Η ψυχική ειρήνη

2
63
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Τίποτε δεν είναι ανώτερο από την εν Χριστώ ειρήνη, η οποία εξουδετερώνει κάθε επίθεση των εναερίων και επιγείων πνευμάτων. Η ειρήνη της ψυχής αποκτάται με την υπομονή στις θλίψεις. Λέει η Γραφή: «Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος, καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν» (Ψαλμ. ξε΄ 12). Ο δρόμος εκείνων που επιθυμούν να ευαρεστήσουν στον Θεό περνάει από πολλές θλίψεις. Πώς να τιμήσουμε τους αγίους μάρτυρες για όσα υπέμειναν χάριν του Χριστού, όταν εμείς δεν μπορούμε να υπομείνουμε τον παραμικρό πειρασμό;

Τίποτε δεν συντελεί  τόσο στην απόκτηση της εσωτερικής ειρήνης, όσο η σιωπή και το να συζητάς όσο μπορείς περισσότερο με τον εαυτό σου και λιγότερο με τους άλλους.

Γνώρισμα της πνευματικής ζωής είναι η εσωστρέφεια και η μυστική καρδιακή εργασία.

Η χάρις του Θεού επισκιάζει τον άνθρωπο που αγωνίζεται να γίνει ειρηνικός, και με την ενέργειά της τον οδηγεί στην απόλυτη ειρήνη. Στην αρχική μορφή της ειρήνης η ψυχή είναι ήρεμη ενώ, στην τελική επισκιάζεται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος κατά το ψαλμικό: «Καί ἐγενήθη ἐν εἰρήνῃ ὁ τόπος αὐτοῦ» (Ψαλμ. οε΄ 3).

Όποιος βαδίζει προς την ειρηνική κατάσταση χωρίς να παρεκκλίνει, αντλεί με αφθονία πνευματικά χαρίσματα.

Οι άγιοι πατέρες, που είχαν κατακτήσει την κατάσταση της ειρήνης και τους επισκίαζε η θεία χάρις, ζούσαν πολλά χρόνια.

Όταν ο άνθρωπος φτάσει στην κατάσταση της ειρήνης, μπορεί τότε να μεταδώσει και στους άλλους το φως που φωτίζει τη σκέψη του. Προηγουμένως όμως πρέπει να επαναλάβει τα λόγια της προφήτιδος Άννης: «Μή ἐξελθέτω μεγαλορρημοσύνη ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν» (Α΄ Βασ. β΄ 3).

Αυτή την ειρήνη άφησε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός σαν ατίμητο θησαυρό στους μαθητές Του προ του θείου Πάθους Του:  «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν» (Ιωάν. ιδ’ 27).  Γι’ αυτή την ειρήνη λέει και ο Απόστολος: «Καί ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τάς καρδίας ὑμῶν καί τά νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Φιλ. δ΄ 7). «Εἰρήνην διώκετε μετά πάντων καί τόν ἀγιασμόν, οὗ χωρίς οὐδείς ὄψεται τόν Κύριον» (Εβρ. ιβ΄ 14).

Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να επιδιώκουμε με κάθε μας σκέψη, επιθυμία και πράξη πώς να αποκτήσουμε την ειρήνη του Θεού, και να κραυγάζουμε πάντοτε μαζί με την Εκκλησία: «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, εἰρήνην δός ἡμῖν» (Ησ. κστ΄ 12).

Από το βιβλίο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ,

της Ιεράς Μονής Παρακλήτου

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αυτές τις άγιες ημέρες που έρχονται, ας εστιάσουμε ο καθένας ξεχωριστά στον προσωπικό του αγώνα. Είναι κρίμα να βλέπουμε μια άνευ λόγου αντιπαράθεση να ξεσπά και μάλιστα, πρωταγωνιστές να είμαστε οι ίδιοι. Ο Κύριος, που σε λίγες μόνο μέρες, θα αξιωθούμε να γιορτάσουμε τη Σταυρική Θυσία και Ανάστασή Του, αυτό περιμένει από εμάς; Κάθε νέα αμαρτία μας, κάθε καινούριος ψυχικός πόλεμος, είναι ένα ακόμη καρφί στην παλάμη Του Κυρίου. Άραγε εκεί τασσόμαστε κι εμείς… στους σταυρωτές Του;
    Ας αφήσουμε λίγο τα «κοινά» και ας εμβαθύνουμε λίγο στον πνευματικό μας αγώνα, κάνοντας μια αυτοκριτική και ανασκόπηση των όσων καθημερινά ζούμε και για χάρη τους… πολεμούμε!

  2. Πόσο πολύ απέχουμε απ’ αυτό. Διερωτώμαι πώς θα μας κρίνει ο Θεός όσους εγκαταλείψαμε την εσωτερική εργασία και αναθέσαμε την ελπίδα μας στα εξωτερικά. Πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό για κάποιον «εκ φύσεως» εξωστρεφή. Πόσο λάθος είναι που ρωτάω δημοσίως, αντί να ψάξω μέσα μου να βρω την απάντηση.

    Γράφει κάποιο βιβλίο πως εκ φύσεως εξωστρεφής δεν υπάρχει, γιατί φύση του νου είναι να έγκειται στην καρδιά. Άρα η εξωστρέφεια είναι έκπτωση από τη φυσική κατάσταση. Ή κάνω λάθος;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ