[50 χρόνια ΧΦΔ – Θεσ/νίκη] Μορφές που σημάδεψαν την ιστορία της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης

0
105
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Παρουσίαση με τίτλο «Μορφές που σημάδεψαν την ιστορία της Χ.Φ.Δ.» από την κ. Ευθαλία Γούναρη, θεολόγο-πολιτικό μηχανικό, στην εκδήλωση για τα 50 χρόνια της ΧΦΔ (ΑΠΘ 28.11.2010). Συνοδεύτηκε από προβολή διαφανειών, τις οποίες θα βρείτε στο τέλος του παρακάτω κειμένου.

Ὁ ἀξιότιμος κ. Ψαλτάκης  ἀναφέρθηκε ἤδη στον ἀείμνηστο

πατέρα  Λεωνίδα

Ὁ κύριος Λεωνίδας Διαμαντόπουλος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἔβαλε τήν πνευματική σφραγίδα στή ζωή τῆς Χ.Φ.Δ. και ἔδωσε το στίγμα τῆς ἀγάπης στόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό και στόν συνάνθρωπο.

Ὁ κ. Διαμαντόπουλος καί κατόπιν προϊστάμενος τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «ὁ Σωτήρ»,  π. Λεωνίδας

Κωνσταντῖνος  Βαλσαμόπουλος

Στον ἀείμνηστο δάσκαλο Κωνσταντίνο Βαλσαμόπουλο ἀναφέρθηκε ἐπίσης ὁ κ. Ψαλτάκης. Ἦταν ἀπό τά πρῶτα μέλη τῆς Χ.Φ.Δ.

Κορύφωση καί καταξίωση τῶν ἀγώνων του ὑπῆρξε ἡ ἐπιστροφή στήν ὀρθοδοξία ἑνός ὁλόκληρου χωριοῦ, τοῦ Βροντεροῦ Φλωρίνης, ὅπου διορίστηκε καί τοῦ ὁποίου οἱ κάτοικοι εἶχαν προσχωρήσει στόν χιλιασμό. Ὁ μοναδικός χιλιαστής πού ἀπέμεινε, δέν μπόρεσε νά σταθεῖ στό χωριό ἔφυγε!

Ἐπίσης ἡ διδασκαλία του στά παιδιά τῆς Βορείου Ἠπείρου κάνοντας τό μάθημα του δίπλα στα ἠλεκτροφόρα συρματοπλέγματα γιά νά ἀκοῦν ἀπό τήν ἄλλη πλευρά καί τά κατατρεγμένα βορειηπειροτόπουλα. Ἔμεινε στό ἀκριτικό χωριό ὥσπου να τελειώσουν οἱ κρυφοί μαθηταί του τό σχολεῖο, ἀποκλείοντας κάθε πρόταση μεταθέσεως σέ κοντινότερα μέρη.

Τά τέλη του ὁσιακά, στα 44 του χρόνια, με την ὁλόθερμη εὐχή τῆς μάνας του ἀφιερώσεως του  στο Χριστό.

π. Βασίλειος Ἐμμανουήλ

Σάν αὔρα λεπτή, σάν διακριτική παρουσία καί προστασία πέρασε ἀνάμεσά μας ὁ π. Βασίλειος  Ἐμμανούλ.

Ἦταν τό στήριγμα καί ἡ παρηγοριά μας  γιά δεκαετίες στήν Κατασκήνωση τοῦ Βερμίου.

Ποιός ἀπό μᾶς πού ζήσαμε στήν ὑπέροχη ἐκείνη κατασκήνωση μέσα στό πυκνό δάσος, δίπλα στή βαθειά χαράδρα μέ τά πλούσια νερά δέν θυμώμαστε τον π. Βασίλειο.

Τόν θυμώμαστε μέσα στήν ὀμίχλη, μέ σκονισμένα ράσα, νά μεταφέρει κλαδιά ἀπό το δάσος  γιά το σκέπασμα τῆς τραπεζαρίας, τόν θυμώμαστε στίς ὑπαίθριες Θεῖες Λειτουργεῖες στό ἀπέριττο Ἱερό, πού μέ τόση λατρεία προετοιμάζαμε.

Θυμώμαστε τήν ἁπλότητά του, τήν ταπείνωση, τήν ἀνεξάντλητη ὑπομονή του, τήν ἄφθαστη ἐπιείκεια και ἀγάπη του, τό χαμόγελο, τήν καρτερικότητά του.

π. Βασίλειος Ἐμμανουήλ, ὁ γλυκύς ἱεραπόστολος, πλήρης ζήλου γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί τή δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ἄς ἔχουμε την εὐχή του!

π. Βασίλειος Παπαγιάννης

Ἦλθε στή Θεσσαλονίκη τό 1961 και ἔμεινε ἐδῶ 16 χρόνια.

Ἦταν ὁ πνευματικός μας. Το ὕψος τῆς πνευματικότητάς του και τό βαθύτατο δέος πού αἰσθανόμασταν ἀπέναντί του, δέν μποροῦν να περιγραφοῦν.

Ὁ π. Βασιλειος ἔλαμπε. Ἡ κρυστάλλινη ψυχή του ἔκανε το πρόσωπό του πάντα φωτεινό, χαρούμενο, εὐπροσήγορο. Ὁ π. Βασίλειος ἀκτινοβολοῦσε.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτητς Μεσογαίας Νικόλαος πού διετέλεσε μέλος τῆς Χ.Φ.Δ. Θεσσαλονικης, συμμετεῖχε μαζί μέ ἄλλους Ἀρχιερεῖς στήν ἐξόδιο ἀκολουθία του και μίλησε για τον ἅγιο πνευματικό μας.

Θα διαβάσουμε ἕνα πολύ μικρό ἀπόσπασμα ἀπό την ὁμιλία του:

Ὁ π. Βασίλειος στή συνείδηση ὅλων μας εἶναι ἐγκαταστημένος ὡς ἅγιος τοῦ Θεοῦ.

Οἰκογένεια ἱερατική. Ὄψη ἐξωτερική γλυκύτατη καί εὐγενής. Πολιτεία σοβαρή. Πεντακάθαρος στούς τρόπους καί στίς συνήθειες. Προσεκτικότατος στούς λόγους. Σχέσεις ἱερές μέ τούς ἀνθρώπους χωρίς περιττές διαχύσεις. Ἀνθρώπινος χωρίς συναισθηματικές ἐκρήξεις. Αὐστηρός χωρίς νά εἶναι σκληρός. Τά λόγια του πάντοτε μετρημένα. Τήρηση νοός ἡσυχαστικοῦ διαμετρήματος. Τίποτα περιττό, τίποτα μή πνευματικό, τά πάντα εὐαγγελικά, τά πάντα χριστοκεντρικά, τά πάντα ἱεροπρεπῆ.

Συνδύαζε τόν ἐκρηκτικό ἱεραποστολικό ζῆλο μέ τήν ἡσυχαστική, νηπτική, προσεκτική φυλακή τοῦ νοός καί ζωή. Συνδύαζε τήν σιωπή μέ τήν ἔλλαμψη. Συνδύαζε τήν σοβαρότητα μέ τήν χάρη.

Στον ἀείμνηστο

Εὐστράτιο Βαμβουκλῆ

καί τή διακονία του στή φοιτητική νεότητα ἀναφέρθηκε ἤδη ὁ κ. Κορκόντζιλας.

Σπυρίδων Μακρής

Καθηγητής Ἀναισθησιολογίας, κυκλάρχης τῆς Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Δράσεως.

Βαθύτατα πιστός, ἰδιαίτερα ὑπεύθυνος, καλλιεργημένος, πνευματικός ἄνθρωπος. Εὐγενής, ἔντιμος, ἀνιδιοτελής.

Πιστός μέχρι πλήρους αὐταπαρνήσεως στο καθῆκον.

(Τόν βλέπουμε στό ὑπαίθριο χειρουργεῖο τήν περίοδο τῶν σεισμῶν νά βρίσκεται ἐκεῖ νύχτα καί μέρα) (βλ. διαφάνειες)

Καταφύγιο πλήθους πονεμένων ψυχῶν, ἐμψυχωτής τῶν νέων, κήρυκας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μέ τίς σχετικές γιά τήν Ἀνάσταση ὁμιλίες του στα ἀμφιθέατρα τοῦ Α.Π.Θ.

Ἔγραφαν γι’ αὐτόν οἱ συνεργάτες του… (βλ. διαφάνειες)

Παρασκευή  Βαϊτση

Σημαδεψε μέ τήν προσωπικότητά της τήν Χριστιανική Φοιτητική Δράση Θεσσαλονίκης, ὅπως καί ὁλόκληρο τό  τοπικό μας Χριστιανικό ἔργο το δεύτερο μισό τοῦ 20ου αἰώνα.

Ἄριστη φιλόλογος, χαρισματικό, ἀστραφτερό πνεῦμα, με καταπληκτική εὐρυμάθεια. Εἶχε βαθιά συνείδηση τοῦ χρέους, ζοῦσε γιά τό ἔργο καί τήν ἀποστολή της. Ἀπέρριπτε τά ἡμίμετρα, ἀπέκλειε τήν οὐδετερότητα, τήν μετριότητα. Προχωροῦσε ὁλόκληρη στήν ἐκπλήρωση τῶν τολμηρῶν της ὀνείρων. Εἶχε ἐπιλέξει και μᾶς  ἐνέπνεε «το ἐπικυνδύνως ζῆν». Χείμαρρος ὁ λόγος της, δέν ἦταν ἁπλῶς συναρπαστικός, ἦταν ἀναγεννητικός. Ἀναμόχλευε συνειδήσεις, ξεσήκωνε καρδιές. Μιλοῦσε σοβαρά, μέ ἱεροπρέπεια καί ἤξερε συγχρόνως νά σέ ξεκουράζει μέ εὔστοχες παρατηρήσεις καί πινελιές. Ἀγαποῦσε μέ πάθος τη μελέτη.

Γράφει Β’ ετής τότε φοιτήτρια:

«Ταξίδεψα δίπλα της, στην ἐκδρομή τῆς Χ.Φ.Δ. στα Ἰωάννινα-Δελβινάκι. Μέσα στο λεωφορεῖο ἑτοίμαζε τήν ὁμιλία πού θα ἐκφωνοῦσε στά Γιάννενα.Ἔβγαλε ἕνα λευκό χαρτί καί μέ μεγάλα ἀραιά γράμματα χάραξε λίγες ἀράδες. ἦταν δέν ἦταν δέκα σειρές… Και ἔκανε μια ὁμιλία… πού ἔκανε τον κόσμο στά Γιάννενα νά κλάψει ἀπό συγκίνηση. Τόσο εἶχε σκάψει το πνεῦμα της μέ τήν ἀτέλειωτη μελέτη πού την ἔτρεφε κυριολεκτικά, τόσο εἶχε πλουτίσει τἠν ψυχή της μέ βιώματα πού ἐπάνω στις λίγες αὐτές λέξεις στερέωσε ἕνα μνημεῖο λόγου, ψυχῆς καί πνεύματος»

Θερμή πατριώτισσα, μοναδική Ἑλληνίδα.

Ὁ νοῦς της ἦταν στα σύνορα. Ἐκεῖ παρότρυνε και ἐνέπνεε να ἐργαστοῦν οἱ ἐκπαιδευτικοί μας. «Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει στά σχολεῖα! Ἐνισχῦστε τά σχολεῖα τῶν συνόρων», «Ἡ στρατιωτική σας θητεία να γίνει στα σχολεῖα τῶν συνόρων». Στάθηκε δίπλα στόν μέγα Ἱεράρχη Σεβαστιανό με μοναδική ἀφοσίωση καί ἀπέραντο θαυμασμό τόν ὁποῖο καί μετελαμπάδευε στίς ψυχες  μας. Δέν ὑπῆρχε χρονιά πού να μήν πραγματοποιήσει ἐκδρομή τῆς Χ.Φ.Δ. στά σύνορα Κόνιτσα-Κακαβιά. Πρέσπες, Εὔζωνοι, Ἕβρος, Κύπρος.

Ἡ Κύπρος ἦταν ὁ μεγάλος της καϋμός, ζούσαμε κάθε χρόνο στην Κατασκήνωση τά τραγικά γεγονότα τοῦ ‘74. Ἀν4εανάληπτες οἱ συγκινήσεις πού ζήσαμε μαζί της στην ἐδρομή στην Κύπρο.

Εἶχε πνεῦμα μαθητείας. Ἀπέραντος ὁ σεβασμός της προς τούς πνευματικούς μας πατέρες. Χαρακτηριστική ἡ ἑνότητα καί ἡ βαθιά ἀγάπη της πρός τις ἀδελφές.

Οἱ τρεῖς στύλοι τοῦ Χριστιανικοῦ μας ἔργου: Παρασκευή Βαϊτση, Μαρία Παπακυριάκου, Ἀναστασία Σάκκου μέ τίς δύο τελευταῖες νά δίνουν πάντα σέ κείνην τήν πρώτη θέση.

Ἦταν ἄνθρωπος ὑψηλῶν ἀπαιτήσεων, ὅμως δέν σέ ἄγχωνε, ἴσως ἐπειδή εἶχε τήν ἄνεση νά διορθώνει ἐκ τῶν ὑστέρων τά λάθη και νά στοχεύει  στήν οὐσία.

Διατηροῦσε ἀκμαῖο, νεανικό πνεῦμα καί μιά ἀμείωτη διάθεση γιά δράση, πού τή μετέδιδε καί σέ μᾶς.

Εὐαίσθητη ψυχή, καλλιεργημένη, τήν συγκινοῦσε μέχρι δακρύων ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἀξέχαστη θά μᾶς μείνει ἡ προσευχή με δάκρυα  σέ προετοιμασία  Θείας Κοινωνίας  βράδυ μέσα στό δάσος τοῦ Βερμίου μπροστά στο ἱερό τοῦ ὑπαίθριου Ναοῦ.

Εἶχε μια ὑπέροχη ζεστή φωνή. Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τίς μεταμεσονύκτιες φεγγέρες στό Βέρμιο μέ τά ὁλοφώτεινα μεγάλα ἀστέρια τόσο κοντά μας, λές σάν να κρέμονται πάνω μας  και μεῖς συννενοημένες νά ψέλνουμε ἀπαλά, γιά να τήν ἀκοῦμε καί τήν ἀπολαμβάνουμε στούς ὑπέροχους στίχους τοῦ Βερίτη «ὄμορφοι κόσμοι γαλανοί σεῖς π’ ἀγκαλιάζετε γλυκά τά ὑπερούσια μυστικά, τά μυστικά τ’ ἀγαπημένα…..» ἤ ἐκεῖνο «ἀπ’τή φρικτή νυχτιά τῆς γῆς νοσταλγικά ρίχνω βλέμμα στά οὐράνια…»

Ἦταν ἡ ψυχή τῆς Κατασκηνώσεως, στίς ὑπέροχες ὀνοματοθεσίες δημιουργοῦσε συγκινήσεις μέχρι δακρύων.

Εἶχε τή ζεστασιά τῆς μάνας καί ἕνα ἀνεπανάληπτο χιοῦμορ. Ἔφτιαχνε ἀνέκδοτα τις ἁπλές προσωπικές της στιγμές και τίς σέρβιρε μέ καταπληκτικό κέφι στα κατασκηνιώτικα τραπέζια.

Δέν ἦταν ποτέ ἄνθρωπος τῶν τύπων. Ἕνας ἀνάλαφρος ἄνθρωπος πού δεν ἔκανε τίποτε μέ ἄγχος, ἀλλά ὅ,τι ἔκανε τό ἔκανε μέ τήν καρδιά της καί το εὐχαριστιόταν.

Ἄς πάρουμε κάτι ἀπό τόν παλμό και τή ζωντάνια της, ἀπό τήν ἀκλόνητη πίστη της, κάτι ἀπό τή ζέουσα καρδιά της, κάτι ἀπό το βάθος της, ἀπό το σπινθήρισμα τοῦ πνεύματός της. Εἴμαστε σίγουροι ὅτι μᾶς συνοδεύουν οἱ εὐχές της για την κάθε μια προσωπικά και τή Χριστινική Φοιτητική Δράση πού τόσο ἀγάπησε.

*  *  *