεθόδους αντισύλληψης πάλι μετά το γάμο είναι κι αυτό αμαρτία;

    • Αγαπητή «Μπανανόφλουδα»,

      θα σου εκθέσω τις απόψεις μου σχετικά με μερικά από τα σημαντικά ερωτήματα που έθεσες.

      Πρώτον, το σαρκικό φρόνημα είναι το αντίθετο της αγνότητας, μιας μεγάλης αρετής που εκθειάζεται από τους Αγίους και τις Αγίες της Εκκλησίας. Ο σαρκικός άνθρωπος χρησιμοποιεί το σώμα του σαν σκεύος ηδονής και όχι ως ναό του Αγίου Πνεύματος. Κατ’ επέκταση δεν το χειρίζεται με τον ανάλογο σεβασμό και ιερότητα, αλλά το βεβηλώνει μέσω πράξεων με ποικίλα πρόσωπα, φτάνοντας στο σημείο των διαστροφών. Ακόμα ο νους και το βλέμμα του γίνονται πονηρά και χυδαία. Η γλώσσα παρασύρεται και αυτή σε χυδαιότητες. Βλέπεις, όταν ένα πάθος μας κατακυριεύει, εκδηλώνεται παντοιοτρόπως. Επιπλέον, αυτού του είδους ο άνθρωπος γίνεται έρμαιο σε διαβολικές πονηρές φαντασιώσεις και ενθυμήσεις. Τόση δύναμη έχουν οι σαρκικοί πειρασμοί και λογισμοί, ώστε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης συνιστά την πλήρη αποφυγή τους –σε αντίθεση με άλλους για τους οποίους προτρέπει αντίσταση-, καθώς και την απομάκρυνση από οποιαδήποτε αφορμή ή σκάνδαλο για την πυροδότηση του σαρκικού πάθους. Άλλωστε, όπως επισημαίνει ο παραπάνω Άγιος στον «Αόρατο Πόλεμο», έχουμε 4 εχθρούς να πολεμήσουμε: τον εαυτό μας, το διάβολο, το κοσμικό φρόνημα και το σαρκικό.

      Δεύτερον, αναφορικά με τη σαρκική σχέση μέσα στο γάμο, αυτή δεν είναι αμαρτωλή. Μπορεί, όμως, να καταλήξει έτσι αν γίνει αυτοσκοπός της ζωής του ζεύγους και όχι μέσο για την τεκνογονία. Ακόμα χειρότερα, αν γίνει διαστροφική. Γι’ αυτό το λόγο η Εκκλησία ορίζει την αποχή των συζύγων από τις σαρκικές σχέσεις κατά τη διάρκεια των νηστειών, Τετάρτες και Παρασκευές, την παραμονή της Θείας μετάληψης, για λόγους εγκράτειας. Όσο για την αντισύλληψη, φυσικά πρόκειται για αμαρτία διότι οι σύζυγοι δεν αφήνονται στο έλεος και στην πανσοφία του Θεού να αποφασίσει εκείνος πόσα παιδιά μπορούν να αναθρέψουν. Στην ίδια εγωιστική και φυγόπονη λογική βρίσκεται –ένα βήμα παραπέρα βέβαια- και η έκτρωση.

      Τέλος, η φήμη περί αναγκαιότητας των σαρκικών σχέσεων για τους άνδρες νομίζω αναιρείται περίτρανα από τους χιλιάδες Αγίους που ασκήθηκαν στην παρθενία. Αλλά αυτό κατορθώνεται μόνο δια της Χάριτος του Θεού!

  2. «Όλοι οι άνθρωποι έχουν σαρκικό φρόνημα. Αυτό κληρονομείται από τους γονείς. Βλέπεις, αν κανένα παιδάκι έχει γεννηθεί από σαρκικούς γονείς, παιδί ακόμα και έχει τέτοιες επιθυμίες. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Γιατρεύεται.»

    καλησπέρα σας,
    διαβάζοντας το συγκεκριμένο απόσπασμα δεν μπορω παρά να εκφράσω κάποιες ενστάσεις μου πάνω σε αυτό.
    Αρχικά, η σεξουαλικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο υπάρχει στον άνθρωπο από την γένησή του (ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αυτή υπάρχει ακόμα και πριν τη γένηση). Δεύτερον, «το σαρκικό φρόνημα» δεν κληρονομείται. Δεν είναι σαν τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για το χρώμα των ματιών μας, των μαλλιών μας και άλλων εξωτερικών ή βιολογικών χαρακτηριστικών. Το σαρκικό φρόνημα είναι κάτι που αναπόφευκτα θα αναπτύξει ένα παιδί. Φυσικά, ο βαθμός στον οποίο θα είναι ελεύθερο να το εκφράσει εξαρτάται από το περιβάλλον, και δηλαδή κυρίως από τους γονείς.

    Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ στις μεθόδους αντισύλληψης. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για τα σεξουαλικως μεταδιδόμενα νοσήματα ακόμα και μέσα στον γάμο για τον α ή β λόγο; Για ποιον λόγο θα πρέπει κάποιος να ρισκάρει τη ζωή του; Η αντισύλληψη έχει σωσει και σώζει ζωές.

    Πραγματικά ήθελα πάρα πολύ να εκφράσω αυτές τις απόψεις μου. Δεν αποσκοπώ στο να δημιουργήσω φασαρίες. Και θα ήθελα να το συζητήσουμε με όσους ενδιαφέρονται.

    ευχαριστώ πολύ.

  3. Έχω την εντύπωση πως ΔΕΝ υπάρχει καμία 100% σίγουρη μέθοδος αντισύλληψης, οπότε..

    • Οπότε δεν αξίζει καν τον κόπο να εφαρμόσουμε κάποια από αυτές τις μεθόδους, εφόσον αν είναι να συλλάβεις θα συλλάβεις;

      Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για αφροδίσια νοσήματα. Μπορεί κανείς, όσο είναι άρρωστος να κάνει αποχή μέχρι να θεραπευτεί. Όμως αν δεν θεραπεύεται η νόσος, τι γίνεται; Δεν θα παντρευτεί ο άνθρωπος; Ή σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι αμαρτία το να πάρουν προφυλάξεις για να μην αρρωστήσει και ο/η σύζυγος;

      (τα έγραψα λίγο μπερδεμένα. Ελπίζω να είναι κατανοητά.)
      Καλή συνέχεια στην εξεταστική!

      • Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε!
        Δεν προσδοκώ να δώσω λύσεις σε όλα τα ζητήματά σας απλά να πω κάποιες σκόρπιες σκέψεις.
        Αρχικά, θεωρώ πολύ ευνοϊκό χώρο την ιστοσελίδα για την ανταλλαγή απόψεων, ωστόσο ένα τέτοιο θέμα φοβάμαι ότι δεν μπορεί να αναλυθεί και να συζητηθεί επαρκώς εδώ και το πιο πιθανό είναι να ακουστούν(γραφούν) απόψεις που θα μπερδέψουν τον αναγνώστη παρά θα τον βοηθήσουν λόγω της ιδιαίτερης φύσης του θέματος.
        Ωστόσο νομίζω πως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως καθένας (όπως και ο γέροντας Παΐσιος) δίνει άλλη έννοια σε όρους όπως «σαρκικό φρόνημα», «σεξουαλικότητα».
        Στα θέματα που θίγονται, μάλλον η αγνότητα κι από τις δύο πλευρές είναι το κλειδί!
        Γενικά, ένας καλός πνευματικός μπορεί να δώσει τη λύση σε όλα αυτά τα θέματα και θεωρώ πως είναι ο πλέον κατάλληλος.

  4. Αν υπάρχει έστω και 0,00001% πιθανότητα να μεταδόσεις στον άλλον ασθένεια (δεδομένου πως δεν υπάρχει επαρκής προστασία), τότε η κλήση που έχεις από τον Θεό είναι να είσαι παντρεμένος και να πειράζεσαι ταυτοχρόνως; Αν κάποιος έχει ευλογία να δημοσιεύσει απαντήσεις από κάποιον συγκεκριμένο καλό πνευματικό μαζί με το όνομά αυτού, προτείνω να το κάνει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ