Η νίκη της καλοσύνης και της υπομονής

8
249
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Μια πολύ γλυκιά κυρία, μου διηγήθηκε τα παρακάτω:

–Τον άνδρα μου τον παντρεύτηκα με προξενιό. Όμως χωρίς να το ξέρω, εκείνος αγαπούσε και είχε χρόνια δεσμό με μια κοπέλα, που οι δικοί του δεν την ήθελαν, αλλά αυτός δεν έπαψε ποτέ να την αγαπά.

Παντρευτήκαμε. Η μέρα του γάμου ήταν πολύ όμορφη. Όμως οι όμορφες μέρες ήταν μόνο τρείς. Από την τέταρτη μέρα και επί δέκα επτά χρόνια η ζωή μου δίπλα του ήταν μια κόλαση. Όταν τον ρώτησα γιατί μου φερόταν τόσο άσχημα, μου αποκάλυψε πως αγαπούσε άλλη γυναίκα κι όχι εμένα. Έπεσα από τα σύννεφα! «Τότε γιατί με παντρεύτηκες;» «Γιατί με πίεσαν οι γονείς μου. Εκείνη, βλέπεις δεν την ήθελαν». «Και εγώ τι φταίω να μου φέρεσαι έτσι;» «Σήκω και φύγε, άμα δεν σου αρέσει». «Πού να πάω; Ντρέπομαι τα αδέλφια μου και τον κόσμο». «Ε! Τότε κάτσε εδώ και βούλωστο».

Αυτή ήταν η απάντησή του. Μαζί κοιμόμασταν, όταν τσακωνόταν με την άλλη. Ωστόσο έμεινα έγκυος! Μόλις του το είπα, έγινε θηρίο έτοιμο να με κατασπαράξει! Μου ζήτησε να το ρίξω. Εγώ όμως, δεν το έκανα. Για κανέναν και για τίποτε δεν θα σκότωνα το παιδί μου. Μ’ αυτόν τον τρόπο γέννησα τρία κορίτσια.

–Εργάζεστε;

–Ναι! Έχω δικό μου κομμωτήριο. Ποτέ όμως οι πελάτισσές μου δεν με είδαν κλαμένη ή πικραμένη. Ούτε και τα παιδιά μου. Την πίκρα μου την έκρυβα βαθιά μεσ’ στην ψυχή μου, τη μοιραζόμουν μόνο με τον Θεό. Ξέρεις τι σημαίνει να κοιμάσαι με τον άνδρα σου, όποτε τσακώνεται με την φιλενάδα του;

–Δεν το έχω ζήσει, όμως μπορώ να σε καταλάβω. Καλά, αυτή δεν βρήκε κάποιον να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια;

–Παντρεύτηκε, έχει και δύο παιδιά. Αλλά με τον άνδρα μου δεν χώρισαν ποτέ.

–Ο άνδρας της δεν το έχει καταλάβει;

–Δεν ξέρω.

–Τα παιδιά σας δεν έχουν καταλάβει τίποτε;

–Όχι! Πάντα τον δικαιολογούσα, τον κάλυπτα. Αλλά και ποτέ δεν μαλώσαμε. Γιατί ποτέ δεν τον ρώτησα ούτε πού ήταν ούτε γιατί άργησε ούτε αν ήταν με αυτήν. Τίποτα! Όποια ώρα κι αν ερχόταν, αν ήταν μπροστά τα παιδιά, του έλεγα: Καλώς τον Δημητράκη! Και ετοίμαζα το τραπέζι για να φάει.

–Πώς το άντεχες αυτό;

–Δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. Έπρεπε να δώσω το καλό παράδειγμα στα παιδιά μου. Ήθελα να μάθουν την αξία του σεβασμού, την αξία της αγάπης, την αξία της υπομονής.

–Και, δόξα τω Θεώ, εσύ διαθέτεις πολλή υπομονή.

Εδώ χαμογέλασε. Συνέχισα:

–Τα παιδιά σου, ποιός τα κρατούσε, τις ώρες που εσύ εργαζόσουν;

–Η μητέρα μου. Και ξέρεις πώς τους περνούσα τα μηνύματα για ο,τιδήποτε ήθελα να αποφύγουν;

–Πώς;

–Τους τα έγραφα σε κασέτα. Από τον καιρό που ήταν μωρά, έγραφα κάτι κάθε μέρα στη κασέτα, την έδινα στην μητέρα μου και της έλεγα να τους βάζει να την ακούνε. Έτσι δεν ένιωθαν πολύ την απουσία μου.

Αυτό γινόταν επί δεκαεπτά χρόνια. Ό,τι μήνυμα ήθελα να τους περάσω, το παρουσίαζα πως το είχα ακούσει στο κομμωτήριο. Για τα ναρκωτικά, ας πούμε, τους έλεγα πως είχε έρθει μία πελάτισσα στο μαγαζί, που ήταν πολύ πικραμένη, γιατί το παιδί της είχε μπλέξει με κάποιους φίλους, που το παρέσυραν στα ναρκωτικά∙ ή άλλοτε πως γνώρισα κάποιο κορίτσι, που έμπλεξε με κάποιο αγόρι και έμεινε έγκυος και από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της προέκυψαν πολλά δυσεπίλυτα προβλήματα.

Όταν μεγάλωσαν, δεν πήγαιναν στη γιαγιά τους, αλλά προτιμούσαν να καθίσουν σπίτι να διαβάσουν. Τους έλεγα πως όταν έρθει ο πατερούλης, έπρεπε να του σερβίρουν το φαγητό, να τον περιποιούνται, αφού εκείνος αγωνίζεται για μας, γιατί μας αγαπάει πολύ. Έτσι, κάθε μέρα γυρίζοντας από το σχολείο, θα έβαζαν πρώτα να ακούσουν τα μηνύματα της μαμάς.

–Συγγνώμη. Όλα αυτά πώς τα άντεχες;

–Σου είπα: Την πίκρα μου την μοιραζόμουν με τον Θεό, γι’ αυτό και άντεχα. Αν συζητούσα με κάποια φίλη τα προβλήματά μου, σίγουρα θα είχα χωρίσει. Άκου τη συνέχεια, για να δεις την κατάληξη.

–Είμαι όλη αυτιά! Ακούω.

–Λοιπόν! Επί δεκαεπτά χρόνια, διακοπές πήγαινα μόνη με τα παιδιά μου. Εκείνος δεν ήρθε ποτέ, με όσα παρακάλια κι αν του έκαναν τα παιδιά. Μια χρονιά, γυρνώντας από τις διακοπές, βρήκα μια κασέτα στο κομοδίνο μου, που έγραφε πάνω «Σ’ αγαπώ». Παραξενεύτηκα! Τί κασέτα ήταν αυτή; Σκέφθηκα πως θα ήταν για την φιλενάδα του. Όταν το βράδυ αποκοιμήθηκαν τα παιδιά, έβαλα να την ακούσω. (Εδώ γέλασε).

–Γιατί γελάτε; τη ρώτησα περίεργα.

–Γιατί η κασέτα ήταν γραμμένη από τον άνδρα μου για μένα!

–Τι έλεγε η κασέτα;

–Πριν σου πω τι έλεγε η κασέτα, θα σου πω τι έκανε πριν.

–Τι έκανε;

–Είχε μαλώσει άσχημα με την φιλενάδα του και χώρισαν. Πήγε σπίτι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο των παιδιών. Γνώριζε πως τους γράφω κασέτες, πήρα μία στη τύχη και την άκουσε. Κι ύστερα κι άλλες… Έτσι άκουσε τι έλεγα στα παιδιά και συγκινήθηκε. Πήρε λοιπόν κι αυτός μία κασέτα και μου έγραψε:

«Συγχώρεσέ με για ό,τι σου έχω κάνει. Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ σε έχω πληγώσει, πόσο πολύ σε έχω ταπεινώσει. Και εσύ ούτε μία άσχημη κουβέντα δεν είπες ποτέ, πάντα τρυφερή και γλυκιά μαζί μου. Άκουσα μερικές κασέτες σου, που μιλάς στα παιδιά μας. Δεν με κατηγόρησες ποτέ. Μόνο καλά λόγια έβγαιναν από τα χείλη σου. Τώρα κατάλαβα γιατί μ’ αγαπούν τόσο πολύ τα παιδιά μας. Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με, και σου υπόσχομαι ό,τι σου στέρησα όλα αυτά τα χρόνια, να σου τα δώσω απλόχερα από εδώ και πέρα. Θα είσαι η βασίλισσα της καρδιάς μου. Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με. Αυτή την ώρα που σου μιλάω, πίστεψέ με πως αισθάνομαι πολλή αγάπη για σένα, μου λείπεις. Σ’ αγαπώ».

Ακούγοντάς τα όλα αυτά, ένιωσα όμορφα, δυσκολευόμουν όμως να τα πιστέψω. Στη σκέψη μου ήρθαν, σαν κινηματογραφική ταινία, όσα μου έκανε και όσα μου έλεγε. Έτσι με πήρε ο ύπνος.

Όταν γύρισε το βράδυ, τον άκουσα, μα δεν σηκώθηκα, όπως έκανα πάντα, για να του βάλω φαγητό. Έκανα πως κοιμόμουν. Εκείνος ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου, σιγά-σιγά, για να μην με ξυπνήσει και με πήρε αγκαλιά, για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μας χρόνια. Και όχι μια απλή αγκαλιά, αλλά πολύ τρυφερή… Με φίλησε απαλά στην πλάτη και ψιθύρισε: «Συγχώρεσέ με, σ’ αγαπώ!»

Από εκείνη την βραδιά η ζωή μου άλλαξε τελείως. Ο Δημήτρης έγινε άλλος άνθρωπος… Τρυφερός, στοργικός, δεν μου χάλασε ποτέ χατήρι. Με λίγα λόγια γίναμε οικογένεια.

Να ξέρεις πως στη ζωή, όταν αγωνίζεσαι, θα χάνεις μάχες, μα στο τέλος τον πόλεμο εσύ θα τον κερδίσεις. Και κάτι άλλο. Χωρίς πίστη στον Θεό, δεν έχεις όπλα να παλέψεις!

Απόσπασμα από το βιβλίο
«Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης»
Πορφυρίας Μοναχής

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια πραγματική ιστορία που γεννά προβληματισμούς και σκέψεις…Έχουμε όλοι άραγε την ψυχική δύναμη αυτής της γυναίκας;Έχουμε την απαιτούμενη υπομονή να υπομείνουμε μια τέτοια κατάσταση για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;Από την άλλη αναρωτιέμαι αν ένας τέτοιος άνθρωπος άξιζε την αγάπη και την υπομονή αυτής της γυναίκας.Όλα αυτά τα χρόνια εκμεταλλευόταν την ανοχή της για να ζήσει και να γλεντήσει τη δική του ζωή,υπονομεύοντας την ως άνθρωπο,ως προσωπικότητα.Ο Θεός όμως μας έπλασε ανθρώπους μοναδικούς,όντα ξεχωριστά,όλοι έχουμε μέσα μας πνοή Θεού,και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται κατ’αυτόν τον τρόπο.Ο συγκεκριμένος «κύριος»,γιατί πρόκειται περί «κυρίου»,έπρεπε εξ’αρχής να μη δεχτεί να κάνει αυτό το γάμο,αφού αγαπούσε μια άλλη γυναίκα.Ήταν παρά πολύ απλό,μπορούσε απλά να πει όχι,ενήλικος ήταν στο κάτω-κάτω.Το λάθος της κυρίας ήταν ότι παντρεύτηκε έναν άνθρωπο τον οποίο δε γνώριζε.Ίσως γι’αυτόν το λόγο τα προξενιά δε θα πρέπει να προτιμούνται.Αν γνώριζε τον άνθρωπο αυτό,θα καταλάβαινε από την πρώτη στιγμή ότι δεν την αγαπούσε.Και γάμος χωρίς αγάπη,δε γίνεται.Λόγια του τύπου «θα τον αγαπήσεις τον άλλο στην πορεία» τα θεωρὠ απολύτως ξεπερασμένα,μα και ανόητα.Απαραίτητη προϋπόθεση για να παντρευτείς κάποιον,είναι να τον αγαπήσεις πρώτα.Δυστυχώς όμως τα προξενιά αυτού του τύπου γίνονται και στις μέρες μας,και δυστυχώς,γίνονται και συχνά σε πολλούς χριστιανικούς κύκλους.Δε λέω ότι δεν είναι καλό να βρεις σύντροφο από χριστιανικό κύκλο,δε θέλω να παρερμηνευθούν τα λόγια μου,απλώς πρέπει να γνωρίζεις καλά το άλλο πρόσωπο,και κυρίως να το αγαπήσεις.Ο Κύριος έδωσε στον άνθρωπο ένα από τα πιο όμορφα δώρα,την αγάπη.Το να παντρευτείς κάποιον μόνο και μόνο επειδή σου το επιβάλλει η οικογένειά σου,είναι ανόητο.Στο γάμο αυτό θα έρθουν στην επιφάνεια αργότερα όλα τα απωθημένα σου και θα είσαι δυστυχισμένος.Το ότι δύο άνθρωποι είναι της Εκκλησίας,δε συνεπάγεται ότι ταιριάζουν κιόλας.Το τελευταίο πράγμα που θέλει κάποιος στη ζωή του είναι ένας δυστυχισμένος γάμος.Ένας γάμος που να μην τον αντέχεις,αλλά να συμβιβάζεσαι γιατί έρχονται και τα παιδιά και γιατί το διαζύγιο δεν είναι και η καλύτερη διαδικασία,είναι όμως μια επιλογή.Πολλές οι σκέψεις,το γνωρίζω,όμως η ιστορία πραγματικά με προβλημάτισε…Περιμένω κι άλλες σκέψεις επί του θέματος…

  2. Το παρόν site δεν ενδείκνυται για τέτοιου είδους τοποθετήσεις. Ας μην ρίξουμε πάλι πέτρα στη λίμνη..δεν υπάρχει λόγος. Εξάλλου είναι πραγματικά ματαιωτικό τόσο το γεγονός ότι δεν θα δημοσιευθεί αυτούσια μια προκλητική τοποθέτηση αλλά θα λογοκριθεί..και έπειτα, είναι πάντα σκληρόν πρός κέντρα λακτίζειν…Ας φωτίσει ο Θεός τον καθένα να αντέχει όλα όσα επέλεξε..

  3. Πάντως φίλε μου (aniron) απο τα λεγόμενα σου φαίνεται ότι σε απασχολεί πολύ το θέμα αυτό και καλό θα ήταν να το συζητήσεις με τον πνευματικό σου…

  4. Να απαντήσω πρώτα στον Kyrinaio. Από τη στιγμή που το παρόν site δίνει στον κάθε επισκέπτη τη δυνατότητα να σχολιάζει όσα αναρτώνται εκφράζοντας την προσωπική του άποψη επί των θεμάτων, δεν καταλαβαίνω την ενόχλησή σου για το σχόλιό μου. Απ’ ότι θυμάμαι υπάρχει ελευθερία λόγου και σκέψης ενώ και η Ορθοδοξία προωθεί την ελευθερία του ατόμου όσο αυτή δεν παρεμβαίνει και δεν προσβάλλει την ελευθερία των άλλων. Επιπλέον θα ήθελα αν ήταν δυνατόν να εξηγήσεις τη σκέψη σου καθώς και πού ήθελες να καταλήξεις, γιατί τα λόγια σου δεν ήταν ξεκάθαρα, εκτός και αν αυτός βέβαια ήταν ο σκοπός σου…
    Έπειτα στον Vola in alto. Σε καθησυχάζω ότι το έχω ήδη συζητήσει με τον πνευματικό μου και συμφωνεί μαζί μου. Και σίγουρα με απασχολεί το ζήτημα, όπως και όλα τα προβλήματα της σύγχρονης εποχής, ζητήματα που απασχολούν εμάς τους νέους….

    • Δεν έχω να προσθέσω κάτι επιπλέον πέρα από αυτό που ήδη έχω πει. Είναι σαφές ότι στον συγκεκριμένο ιστοχώρο φιλοξενούμαστε και ότι υπάρχει έλεγχος των αναρτήσεων, επομένως ακόμη και μια ανάρτηση προκλητική για τον συγκεκριμένο χώρο θα ήταν δύσκολο να αναρτηθεί αυτούσια. Δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε κάτι απαραίτητα αρνητικό, μιας και αυτό συμβαίνει παντού, σε όλους τους ιστοχώρους. Αυτό που επεσήμανα ήταν ότι επιθυμώ να βλέπω ανθρώπους που είτε έτσι, είτε αλλιώς, είτε με αγάπη, είτε με προξενιό, είτε με ο,τιδήποτε άλλο, να αντέχουν όλα όσα επέλεξαν. Είναι ξεκάθαρα τα λόγια μου. Ποιό σημείο είναι ασαφές δεν έχω ακόμη καταλάβει.

  5. Θα συμφωνήσω με τον Aniron. Πάνω από όλα στον γάμο είναι η αγάπη. Είναι να είσαι εκεί για τον συντροφό σου, αυτός για σένα και οι δύο για τα παιδιά. Η απουσία ενός εκ των δύο έχει φοβερό αντίκτυπο. Αξίζουν βέβαια συγχαρητήρια στην κυρία αυτή, όμως δε σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες αντοχές ή ότι όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να δράσουμε με τον συγκεκριμένο τρόπο. Σίγουρα το να προέρχονται δύο άτομα από τον ίδιο χώρο λύνει πολλά προβλήματα, δεν είναι όμως πάντα πανάκεια ….

    Volta in alto επίτρεψε μου να διαφωνήσω, εν μέρει, με τα γραφόμενά σου. Οι πνευματικοί δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν γνώμη για τα πάντα. Πάνω από όλα ισχύει, όπως λέει και ο π. Ανδρέας Κονάνος, το: «άκου την καρδιά σου»! Είμαι σίγουρη ότι εάν ακούσουμε την καρδιά μας, προσευχηθούμε στον Χριστό και ρωτήσουμε (εννοείται) τους ανθρώπους που μας γνωρίζουν τότε όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

    • «Οι πνευματικοί δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν γνώμη για τα πάντα» Αγαπητή μου, είναι σαν να μου λες ότι ο Κύριος δεν έχει και δεν μπορεί να έχει γνώμη για τα πάντα στη ζωή σου.Πάνε λοιπόν εσυ σε έναν γιατρό με το σκεπτικό ότι η γνώμη του δεν ισχύει για όλες τις αρρώστιες αλλά μόνο για αυτές που κρίνεις εσύ ότι μπορεί να σου τις γιατρέψει και πές μου τα αποτελέσματα τησ υγείας σου.Τι σημαίνει δηλαδή ακούω την καρδιά μου;;;Και αν λοιπόν την καρδιά μου την έχουν τυφλώσει τα πάθη και οι αδυναμίες;;;Δεν λέω να ακούμε την καρδιά μας αφού όμως έχουμε μιλήσει με τον πνευματικό μας και γνωρίζει τα θέλω της καρδιάς μας.Τέλος, πραγματικά απορώ ποιός άνθρωπος σε γνωρίζει καλύτερα απο τον πνευματικό σου έτσι ώστε όταν θα του ρωτήσεις τη γνώμη του για το θέμα που σε αφορα τότε όλα θα πάνε κατ’ευχήν.

      • Ο πνευματικός είναι αυτός που έχει την δυνατότητα, ίσως και την ικανότητα, να σε βοηθήσει στην πορεία πρός την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Εάν δεν ακούσεις την καρδιά σου σε ένα τόσο καίριο θέμα πώς θα παντρευτείς έναν άνθρωπο; Εάν η καρδιά σου δεν τον θέλει, δεν τον αγαπά είναι δυνατόν να επιτυχεί ποτέ ο γάμος;;; Και βέβαια θα ρωτήσεις τους ανθρώπους που σε αγαπούν για το πώς τους φαίνεται ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά αυτός που θα αποφασίσει θα είσαι εσύ και μόνο εσύ!!!! Καλύτερα από όλους μας γνωρίζουν οι γονείς μας. Αυτοί μας βλέπουν πώς είμαστε όταν θυμώνουμε, όταν αγαπάμε, όταν η συμπεριφορά μας γίνεται άσχημη. Στον πνευματικό απλά λέμε ότι π.χ. νευρίασα, είπα ψέμματα κτλ. Δε μας βλέπει όμως πώς είμαστε όταν αμαρτάνουμε! Άσε που υπάρχουν περιπτώσεις που και οι πνευματικοί, αφού είναι και αυτοί άνθρωποι, έχουν κάνει λάθη σε θέματα γάμου. Πάντως η αγάπη είναι αυτή που κινεί την καρδιά στο θέμα του γάμου. Η αγάπη και ο «λογικός» έρωτας!

        ΥΓ. Όπου β’ ενικό πρόσωπο, εννοείται ο κάθε άνθρωπος.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ