Απ’ την πρόσφατη επίσκεψη αγάπης

5
22
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Ξεχωριστή ημέρα ήταν για τους φοιτητές της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης η Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου καθώς μας δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθούμε το Σύνδεσμο Προστασίας Παιδιών στο Χολαργό. Περίπου είκοσι φοιτητές συγκεντρωθήκαμε εκείνο το απόγευμα, με την συνοδεία των κυκλαρχών μας και ξεκινήσαμε για το Χολαργό. Στόχος μας και ελπίδα μας ήταν να προσφέρουμε αγάπη και χαρά στα άτομα που βρίσκονταν εκεί. Μία μικρή επίσκεψη, λίγη παρέα, αληθινή αγάπη μπορούν να χαροποιήσουν, να ενθουσιάσουν και να εμψυχώσουν αυτά τα παιδιά.

Ήταν πέντε το απόγευμα όταν φτάσαμε στην πύλη του Συνδέσμου. Οι υπεύθυνοί του μας υποδέχτηκαν με χαρά. Μπήκαμε μέσα στο κτήριο όπου βρίσκονταν τα παιδιά. Η υποδοχή που μας επιφύλαξαν έδειχνε πόσο ανάγκη είχαν έστω κι από μία απλή επίσκεψη και πόση χαρά μπορούσε να τους δώσει. Φτάνοντας στην κεντρική αίθουσα πολλοί ήλθαν χαμογελαστοί, μας χαιρέτησαν και μας συστήθηκαν.

Η επίσκεψή μας δεν ήταν απλή, τυπική. Δεν περιορίστηκε σε μερικούς χαιρετισμούς. Αφού μαζευτήκαμε όλοι στην μεγάλη αίθουσα που είχε το κτήριο αρχίσαμε με μία προσευχή για να ευχαριστήσουμε τον Κύριο και να Τον παρακαλέσουμε να ευλογήσει όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Αμέσως μετά ενημερώσαμε τα παιδιά για το ποιοι είμαστε, τους συστηθήκαμε και στη συνέχεια μας συστήθηκαν κι αυτά για να γνωριστούμε καλύτερα. Ύστερα ακολούθησε μια σειρά από τραγούδια και παιχνίδια. Αρχικά τους είπαμε κάποια τραγούδια. Τα παιδιά δεν άργησαν να συμμετάσχουν στο τραγούδι χτυπώντας παλαμάκια στο ρυθμό. Ο ενθουσιασμός τους έγινε ακόμα μεγαλύτερος όταν άρχισαν τα πρώτα παιχνίδια, τα οποία με αρκετή αγάπη και επιμέλεια είχαν ετοιμάσει και παρουσίαζαν κάποιοι από εμάς.

Η χαρά των παιδιών ήταν έκδηλη. Δεν έπαψαν στιγμή να χαμογελούν. Συμμετείχαν τόσο στα τραγούδια όσο και στα παιχνίδια με μεγάλο ενθουσιασμό. Το γεγονός αυτό έδινε χαρά και σ’ εμάς και ενδυνάμωνε τις προσπάθειες που κάναμε για να τους ευχαριστήσουμε. Το χαμόγελό τους γέμιζε χαρά και τις δικές μας ψυχές.

Το παιχνίδι διακόπηκε κάποια στιγμή για να παρακολουθήσουμε όλοι μαζί μια προβολή σχετικά με τη ζωή του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου. Στη συνέχεια ακολούθησε ένας σύντομος, αλλά μεστός πνευματικότητας, λόγος του πατρός Γενναδίου. Λόγος εμψυχωτικός, τον οποίο τα παιδιά άκουσαν με ιδιαίτερη προσοχή. Ο πατήρ Γεννάδιος τους τόνισε την δύναμη της επικοινωνίας με τον Θεό Πατέρα μας, όποτε νιώθουμε φόβο ή στενοχώρια αλλά και σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Σε ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές πρέπει να είμαστε κάτοχοι της αδιαλείπτου ευχής: «Κύριε ελέησον». Κι άλλα τραγούδια και παιχνίδια ακολούθησαν. Μάλιστα τρία απ’ τα παιδιά σηκώθηκαν και μας τραγούδησαν. Στο τέλος τους μοιράσαμε κάποια δώρα, μέσα στα οποία και μία εικόνα της Παναγίας, για να την βάλουν στο προσκεφάλι τους και να προσεύχονται σ’ αυτήν.

Είχαν περάσει κιόλας δύο ώρες χωρίς καν να το αντιληφθούμε. Ήρθε η ώρα να φύγουμε. Τελειώσαμε όπως αρχίσαμε, με προσευχή, για να ευχαριστήσουμε το Θεό που μας έστειλε άφθονες τις ευλογίες Του το απόγευμα αυτό. Και όλοι μέσα μας προσευχηθήκαμε ο Θεός να δίνει δύναμη, κουράγιο και να είναι πάντα κοντά σ’ αυτά τα παιδιά, αλλά και να μας αξιώσει να τα ξαναεπισκεφθούμε. Χαιρετίσαμε τους φίλους μας και τους ανθρώπους που τους φροντίζουν και περνούν μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους μαζί τους(και γι’ αυτό τους αξίζουν συγχαρητήρια) και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Αφήσαμε πίσω μας πρόσωπα χαμογελαστά και αυτό ήταν που έκανε κι εμάς χαρούμενους. Φύγαμε με μία ψυχική γαλήνη και χαρά, απόρροια της πηγαίας και ανιδιοτελούς αγάπης που παρακίνησε την προσφορά μας αυτή. Γιατί, όπως σωστά έχει γραφτεί, το να σου προσφέρουν είναι μία χαρά ανθρώπινη, το να προσφέρεις με αληθινή αγάπη (υλικά αγαθά, μέρος του χρόνου σου, ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό), είναι μία χαρά θεία!

Ο Θεός ας έχει καλά αυτά τα παιδιά και ας τα θυμόμαστε στις προσευχές μας. Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή συνεχίζεται, έχουμε δρόμο για την Ανάσταση. Καλό στάδιο!

Α.Μ.

φοιτητής Φιλοσοφικής

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Το να δίνεις αγάπη και να περιμένεις ανταπόδωση είναι ανθρώπινο… Το να δινεις αγάπη χωρίς να σε ενδιαφέρει η αντίδραση του ανθρώπου που τη δέχεται είναι θεϊκό… Νομίζω έτσι απλά μπορούμε να διαχωρίσουμε αυτήν την εξόρμηση από οποιαδήπωτε άλλη κάνουμε εδώ και χρόνια στην Αθήνα. Και αν χαρακτηρίζεται ως ξεχωριστή από τις υπόλοιπες είναι ακριβώς γιατί ξέρεις εκ των προτέρων ότι οι άνθρωποι αυτοί λόγω της ειδικής πάθησης που έχουν, δε θα μπορέσουν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους. Επίσης πιστεύω πως σε αυτήν την εξόρμηση δοκιμαστήκαμε και σε κάτι άλλο ακόμα… Στο πόσο αγνή διάθεση έχουμε και πόσο «παιδιά» μπορούμε να γίνουμε επικοινωνόντας μαζί τους, και αποδομώντας έτσι το διαχωριστικό τείχος το οποίο είναι η πάθηση τους σε συνδιασμό με την ηλικία τους και τα όποια προβλήματα έρχονται ως επακόλουθα σε αυτά τα δύο. Θα μας μείνει πραγματικά αξέχαστη αυτή η εμπειρία!!! Επίσης χάρηκα ιδιαίτερα που είδα ότι και οι φοιτήτριες της Θεσσαλονίκης οργάνωσαν παρόμοια εξόρμηση! Αναμένουμε λοιπόν τα νέα τους…

  2. Ήταν πράγματι μία ξεχωριστή εμπειρία!.. Όμως αντιθέτως, νομίζω πως δύσκολα κάποιος άνθρωπος θα σου πει τόσο εκφραστικά ευχαριστώ όσο αυτά τα παιδιά με την αγνή χαρά τους. Χαίρονταν και ενθουσιάζονταν τόσο εύκολα για το τόσο λίγο που δίναμε!.. Διέκρινε κανείς μια αφοπλιστική απλότητα στην συμπεριφορά τους, χωρίς τύπους και κανόνες καλής συμπεριφοράς γεμάτη όμως από παιδικότητα, απλότητα και χαρά. Και ενώ μας έδειξαν και με το παραπάνω το ευχαριστώ τους με τη στάση τους στο τέλος όταν φεύγαμε πολλά από αυτά τα παιδιά (διότι δεν μπορούσαν όλα να μιλήσουν..) δεν έπαυαν να μας χαιρετούν ένα ένα και να μας λένε ευχαριστώ για κάτι που δεν μπορώ να πω ότι μας κόστισε.. Νομίζω πως δύσκολα οι «φυσιολογικοί»(!) άνθρωποι, οι μπλεγμένοι σε εγωισμούς και πρωτόκολλα, θα σου πουν τόσο εύκολα, τόσο απλά και ειλικρινά, «ευχαριστώ» για κάτι, ακόμα και αν αυτό είναι δύσκολο..
    Η εξόρμηση στο Ασκληπειίο και στο Ίδρυμα αυτό νομίζω ότι ήταν εμπειρίες ολότελα διαφορετικές αλλά εξίσου δυνατές και πολύ διδακτικές…

    • Νομίζω εδώ τίθεται θέμα καθαρά του πως το εκλαμβάνει κανείς. Τι θέλω να πω… Συμφωνώ μαζί σου ότι τα παιδιά αυτά χάρηκαν πολύ και σε κάθε έκφραση της συμπεριφοράς τους διέκρινε κανείς αθωότητα, γνησιότητα, απλότητα και όλα τα συναφή. Όμως αυτό που νομίζω είναι ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτή η συμπεριφορά ήταν ο τρόπος έκφρασης της ευγνωμωσύνης τους σε μας, με την έννοια ότι δεν ξέρουμε αν κατάλαβαν για ποιο λόγο ήρθαμε. Απλώς ίσως λόγω παιδικής αθωότητας θεώρησαν συνετό, ευγενικό και πρέπον να μας υποδεχτούν και να μιλήσουν μαζί μας. Χμμ.. Ίσως εδώ να υπεισέρχεται και μια έννοια του διαχωρισμού της ευγνωμωσύνης σε 2 εκφάνσεις. Η 1η είναι αυτή που λες εσύ, δηλαδή και μόνο που βλέπεις τη χαρά στα πρόσωπά τους, και η 2η είναι η πιο απτή και ευδιάκριτη, η οποία εκφράζεται ξεκάθαρα είτε μέσω συγκίνησης είτε μέσω λεκτικών εκφράσεων. Δεν ξέρω… και γω να σου πω την αλήθεια δεν το χω ξεκαθαρίσει. Απλώς ίσως η διαφορά της ευγνωμσύνης στις 2 εξορμήσης να είναι ότι στο Ασκληπιείο που ήταν πιο «άμεση» η ευγνωμωσύνη, ικανοποιούταν περισσότερο το «εγώ» μας, και έτσι ήταν πιο εύκολη απ’ αυτήν την άποψη η εξόρμηση, ενώ στο ίδρυμα η ικανοποίηση ήταν πιο πολύ, πως να το πω, ψυχική. Και γι αυτό εξ’ άλλου πιο δύσκολη η εξόρμηση. Δηλαδή θέλει κάποιο επιπλέον πνευματικό υπόβαθρο. Δεν ξέρω αν έγινα αντιληπτός, και ελπίζω να μην μπέρδεψα περισσότερο…

      • Να προσθέσω στον προβληματισμό σου ένα περιστατικό από παρόμοια ας πούμε επίσκεψη των φοιτητών της Θεσ/νίκης πριν μερικά χρόνια στο Κέντρο Περίθαλψης Παίδων Άγιος Δημήτριος, που φιλοξενεί παιδιά και νέους με βαριές αναπηρίες (σωματικές που πολύ συχνά συνοδεύονται και από νοητικές). Μπήκαμε στο δωμάτιο ενός τέτοιου νέου πλήρως καθηλωμένου στο κρεβάτι του με λίγες γενικά αντιδράσεις στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος (αν θυμάμαι καλά η νοσοκόμα είπε ότι απορροφάται σε ποδοσφαιρικούς αγώνες στην τηλεόραση και κάτι ακόμα). Ε εκεί τι να δείξεις; Να μιλήσεις; Να κάνεις κινήσεις; Εκεί «δείχνεις» απλά την αγάπη σου, όση έχεις, σε πολύ απλή-καθαρή μορφή. Ο νέος αντέδρασε. Μας κοίταξε, μας χαμογέλασε, γέλασε. Φεύγοντας η νοσοκόμα που ήταν στη θεραπεία του μας είπε ότι στα χρόνια που δουλεύει μαζί του πρώτη φορά τον βλέπει να αντιδρά έτσι και να γελά.

        Φαντάζομαι ότι σε άτομα με περιορισμένες τις γνωστικές λειτουργίες δεν περιμένει κανείς η συμπεριφορά τους να είναι προϊόν κρίσης των προθέσεων των επισκεπτών τους ή προϊόν ευγένειας. Όμως το παραπάνω περιστατικό κάτι μπορεί να πει νομίζω, τουλάχιστον σε κάποιους είπε.

        • Πολύ ωραίο το περιστατικό! Νομίζω όμως ότι ερχόμαστε στο ίδιο συμπέρασμα. Εστιάζοντας στις 4 τελευταίες λέξεις του σχολίου σου(«τουλάχιστον σε κάποιους είπε»), τις χρησιμοποιώ ως επεξήγηση σε αυτό που ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιο, ότι δηλαδή χρειάζεται ένα επιπλέον πνευματικό υπόβαθρο για να αντιληφθεί κανείς αυτόν τον τρόπο έκφρασης ευγνωμωσύνης. Οπότε να υποθέσω ότι συμπεραίνουμε πως η ευγνωμωσύνη έχει διάφορες εκφάνσεις, αρκεί να έχει κανείς τα πνευματικά και σωματικά αισθητήριά του ανοιχτά και σε εγρήγορση, ώστε να τις αντιληφθεί. Έχω την εντύπωση πως έθεσα το θέμα στην πληρότητά του…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ