- Χριστιανική Φοιτητική Δράση - https://xfd.gr -

Ξεχασμένοι ήρωες

Εικόνα: 26.04.2016 “Αγνωστοι βανδάλισαν το άγαλμα «Βόρειος Ήπειρος», έργο το οποίο βρίσκεται στον πεζόδρομο της Τοσίτσα.”

Εἶναι συχνά οἱ ἁγνότεροι, οἱ ὡραιότεροι, οἱ ἀσφαλέστεροι νά διαφυλάξουν ἀμόλυντη τήν προσφορά τῆς θυσίας τους καί τόν μυστικό ἀγώνα τῆς καρδιᾶς τους.

Δέν εἶναι πάντοτε ἀνώνυμοι. Συνήθως εἶναι ἐπώνυμοι, ὅταν πράττουν γιά τό κοινό συμφέρον, καί, ὅταν κάποτε λήγει γιά διαφόρους λόγους ἡ προθεσμία τῆς δημοσίας δράσεώς τους, οἱ συναγωνιστές τους, οἱ εὐεργετημένοι τους, ἐκεῖνοι πού ἀπόλαυσαν ζωή ἀπό τό αἷμα πού αὐτοί ἔχυσαν σταλαματιά – σταλαματιά, ἔχουν κλειστά τά πρακτικά τῆς μνήμης.

Οὔτε δάφνες, οὔτε παράσημα, οὔτε ἐπικήδειοι, οὔτε «ἐπί κιλλίβαντος πυροβόλου», οὔτε «δημοσίᾳ δαπάνῃ».

Τί χρειάζεται ἄλλωστε; Δέν εἶναι ὁπωσδήποτε «κάλλιστον ἐντάφιον» ἡ βασιλεία. Δέν ἦταν γι’ αὐτούς ἀναγκαία τέτοια ὑπόδειξη γιά νά πειστοῦν νά πολεμήσουν. Βγῆκε ἀπό μέσα τους ἡ δύναμη νά πεθάνουν γιά τό ἰδανικό τους. Ἔτσι δέν ἐπεδίωξαν κλέη. Σ’ αὐτούς πάντα φτάνει ὁ ἀθώρητος «ἄρραφος χιτώνας» πού ὕφανε τό μέσα χρέος, γιά νά τούς σκεπάζει πεθαμένους ἤ ζωντανούς. Οὔτε κἄν ὑποψία γιά τήν ἁβροφροσύνη τῆς στήλης τοῦ: «Ἡ πατρίς εὐγνωμονοῦσα»…

Αὐτοί εἶναι ἡ ἴδια ἡ Πατρίδα, πού ζεῖ γιατί τή ζοῦνε τά παιδιά της σέ ὅλους τούς χρόνους, σέ ὅλους τούς καιρούς, ὅπου καί ὅπως: Στήν παραλία τῆς Αὐλίδας, πλάι στα δεμένα καράβια τῶν Παναχαιῶν, ὅπου ἡ Ἰφιγένεια, στήν ὡραιότερη ὥρα τῆς ζωῆς, ἀνακράζει: «Δίδωμι σῶμα τοὐμόν Ἑλλάδι̇ θύετε…», στόν τύμβο τοῦ Μαραθώνα, στά στενά τῶν Θερμοπυλῶν, στό κώνειο τοῦ Σωκράτη, στό ὄστρακο τοῦ Ἀριστείδη.

Καί ἔπειτα «Graecia capta ferocem victorem vicit» (ἡ κατακτηθεῖσα Ἑλλάς ἐνίκησε τόν τραχύ κατακτητή) καί πρωτοπόρα κράτησε ψηλά τό λάβαρο τοῦ «ἐν τούτῳ νίκα» καί ἐξασφάλισε τήν ὀρθόδοξη πίστη τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ μέ τίς «ὑπερόριες φυγές» (τούς ἐκτοπισμούς) τῶν Ἱεραρχῶν της, «τά γραπτά» μέτωπα καί τούς ἀκρωτηριασμούς τῶν Ὁμολογητῶν της. Καί στά τετρακόσια χρόνια τῆς μαύρης σκλαβιᾶς βίωσε τήν πρακτική τῆς θυσίας τοῦ «Ἐγώ γραικός γεννήθηκα, γραικός καί θά πεθάνω».

Καί ὅταν χτύπησαν τά καμπαναριά τοῦ μεγάλου Ἀγώνα, τό Συναξάρι τοῦ Γένους ταξίδεψε στή λιμνοθάλασσα τοῦ Μεσολογγιοῦ, στά ματωμένα νερά τῆς Χίου καί στά Ψαρά. Καί ὅταν ἦρθε ἡ Λευτεριά, οἱ ξεχασμένοι ἥρωες πλήρωσαν μεγαλόψυχα τόν κλῆρο τῆς θυσίας τους : Ἡ Μαντώ στά μοναχικά της νυχτέρια γιά τό τάμα πού εἶχε κάνει: «Ἡ Πατρίς μου νά ἐλευθερωθεῖ,  ἀδιάφορο ἐγώ τί θά ἀπογίνω»! Ὁ ἡρωικός Ματρόζος στά φτωχά γηρατειά του, ὁ Νικηταρᾶς μέ τό ἁπλωμένο γιά βοήθεια χέρι του, ἡ Ψωροκώσταινα μέ τήν ἁπλοχεριά της… Καί μετά ὁ μικροπατέρας Παῦλος Μελᾶς : «Κάπου-κάπου ἕνα δάκρυ… καί μετά μιά μεγάλη ἰδέα ̇ καί στεγνώνει τό δάκρυ». Καί ὁ Γερμανός Καραβαγγέλης, πού τελειώνει καρτερικά στήν «ἐξορία» τῆς Εὐρώπης. Καί μετά οἱ ἄγνωστοι τάφοι τῶν μαχητῶν μας στήν Ἀλβανία, οἱ χῆρες μέ τά ὀρφανά τῶν Καλαβρύτων καί τῶν Διστόμων, πού νίκησαν τή φρίκη. Εἶναι καί ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης, ὁλόκληρη μιά πινακοθήκη ἡρώων στήν μαρτυρική Κύπρο.

Σήμερα στήν Πατρίδα δέν μιλᾶμε γιά ἥρωες. Ἀκούστηκε μάλιστα πώς θά τούς πάρουν ἀπό τά πάρκα καί τίς πλατεῖες, γιά νά τούς «φυλάξουν» στά μουσεῖα! Τό μνημεῖο τῆς Εὐτυχίας Καλύβα ἐξαφανίστηκε ἀπό τόν τόπο του. Λησμονημένη λές καί ἀνεπίσκεπτη, «miserabile visu», οἰκτρόν θέαμα ἄλλωστε, κοίτεται ἡ Μάνα τῆς Κατοχῆς μέ τό βρέφος στό στῆθος.

Δέν μιλᾶμε γιά ἥρωες. Μάλιστα ἀπό καιρό ἔχει ἀρχίσει μιά παράδοξη ἀπομυθοποίησή τους ! Ἔτσι, ἐλευθερωμένοι ἀπό «ἐθνικιστικά» – γιά τήν ἀκρίβεια ἐθνικά – ταμπού, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι ἀσχολούμαστε μέ ἀτέλειωτα σκάνδαλα καί ἀνίερες νομιμοποιήσεις.

Οἱ ξεχασμένοι ἥρωες ! Ἀδέλφια Ἕλληνες, ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς αὐτοί δέν μᾶς ἔχουν ἀνάγκη. Ἐμεῖς ζοῦμε ἀπ’ αὐτούς. Κι ἄν τούς ξεχάσουμε, ἐμεῖς θά ἀφανιστοῦμε.

Γιατί αὐτοί εἶναι οἱ ἀσπίδες μας καί οἱ μυστικοί κυματοθραῦστες στίς μεγάλες φουρτοῦνες μας σ’ αὐτόν τόν Βράχο, ἀνάμεσα Ἀνατολή καί Δύση, πού ὅρισε ὁ Θεός νά κατοικοῦμε.

Λ.


από το περιοδικό «Η Δράση μας»
τεύχος Μαρτίου 2019 [1]