Οι θεωρίες για τη δημιουργία της Σελήνης

0
61
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Ανάμεσα στα υπόλοιπα άστρα που τρεμοσβήνουν στο νυχτερινό ουρανό, ξεχωρίζει, σε πολύ μικρότερη απόσταση, ο αιώνιος σύντροφος της Γης: η Σελήνη. Ίσως πολλές φορές, παρατηρώντας το φεγγάρι, έχουμε αναρωτηθεί αν υπάρχει ζωή σ’ αυτό, ή τι είναι αυτές οι σκοτεινές επιφάνειες τις οποίες εύκολα αναγνωρίζουμε πάνω στην επιφάνειά του. Έχουμε όμως ποτέ αναρωτηθεί πώς και πότε δημιουργήθηκε η Σελήνη και πώς τελικά κατέληξε να είναι δορυφόρος της Γης; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα δεν είναι εύκολη. Για αιώνες, αποτελεί ένα πρόβλημα που δεν έχει λυθεί. Μέχρι στιγμής, έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες, οι σημαντικότερες από τις οποίες παρουσιάζονται συνοπτικά παρακάτω:

α) Θεωρία της διάσπασης

Σύμφωνα με τη θεωρία της διάσπασης, στο μακρινό παρελθόν η Γη περιστρεφόταν γύρω από τον άξονά της με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Ήταν τόσο μεγάλη αυτή η ταχύτητα, ώστε ένα μέρος του πλανήτη άρχισε να εξογκώνεται. Αυτό το εξόγκωμα τελικά αποχωρίστηκε από τη Γη και σχημάτισε τη Σελήνη, που περιφέρεται γύρω από τη Γη, και τον Άρη, που κινείται έξω από το πεδίο βαρύτητας της Γης.

β) Βαρυτική έλξη

Μια πιο απλή εξήγηση για το δορυφόρο της Γης είναι η βαρυτική έλξη. Η Σελήνη μπορεί να σχηματίστηκε σε κάποιο άλλο τμήμα του Ηλιακού μας συστήματος. Καθώς η Σελήνη κινούνταν κάποια στιγμή κοντά στη Γη, η έλξη της Γης την προσέλκυσε και την κράτησε σε τροχιά.

γ) Η θεωρία της περιστασιακής σύμπτυξης

Αυτή η θεωρία υποστηρίζει πως σμήνη κοσμικών σωματιδίων που συμπτύχθηκαν από τη βαρύτητα, σχημάτισαν δύο σώματα, τη Γη και τη Σελήνη, που βρίσκονταν το ένα κοντά στο άλλο και έγιναν έτσι μόνιμο ζεύγος.

δ) Κοσμική σύγκρουση

Οι αστροναύτες των αποστολών «Απόλλων» στην επιφάνεια της Σελήνης, έφεραν στη Γη πετρώματα από έξι διαφορετικές θέσεις προσσελήνωσης. Κατά τις τρεις τελευταίες αποστολές, οι αστροναύτες είχαν ένα σεληνιακό εξερευνητικό όχημα που κινούνταν με ηλεκτρισμό και κατάφεραν να συλλέξουν πετρώματα αρκετά χιλιόμετρα μακριά από τη θέση προσσελήνωσης. Ένα σοβιετικό διαστημόπλοιο-ρομπότ μετέφερε μικρότερα δείγματα σεληνιακού εδάφους από τρεις άλλες περιοχές της Σελήνης.

Οι γεωλόγοι ανέλυσαν τα πετρώματα για να μάθουν την ιστορία της Σελήνης. Έτσι, αναπτύχθηκε η επικρατέστερη θεωρία για τη γένεσή της, αυτή της κοσμικής σύγκρουσης, που αναφέρεται σε μια γιγαντιαία καταστροφή. Όταν η Γη ήταν πολύ νέα, μπορεί να συγκρούστηκε με έναν πλανήτη στο μέγεθος του Άρη, με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν φλεγόμενα πετρώματα που συνενώθηκαν αργότερα και αποτέλεσαν τη Σελήνη. Καθώς συνέχισαν να πέφτουν στην επιφάνειά της κομμάτια από βράχους, σχηματίστηκαν οι κρατήρες. Η Σελήνη ποτέ δεν είχε ηφαίστεια, αλλά από το εσωτερικό της διέφευγε λάβα που σχημάτισε τις μεγάλες σκοτεινές πεδιάδες που φαίνονται από τη Γη σαν πρόσωπο ανθρώπου. Είναι ένας νεκρός, χωρίς ατμόσφαιρα και χιλιοκτυπημένος κόσμος.

Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος

δευτεροετής φοιτητής Μαθηματικών, Αθήνα

(Βοήθημα: «Ανακαλύπτω το Σύμπαν», των Heather Couper και Nigel Henbest , μετάφραση Δ. Θεοδωρακάτος, εκδόσεις Ερευνητές)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ