Στο άκουσμα ότι η Χ.Φ.Δ. θα συμμετάσχει σε εξόρμηση αγάπης προς τους αστέγους, όλων το ενδιαφέρον και η χαρά ήταν απερίγραπτη. Μέσα σε λίγες μέρες οι συμμετοχές συμπληρώθηκαν και τα τρόφιμα και άλλα είδη που θα απάρτιζαν τα “δώρα” προς τους αστέγους συγκεντρώθηκαν.
Ημέρα της εξόρμησης ορίσθηκε η Τρίτη 10 Μαρτίου. Η ώρα δεν περνάει, όλοι περιμένουμε το ρολόι να δείξει εννέα το βράδυ ώστε να φορτώσουμε τα πράγματα και να μπούμε στα αυτοκίνητα. Πραγματικά έτσι συμβαίνει και το κομβόι των αυτοκινήτων ξεκινά με προορισμό το μοναστηράκι.
Στην Μητρόπολη των Αθηνών μας περιμένει ο π. Αλέξιος Γιαννιός, υπεύθυνος του προγράμματος της Αρχιεπισκοπής για τους αστέγους. Χωρίς χάσιμο χρόνου, μας δίνει τις απαραίτητες οδηγίες και όλοι μαζί ξεκινάμε προς την πλατεία Θησείου, αφού μοιράζονται κάποιες σακούλες σε άστεγους που βρίσκονταν εκεί γύρω.
Φθάνοντας στο Θησείο, το θέαμα είναι πράγματι συγκλονιστικό. Ρακένδυτοι, ταλαιπωρημένοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται συναγμένοι στην πλατεία και μάς περιμένουν καρτερικά. Μόλις μας αντικρίζουν, τα πρόσωπά τους λάμπουν. Κάποιοι μας σφίγγουν τα χέρια και ευχαριστούν θερμά. Η συγκίνησή μας μεγάλη.
Επόμενος σταθμός η πλατεία Ελευθερίας (Κουμουνδούρου) όπου εκεί βρίσκεται και η πλειοψηφία των αστέγων. Οι υπεύθυνοι συντονίζουν τη διαδικασία, ώστε όλοι οι άστεγοι να πάρουν σακούλα χωρίς να δημιουργηθεί συνωστισμός. Ιδιαίτερη θλίψη και προβληματισμό μας προκαλεί η θέα μιας μητέρας η οποία προσπαθεί να μεγαλώσει τα δύο μικρά παιδάκια της χωρίς να έχει τίποτα. Πιο πέρα, ένας κύριος μοιράζεται τον πόνο του και τις καθημερινές του δυσκολίες μαζί μας.
«Γρήγορα για τις γέφυρες του Ρούφ» ακούγεται η φωνή του π. Αλεξίου και όλοι αμέσως επιβιβαζόμαστε στα αυτοκίνητα. Φτάνοντας στο Ρούφ αντικρίζουμε ένα σοκαριστικό θέαμα. Σε μια καντίνα που χωράνε μόλις δύο άνθρωποι όρθιοι, υπάρχουν πέντε άτομα και μάλιστα ξαπλωμένα. Σύντροφος στη δυσκολία τους αυτή ένα μικρό, άσπρο σκυλάκι. Δέχονται με χαρά αυτά που τους προσφέρουμε. Πιο πέρα, δύο άνθρωποι βρίσκουν στέγη σε ένα αυτοκίνητο. Λίγο πιο δίπλα, ζει ένα ζευγάρι, με μόνη περιουσία ένα παλιό στρώμα και λίγες κουβέρτες τα οποία μάλιστα μοιράζονται με γάτες. Και τέλος, ένας άντρας μόνος του μας δείχνει τα υπάρχοντα του, ένα κρεβατάκι και μια καρέκλα. Συγκλονισμένοι, τους αφήνουμε τα πράγματα και κατευθυνόμαστε για το Μεταξουργείο. Οι σακούλες από εκατόν είκοσι έχουν γίνει είκοσι.
Στο Μεταξουργείο παραδίδουμε τις σακούλες πολύ ήσυχα γιατί οι άστεγοι έχουν κοιμηθεί.
Τελευταίος μας σταθμός η πλατεία Κλαυθμώνος όπου δίνουμε και τις τελευταίες σακούλες.
Με χαρά δεχόμαστε την πρόταση να συμμετέχουμε ξανά στο πρόγραμμα αυτό. Τα συναισθήματα όλων μας στο τέλος της εξόρμησης ανάμεικτα. Σιωπηλοί, προβληματισμένοι αναχωρούμε για τα σπίτια μας. Εμείς σε σπίτι, σε κρεβάτι, στη ζεστασιά. Αυτοί;
“Κύριε ελέησον ημάς”
