Μετά την μεγάλη κοινωνική κατάκτηση της αναγνώρισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη θέσπιση σχετικών χαρτών για την κατοχύρωσή τους, στο ευρωπαϊκό θέατρο του παραλόγου τα δικαιώματα μιας μειοψηφικής μερίδας ανθρώπων είναι τόσο ισχυρά, που μπορεί να παραγκωνίσουν αντίστοιχα δικαιώματα της πλειοψηφίας, που όμως δε διεκδικούνται!
Δικαιώματα εναντίον δικαιωμάτων! Αθρησκεία εναντίον της χριστιανικής θρησκείας! Στη διεκδίκηση ενσυνείδητοι, μεθοδικοί, μεμονωμένοι κατευθυνόμενοι αντίχριστοι! Στον αντίποδα παθητικοί, ουδέτεροι, χορτασμένοι, ευδαίμονες χριστιανοί, ανυποψίαστοι για τις προμελετημένες κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα.
Στην ανεξίθρησκη και αποστασιοποιημένη από το χριστιανικό της παρελθόν Ευρώπη τα χριστιανικά σύμβολα και μνημεία λειτουργούν μόνο ως μουσειακά κατάλοιπα μας αλλοτινής εποχής! Ένα ευρωπαϊκό Δικαστήριο που γνωμοδοτεί με γνώμονα τα ανθρώπινα δικαιώματα (αυτά μορφοποιήθηκαν μετά τον εκχριστιανισμό της Ευρώπης!) και ζητά την καθαίρεση του Σταυρού από τις αίθουσες διδασκαλίας απροσχημάτιστα ξεσκεπάζει αυτήν την αλήθεια, και, το τραγικότερο, ουσιαστικά δυναμιτίζει την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης, αφού την καθιστά αλώνι του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού!
Η επικαιρότητα προβληματίζει, πονά, αφυπνίζει: «Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας». Το αιώνιο σήμερον του εκκλησιαστικού χρόνου, του ευπρόσδεκτου καιρού της σωτηρίας, φέρνει τα παράξενα λόγια ενός γέροντα προφήτη απ’ τη γενιά του Ισραήλ στα παχυλά αυτιά του μοντέρνου ανθρώπου: «Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν… καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2, 34).
Κι άλλη μια φορά ο Χριστός σημείο αντιλογίας. Μια φτηνή αφορμή της επίκαιρης και τόσο παλιάς αμφισβήτησης αποκαλύπτει πόσο υποκριτικά σταθήκαμε απέναντι στον Χριστό, πόσο αιρετικά κατανοήσαμε την ευαγγελική διδασκαλία και πόσο ακόμη αιρετικότερα την εφαρμόσαμε. Τολμήσαμε να σχετικοποιήσουμε τα αιώνια και να τα εγκλωβίσουμε σε συμβατικά ανθρωπιστικά, νομικά, πολιτιστικά σχήματα.
Η αγωνιώδης και περίλυπη ερώτηση του Ψαλμωδού: «Υἱοὶ ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καὶ ζητεῖτε ψεῦδος;» (Ψάλ. δ’ 3) δείχνει τι είναι αυτό που μπορεί να ακυρώσει ή να επικυρώσει μια δικαστική απόφαση του τύπου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Εξάλλου ποιος μπορεί να ταπεινώσει περισσότερο τον Θεό απ’ ό,τι ταπείνωσε Εκείνος τον εαυτό Του;! (το πρόβλημα δεν το ‘χει ο Εσταυρωμένος, αλλά οι σταυρωτές Του!)
—
Μπροστά μας ανοίγεται το στάδιο της μετανοίας που καταλήγει στον στέφανο της αιωνιότητας. Ποιος μπορεί να καθαιρέσει το κάθαρμα του εγωισμού του που βασιλεύει στην απεραντοσύνη της αυτάρκειάς του;
Αυτός που θα το καταφέρει σίγουρα θα βρει το πέρασμα από τη συμβατικότητα του κόσμου για να ξανοιχτεί στην αιωνιότητα.
Καλό στάδιο!
Περιοδικό “Η Δράσις μας” [1], Φεβρουάριος 2010 [2]