Θράκη (Αφιέρωμα στη Θράκη)

0
106
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Άρθρο για το αφιέρωμα στη Θράκη του τεύχους Μαρτίου 2009 (467) του περιοδικού «Η Δράσις μας»

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ξάνθης και Περιθεωρίου Κυρίου Παντελεήμονος


Από τους ορφικούς μύθους και τα Ομηρικά έπη έως τους Κατακουζηνούς και τους Παλαιολόγους, από τον καιρό του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου μέχρι το σήμερα, το πεπρωμένο της Θρακικής γης ταυτίστηκε με εκείνο του Ελληνισμού. Έχοντας αναπτύξει ήδη από την αρχαιότητα τόσο τις επιστήμες και τη φιλοσοφία με τον Δημόκριτο, τον Πρωταγόρα και τον Βίωνα, όσο και μια μυστικιστική προσέγγιση στο θείο, με τα Ορφικά και τα Καβείρια μυστήρια, η Θράκη είχε όλες εκείνες τις πολιτιστικές προϋποθέσεις να δεχθεί το ευαγγελικό μήνυμα. Έτσι, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και φάνηκε η Αλήθεια επί της γης, ο λαός της Θράκης δέχθηκε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως τόσο από τον Απόστολο των Εθνών Παύλο και τον Ευαγγελιστή Λουκά, όσο και από τον Πρωτόκλητο Απόστολο Ανδρέα, ο οποίος κήρυξε το Ευαγγέλιο σε μια μικρή Θρακική πόλη, το Βυζάντιο, η οποία επέπρωτο να γίνει η Πόλη, πρωτεύουσα όχι μόνο της Θράκης αλλά και ολόκληρης της Αυτοκρατορίας των Ρωμιών.

Το μήνυμα του Ευαγγελίου και της Αναστάσεως βρήκε πρόσφορο έδαφος στην εύφορη Θρακική γη, η οποία ανέδειξε μεγάλους Αγίους, Μάρτυρες και Οσίους, αλλά και Νεομάρτυρες και Πατριάρχες και άλλες σπουδαίες εκκλησιαστικές μορφές. Δεν υστέρησε όμως η Θρακική γη ούτε στους αγώνες του γένους μας για παιδεία και λευτεριά, δίνοντας τα καλύτερα τέκνα της ως θυσία για το κοινό καλό του γένους.

Αλλά και στους μεταγενέστερους χρόνους, σε δίσεκτες εποχές, όπου η ρωμιοσύνη ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς, άνοιξε η Θράκη μας την αγκαλιά της για να υποδεχθεί πρόσφυγες από το ανατολικό της μέρος, όσο και από την Μικρασία, την Καππαδοκία και τον Πόντο, αλλά και αργότερα από την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Φιλόξενη μάνα η Θράκη περιέθαλψε την πονεμένη και καθημαγμένη Ρωμιοσύνη, που βρήκε στη Θρακική γη μια νέα πατρίδα. Τοπωνύμια όμως Νέα Κεσσάνη, Νέο Όλβιο, Νέος Ζυγός και πάμπολλα άλλα, επιτελούν ένα διπλό σκοπό· εκφράζουν την ελπίδα μιας νέας αρχής και προσανατολίζουν τις νεότερες γενεές στις αλησμόνητες πατρίδες της ρωμιοσύνης. Οι προσφυγικοί πληθυσμοί που εγκαταστάθηκαν στη Θράκη μετά το 1922 μετέφεραν μαζί τους ό,τι πολυτιμότερο είχαν: τις ιερές εικόνες και τα λείψανα των αγίων, πάτρια σεβάσματα προγονικής ευσέβειας, την οποία μεταφύτευσαν στη νέα πατρίδα.

Οι χριστιανοί της Θράκης, πιστοί στις παραδόσεις του γένους, συμβιώνουν αρμονικά με τους μουσουλμάνους κατοίκους της περιοχής. Η αρμονική συμβίωση μεταξύ της χριστιανικής πλειοψηφίας και της μουσουλμανικής μειονότητας δεν υπαγορεύεται από πολιτικά κίνητρα, αλλά αποτελεί φυσική απόρροια του ορθόδοξου ήθους. Ο ορθόδοξος πιστός βλέπει τον «άλλο» όχι ξένο ή πολύ περισσότερο ως απειλή, αλλά ως εικόνα του Θεού. Για αυτόν ακριβώς το λόγο αποδέχεται τη διαφορετικότητά του και σέβεται την ιδιαιτερότητά του.

Η αποδοχή, ο σεβασμός και η αρμονική συμβίωση με το διαφορετικό, είναι αρχές απαραίτητες για τη οικοδόμηση μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από τον φανατισμό και το φόβο. Οι αρχές αυτές βιώνονται ως πραγματικότητα στη Θράκη, η οποία από αυτή την άποψη είναι ένα πρότυπο αρμονικής συμβίωσης μεταξύ των ανθρώπων με διαφορετική θρησκεία, χριστιανών και μουσουλμάνων. Γι’ αυτό το λόγο αδικούν την πραγματικότητα και διαστρέφουν την αλήθεια όσοι αναζητούν στη Θράκη περιπτώσεις καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μάλιστα του δικαιώματος της ανεξιθρησκείας.

Η εκκλησία στη Θράκη και μάλιστα η Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου, την οποία χάριτι Θεού ποιμαίνουμε, διακονεί αδιάκριτα τις ανάγκες των ανθρώπων, χριστιανών και μουσουλμάνων, δίνοντας μαρτυρία ορθοδόξου ήθους. Έτσι όχι μόνο χριστιανοί, αλλά και μουσουλμάνοι αδελφοί μας γίνονται αποδέκτες της πρόνοιας και της φιλανθρωπίας της Εκκλησίας μας τόσο το Γενικό όσο και τα Ενοριακά Φιλόπτωχα Ταμεία, η «Τράπεζα της Αγάπης» και τα εκκλησιαστικά ιδρύματα και κληροδοτήματα υποτροφιών.

Η προσπάθεια της Ιεράς Μητροπόλεώς μας στην εμπέδωση αρμονικών σχέσεων μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων δεν εξαντλείται στο επίπεδο της πρόνοιας και της φιλανθρωπίας.

Ο πολιτισμός είναι ένα ακόμη πεδίο, το οποίο προσφέρεται για την καλλιέργεια του αλληλοσεβασμού και της συνύπαρξης. Τα θρησκευτικά μνημεία του Νομού Ξάνθης έχουν πολλά να μας διηγηθούν και να μας διδάξουν για την συνύπαρξη χριστιανών ορθοδόξων, μουσουλμάνων, αρμενίων, καθολικών και άλλων θρησκευτικών ομάδων που συνεισέφεραν με τη δημιουργικότητά τους στη φυσιογνωμία της περιοχής. Έτσι με πρωτοβουλία της Μητροπόλεώς μας και τη συμμετοχή της Μουφτείας Ξάνθης εξεδόθη σχετικός δίγλωσσος τόμος στην Ελληνική και Αγγλική, ο οποίος παρουσιάστηκε με επιτυχία τόσο στην Αθήνα όσο και στις Βρυξέλλες, την έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία αρμονικής συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού των συνοίκων στοιχείων της περιοχής μας.

Η πλούσια ιστορία της Θράκης, η πολιτιστική της κληρονομιά, οι ζωντανές της παραδόσεις, ο απλός λαός της, το μωσαϊκό του πληθυσμού της, αποτελούν κληρονομιά από το παρελθόν και ορίζουν το παρόν της. Όσο για το μέλλον της, αυτό, όπως και το μέλλον όλου του κόσμου, βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Η δική μας συνεισφορά στη διαμόρφωση του μέλλοντος έγκειται στο να ζούμε δημιουργικά και να κάνουμε πράξη εκείνο το ρητό του Γεροντικού: να «φυλάσσουμε τον τόπο», αφού ο πλούτος κάθε τόπου είναι οι άνθρωποί του.

Ο Ξάνθης και Περιθεωρίου

Παντελεήμων

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ