[1]Ξεχωριστή ημέρα ήταν για τους φοιτητές της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης η Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου καθώς μας δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθούμε το Σύνδεσμο Προστασίας Παιδιών στο Χολαργό. Περίπου είκοσι φοιτητές συγκεντρωθήκαμε εκείνο το απόγευμα, με την συνοδεία των κυκλαρχών μας και ξεκινήσαμε για το Χολαργό. Στόχος μας και ελπίδα μας ήταν να προσφέρουμε αγάπη και χαρά στα άτομα που βρίσκονταν εκεί. Μία μικρή επίσκεψη, λίγη παρέα, αληθινή αγάπη μπορούν να χαροποιήσουν, να ενθουσιάσουν και να εμψυχώσουν αυτά τα παιδιά.
Ήταν πέντε το απόγευμα όταν φτάσαμε στην πύλη του Συνδέσμου. Οι υπεύθυνοί του μας υποδέχτηκαν με χαρά. Μπήκαμε μέσα στο κτήριο όπου βρίσκονταν τα παιδιά. Η υποδοχή που μας επιφύλαξαν έδειχνε πόσο ανάγκη είχαν έστω κι από μία απλή επίσκεψη και πόση χαρά μπορούσε να τους δώσει. Φτάνοντας στην κεντρική αίθουσα πολλοί ήλθαν χαμογελαστοί, μας χαιρέτησαν και μας συστήθηκαν.
[2]Η επίσκεψή μας δεν ήταν απλή, τυπική. Δεν περιορίστηκε σε μερικούς χαιρετισμούς. Αφού μαζευτήκαμε όλοι στην μεγάλη αίθουσα που είχε το κτήριο αρχίσαμε με μία προσευχή για να ευχαριστήσουμε τον Κύριο και να Τον παρακαλέσουμε να ευλογήσει όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Αμέσως μετά ενημερώσαμε τα παιδιά για το ποιοι είμαστε, τους συστηθήκαμε και στη συνέχεια μας συστήθηκαν κι αυτά για να γνωριστούμε καλύτερα. Ύστερα ακολούθησε μια σειρά από τραγούδια και παιχνίδια. Αρχικά τους είπαμε κάποια τραγούδια. Τα παιδιά δεν άργησαν να συμμετάσχουν στο τραγούδι χτυπώντας παλαμάκια στο ρυθμό. Ο ενθουσιασμός τους έγινε ακόμα μεγαλύτερος όταν άρχισαν τα πρώτα παιχνίδια, τα οποία με αρκετή αγάπη και επιμέλεια είχαν ετοιμάσει και παρουσίαζαν κάποιοι από εμάς.
Η χαρά των παιδιών ήταν έκδηλη. Δεν έπαψαν στιγμή να χαμογελούν. Συμμετείχαν τόσο στα τραγούδια όσο και στα παιχνίδια με μεγάλο ενθουσιασμό. Το γεγονός αυτό έδινε χαρά και σ’ εμάς και ενδυνάμωνε τις προσπάθειες που κάναμε για να τους ευχαριστήσουμε. Το χαμόγελό τους γέμιζε χαρά και τις δικές μας ψυχές.
Το παιχνίδι διακόπηκε κάποια στιγμή για να παρακολουθήσουμε όλοι μαζί μια προβολή σχετικά με τη ζωή του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου. Στη συνέχεια ακολούθησε ένας σύντομος, αλλά μεστός πνευματικότητας, λόγος του πατρός Γενναδίου. Λόγος εμψυχωτικός, τον οποίο τα παιδιά άκουσαν με ιδιαίτερη προσοχή. Ο πατήρ Γεννάδιος τους τόνισε την δύναμη της επικοινωνίας με τον Θεό Πατέρα μας, όποτε νιώθουμε φόβο ή στενοχώρια αλλά και σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Σε ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές πρέπει να είμαστε κάτοχοι της αδιαλείπτου ευχής: «Κύριε ελέησον». Κι άλλα τραγούδια και παιχνίδια ακολούθησαν. Μάλιστα τρία απ’ τα παιδιά σηκώθηκαν και μας τραγούδησαν. Στο τέλος τους μοιράσαμε κάποια δώρα, μέσα στα οποία και μία εικόνα της Παναγίας, για να την βάλουν στο προσκεφάλι τους και να προσεύχονται σ’ αυτήν.
[3]Είχαν περάσει κιόλας δύο ώρες χωρίς καν να το αντιληφθούμε. Ήρθε η ώρα να φύγουμε. Τελειώσαμε όπως αρχίσαμε, με προσευχή, για να ευχαριστήσουμε το Θεό που μας έστειλε άφθονες τις ευλογίες Του το απόγευμα αυτό. Και όλοι μέσα μας προσευχηθήκαμε ο Θεός να δίνει δύναμη, κουράγιο και να είναι πάντα κοντά σ’ αυτά τα παιδιά, αλλά και να μας αξιώσει να τα ξαναεπισκεφθούμε. Χαιρετίσαμε τους φίλους μας και τους ανθρώπους που τους φροντίζουν και περνούν μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους μαζί τους(και γι’ αυτό τους αξίζουν συγχαρητήρια) και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Αφήσαμε πίσω μας πρόσωπα χαμογελαστά και αυτό ήταν που έκανε κι εμάς χαρούμενους. Φύγαμε με μία ψυχική γαλήνη και χαρά, απόρροια της πηγαίας και ανιδιοτελούς αγάπης που παρακίνησε την προσφορά μας αυτή. Γιατί, όπως σωστά έχει γραφτεί, το να σου προσφέρουν είναι μία χαρά ανθρώπινη, το να προσφέρεις με αληθινή αγάπη (υλικά αγαθά, μέρος του χρόνου σου, ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό), είναι μία χαρά θεία!
Ο Θεός ας έχει καλά αυτά τα παιδιά και ας τα θυμόμαστε στις προσευχές μας. Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή συνεχίζεται, έχουμε δρόμο για την Ανάσταση. Καλό στάδιο!
Α.Μ.
φοιτητής Φιλοσοφικής