Τα φυλακισμένα μνήματα

8
146
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Φυλακισμένα ΜνήματαΌσοι θέλουν να παίρνουν μαθήματα γνήσιου ηρωισμού, αληθινής αγάπης προς την Ελλάδα, ας στρέψουν τη ματιά πέρα-κει· στη νοτιοανατολική άκρη της Μεσογείου. Ας αγκαλιάσουν με το βλέμμα τους ένα μονάχα τόπο μικρό, ένα χώρο κλειστό, που βρίσκεται – να ‘ναι άραγε συμβολικό;  – στη μέση σχεδόν του νησιού. Ας σταθούν στα «Φυλακισμένα Μνήματα»· στο σιωπηλό στενό νεκροταφείο που ‘ναι στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας. Κι ας προσπαθήσουν να αφουγκρασθούν τη φωνή των 13 παλικαριών που είναι θαμμένα εκεί. Οι εννιά είναι νέοι που απαγχόνισαν οι «πολιτισμένοι» της Αγγλίας. Οι τέσσερις έπεσαν στην έπαλξη, κτυπώντας τον δυνάστη, ο οποίος δεν παρέδωσε τους νεκρούς στους συγγενείς τους, αλλά τους έθαψε στη… φυλακή!

Όταν η ξεφτισμένη σήμερα αυτοκρατορία ήταν ακόμη πανίσχυρη και πολεμούσε στην άοπλη σχεδόν Κύπρο, στηριζόταν στις χιλιάδες του άριστα εξοπλισμένου στρατού της· στην απερίγραπτη τρομοκρατία του στρατάρχου της· στα φοβερά, απάνθρωπα μεσαιωνικά βασανιστήρια των ανακριτών της. Αν είχαν λαλιά οι πέτρες κι οι τοίχοι των ανακριτηρίων, ώστε να περιγράψουν την έκταση των φρικιαστικών μαρτυρίων στα οποία οι φιλελεύθεροι Βρετανοί υπέβαλλαν τους αγωνιστές της Κύπρου, η Αγγλία δεν θα μπορούσε να σταθεί πουθενά.

Η ΑγχόνηΑλλά δεν θα μιλήσω για το θάρρος με το οποίο αντιμετώπισαν όλα εκείνα τ’ απερίγραπτα δεινά τα γενναία παιδιά της Κύπρου. Σ’ εκείνους που ανέβηκαν στην αγχόνη θα σταθώ για λίγο.

Το θάρρος, το ήθος, η χριστιανική πίστη, ο ηρωισμός τους είχε κάτι το μεγαλειώδες. Κάτι που ανεβάζει πολύ ψηλά εκείνους τους νέους – όλοι ήσαν από τα 18 έως τα 30 – και τους κάνει γίγαντες υπερανθρώπους. Προτού φθάσουν στην αγχόνη, οι ανακριτές τους υπέβαλλαν σε αφάνταστα ψυχικά και σωματικά μαρτύρια. Ύστερα από κάθε σειρά βασανιστηρίων οι τύραννοι τους έσερναν μ’ απίστευτο σαδισμό μπροστά στην κρεμάλα, υπενθυμίζοντάς τους τι τους περιμένει, για να τους τσακίσουν έτσι τα νεύρα. Ανθρωπίνως έπρεπε να ‘χουν γίνει ράκη. Ωστόσο η ψυχή τους στάθηκε πιο ατσάλινη κι απ’ το ατσάλι. Και – ανεξήγητο για τους βασανιστές τους – κάθε μέρα οι μελλοθάνατοι γίνονταν γενναιότεροι κι η αρετή τους λαμπρότερη.

Έτσι αντιμετώπισαν τον θάνατο οι μεγάλοι εκείνοι νεκροί. Γαλήνιοι, θαρραλέοι, με θαυμαστή ηρεμία συνειδήσεως, με ζωντανή την πίστη στον Θεό και στην αιωνιότητα.

Πεσόντες...

Κι όταν ερχόταν η ώρα ν’ ανέβουν στο ικρίωμα – η ώρα ήταν πάντα μετά τα μεσάνυχτα, γιατί το φως του ήλιου κι ο παλμός της ζωής φόβιζαν τους κατακτητές· η μέρα κρατιόταν μυστική, αλλά οι δικοί μας είχαν τον τρόπο να την μαθαίνουν – οι φυλακές αντιλαλούσαν από ζητωκραυγές, ύμνους εκκλησιαστικούς και εθνικούς. Μόλις άναβε το θαμπό φως της αγχόνης, όσοι φυλακισμένοι συνορεύανε μ’ αυτήν, δίνανε το σύνθημα του συναγερμού στους άλλους που αγρυπνούσαν. Και τότε ξεσηκωνόταν θύελλα, εθνική καταιγίδα· στεντόρειες υψώνονταν οι φωνές:

— Θάρρος, αδέλφια… Ατρόμητοι. Ζήτω η Ελλάδα…

Ήρωες!Πρώτες και καλύτερες στον ομαδικό εκείνο συναγερμό οι νεαρές Κυπρίες – μερικές απ’ αυτές παιδούλες. Αυτές νίκησαν τον φόβο του θανάτου όχι μονάχα έξω από την φυλακή, αλλά και μέσα στα σκοτεινά κελιά και μάλιστα σ’ εκείνες τις συγκλονιστικές στιγμές.

Η θύελλα σταματούσε όταν πια έσβηνε το φως της αγχόνης, δείγμα πως το σχοινί έκοψε το νήμα της ζωής του ήρωος κι η ψυχή του πέταξε στην αθανασία. Και τότε, στη σιγή και στην παγερότητα του περιβάλλοντος, αντηχούσε απ’ όλα τα κελιά ο Ελληνικός Εθνικός Ύμνος.

Ύστερα βαριά σιωπή σκέπαζε πάλι τον χώρο των φυλακών, που θύμιζε τους στίχους του εθνικού ποιητή της Κύπρου, του Βασ. Μιχαηλίδη:

«Σιανεμιά, (δ)εν άκουες δεντρούδιν να ταράξει
μήτε του σιύλλου λάξιμον με πετεινόν να κράξει.»

Γρηγόρης ΑυξεντίουΉταν η ώρα που η Ελληνική Κυπριακή ψυχή αναδιπλωνόταν κι έστελνε μυστικά λόγια θερμής προσευχής προς τον Θεό της Δικαιοσύνης.

Αμάραντο στεφάνι απιθώστε στον τάφο τους, νέοι της Ελλάδος. Βαλθείτε να ενσαρκώσετε στους καιρούς μας το ηρωικό τους πνεύμα, το συνταιριασμένο μ’ ένα τραγικό μεγαλείο.

Όταν η Πατρίδα μας έχει τέτοιους γιους, θα στέκει πάντα ψηλά, όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν κάποιοι, που επιμένουν να παριστάνουν τους πολιτισμένους και τους μεγάλους, ενώ δεν είναι παρά βάρβαροι και νάνοι!

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Εθνομάρτυρες του Κυπριακού Έπους 1955-59», Νικολάου Π. Βασιλειάδη, σε απλούστερη γλώσσα.

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ας θυμηθούμε και κάτι επετειακό για την σημερινή μέρα..
    «Νιάτα της Κύπρου ηρωικά κανείς ας μη λυγίσει,κάστρο να γίνει η ψυχή,η Κύπρος θα νικήσει! Έλληνες είσαστε παιδιά κι η Ελλάδα δεν πεθαίνει,την πίστη κλείστε στην καρδιά κι η Ανάσταση θα γένει!». Παπάσταυρος Παπαγαθαγγέλου

  2. Πόσο τραγικό είναι, αλήθεια, τέτοια τρανά παραδείγματα ηρωισμού να αντιμετωπίζονται από τόση αδιαφορία και απάθεια! Και σα να μη φτάνει μόνο αυτό, έρχονται σαν κοφτερά μαχαίρια που σε τρυπάν πάνω σε παλιές πληγές, τα λόγια «κάποιων» μεγάλων της γης, της Κύπρου έστω, που φέρουν την Ελλάδα ως «κατακτητή», ως «δυνάστη»… ως «τύρρανο»! Τύρρανος λοιπόν… η χώρα για την οποία τόσα παληκάρια έδωσαν αβίαστα τη ζωή τους, πολεμώντας υπέρ της ενώσεως της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα! Πόσο τραγική είναι η στάση μας επάνω σ’αυτούς τους ανθρώπους! Κάποιες φορές, ακόμη και η αδιαφορία είναι καλύτερη της παθητικότητας, με την οποία, δυστυχώς, αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα που αναφέρονται στην παραπάνω ανάρτηση! Δυστυχώς… ξεχνάμε!
    Ξεχνάμε ότι κάποιοι, που μπορεί να μην ήταν τόσο μεγάλοι όσο αυτοί οι «μεγάλοι» που βλέπουμε καθημερινά να παρουσιάζονται υπέρλαμπροι πίσω από το ψυχρό γυαλί της τηλεόρασης, να εξαπολύουν τις βαρύγδουπες απόψεις τους περί… τυρράνων λόγος!
    Και εις άλλα λοιπόν…
    Πού να ‘ξερες μεγάλε Αυξεντίου, αδερφέ Καραολή, συνομίληκε σχεδόν Παλληκαρίδη, ότι θα βρίσκονταν κάποιοι μεγαλύτεροι από εσάς, μόνο στην ηλικία βέβαια, γιατί το πνεύμα τους παραμένει ακόμη νηπίου, οι οποίοι θα αποκαλούσαν τα ιδανικά σας… φασισμό!
    Τα σημεία των καιρών….

    • Μα ν’ ακούμε ότι η «μητέρα πατρίδα» έκανε εισβολή. Δεν την έκανε η Ελλάδα την εισβολή, κύριοι, αλλά μία δικτατορική κυβέρνηση, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, η οποία εγκαταστάθηκε με δεύτερο πραξικόπημα από πράκτορες των Αμερικανών; Κι όποιος το παραβλέπει αυτό, το κάνει εκ του πονηρού.

      • Το τραγικότερο ξέρεις ποιο είναι Γεώργιε; Ότι αυτούς τους ανθρώπους, για να μιλήσω λίγο πιο γενικά, τους χρίζουμε αβίαστα πολιτικούς άρχοντες και μάλιστα, σε ένα τόπο τόσο βασανισμένο! Το γεγονός ότι κάποιο πρόσωπο, τον περασμένο μήνα, προέβη σε αυτές τις καθ’ όλα ανάρμοστες δηλώσεις, δεν πρέπει σίγουρα να μας αφήνει αδιάφορους… και πολύ περισσότερο, τον Ελληνικό λαό της Κύπρου! Αυτή η προπαγάνδα εκ των έσω, δε θα περάσει αδελφέ!

        • Ο λαός, όμως, ξύπνησε και τους γυρνάει την πλάτη. 41% η αποχή πανελλαδικά. Αν ζούσαμε σε καθεστώς δημοκρατίας, άρχοντας θα έβγαινε ο Κανένας!

          • Χωρίς αυτό, βεβαίως, να σημαίνει ότι είναι και σωστό.. η αποχή δεν είναι λύση! Το να απέχεις από τα κοινά, σημαίνει αδιαφορία, παρά αντίδραση! Να σημειώσω μόνο, ότι δεν πολιτικολογώ…
            Παρά τάυτα, στην Κύπρο, μιας και μιλάμε γι’ αυτήν, τα αποτελέσματα των εκλογών, φαίνεται να είναι μια τετελεσμένη υπόθεση, μιας και ο «νικητής» των εκλογών και «χαμένος» της ζωής δείχνει αρκετά σίγουρος μήνες πριν την εκλογή του… υπάρχει η σχετική δήλωσή του δε πολλές αναρτήσεις στο youtube. Δε θα παραθέσω κάποιο link, προς αποφυγή περεταίρω σχολίων και καταλαβαίνεις ακριβώς τι εννοώ…!
            Όσο για τον Κανέναν που θα έβγαινε πολιτικός άρχοντας… δε θα μιλήσω με το «αν»… θα μιλήσω αντίστροφα, με το «να»! Για δες τι ισχύει αυτή τη στιγμή και μετά θα δεχτώ κάθε σου σενάριο με τον Κανέναν! Εγώ τον Κανένα πάντως, τον βλέπω εδώ και χροοοόνια!
            Για να μην ξεφεύγουμε όμως από το θέμα μας, σου λέω απλά ότι ο λαός, μπορεί μεν να αφυπνίζεται σιγά-σιγά, αλλά τα «ρολόγια» μας… πάνε ακόμα πίσω!

  3. Ήταν η πίστη τους! Αυτή η πίστη στόν Θεό που τους έκανε να ψέλνουν πρίν τους σκοτώσουν. Χριστός Ανέστη αδέλφια και καλήν αντάμωση!!!

  4. Σήμερα, Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2010, παρουσία δεκάδων μελών της ΠΕΟΦ, τελέστηκε το μνημόσυνο του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, Γρηγορίου Αυξεντίου, στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Θεσσαλονίκης.
    Ο γενναίος ΕΛΛΗΝΑΣ αγωνιστής έδωσε τη ζωή του, στις 3 Μαρτίου του 1957, όχι κατά λάθος, όχι για ένα μανιφέστο που άναψε και έσβησε σε μια νυχτιά… ο ήρωας αυτός, όπως και αμέτρητοι άλλοι, έδωσαν τη ζωή τους υπέρ ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΥΠΡΟΥ και ΕΛΛΑΔΑΣ!!! Όχι για μια ιδέα, όχι για κάποιο συμφέρον, όχι υπό πίεση… Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, όπως και ΟΛΟΙ οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ που θυσιάστηκαν, έδωσε τη ζωή του για μια Κύπρο Ελεύθερη, για μια Κύπρο, όχι Ελληνική… για μια Κύπρο-Ελλάδα!!!
    Ας μη ξεχάσω στο σημείο αυτό να κάνω αναφορά στο θάνατό του και συγκεκριμένα, στην αιτία. Ο Γρήγορης Αυξεντίου, δεν πλησιάζονταν… τον έτρεμαν!!! Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, σαν γνήσιος Έλληνας αγωνιστής, βρήκε θάνατο από προδοσία!!! Πόσο φτηνά πουλάμε ζωές;;; Πόσο φτηνά πουλάμε την ελευθερία;;
    Ζεις και μας οδηγείς από ψηλά αδερφέ!!! Ο σπόρος που εσύ και οι όμοιοί σου σπείρατε, σε λίγο θα φυτρώσει…!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ