Οι μαρτυρίες των Χριστιανών

7
132
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Στο προηγούμενο άρθρο, μιλήσαμε για τον αγνωστικισμό και τις διάφορες τάσεις του, και καταλήξαμε ότι μια απάντηση στο περί Θεού ερώτημα είναι απαραίτητη, καθώς αποτελεί τη μόνη ασφαλή οδό για τη ρύθμιση της ζωής των ανθρώπων. Προσπαθώντας να εξετάσουμε αυτό το ερώτημα, είδαμε ότι οι αθεϊστές δεν προσάγουν καμία ιστορική απόδειξη, αλλά μόνο περιορίζονται σε σοφιστείες για την απόρριψη του Θεού. Αντίθετα, οι Χριστιανοί μιλούν για ιστορικές αποδείξεις, αλλά και για δυνατότητα προσωπικής γνωριμίας με το Θεό. Δε λένε μόνο ότι ο Θεός κάποτε φανερώθηκε στους ανθρώπους, αλλά ότι ζουν μαζί Του κάθε μέρα.

Απορία προκαλεί, στο σημείο αυτό, η στάση των αγνωστικιστών. Και δε μιλάμε γι’ αυτούς που λένε ότι το περί Θεού ερώτημα είναι «ανόητο» ή ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις, γιατί αυτοί είναι αποφασισμένοι να «μην πεισθούν, κι αν πεισθούν». Μιλάμε για αυτούς που δηλώνουν απλά ότι «δεν ξέρουν αν υπάρχει Θεός». Πώς μπορούν να αγνοούν αυτές τις αποδείξεις; Η απάντηση είναι, ότι οι αγνωστικιστές αμφισβητούν αυτές τις μαρτυρίες ως απάτη ή φρεναπάτη. Ας δούμε, όμως, μία-μία τις μαρτυρίες των Χριστιανών, για να πεισθούμε κι εμείς ότι δεν είναι ψευδείς.

1. Η Ζωή του Χριστού

Παλαιότερα, υποστήριζαν κάποιοι ότι η ίδια η ύπαρξη του Ιησού Χριστού είναι μια απάτη και ότι τέτοιο πρόσωπο ποτέ δεν υπήρξε. Σήμερα, έχει αποδειχθεί από την ιστορική επιστήμη, ότι ο Χριστός όντως υπήρξε, και μάλιστα είμαστε πιο σίγουροι για την ύπαρξή Του απ’ ό,τι για όλη την προχριστιανική ιστορία. Η ιστορία της ζωής του Χριστού καταγράφτηκε ανεξάρτητα από τέσσερις πιστούς σε βιβλία, τα οποία ονομάστηκαν Ευαγγέλια. Τα βιβλία αυτά συμφωνούν στα βασικά τους σημεία, αλλά το καθένα αναφέρει και γεγονότα που δεν περιλαμβάνονται στα άλλα. Έτσι, έχουμε τέσσερεις ανεξάρτητους ιστορικούς, οι οποίοι έγραψαν την ιστορία τους από το 65 έως το 90 μ.Χ. και το αρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφό τους είναι του 120 μ.Χ. Επίσης, υπάρχουν και άλλοι ιστορικοί, όπως ο Ιώσηπος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, οι οποίοι μιλούν για το Χριστό.

Η μελέτη των ίδιων των Ευαγγελίων πείθει, ότι δεν πρόκειται για μια προσυμφωνημένη απάτη. Το γεγονός ότι οι συγγραφείς τους ήταν πιστοί άνθρωποι δεν ενδιαφέρει την ιστορική έρευνα. Εξάλλου, κανένας ιστορικός δεν είναι ουδέτερος απέναντι στα γεγονότα. Πολύ περισσότερο, για να τα καταγράψει, πρέπει ή να τα έχει δει ο ίδιος, ή να τα έχει πληροφορηθεί από αξιόπιστους μάρτυρες. Ο Ματθαίος, ο Μάρκος και ο Ιωάννης πληρούν την πρώτη προϋπόθεση. Ο Λουκάς, ο οποίος μάς παρέδωσε και το πιο άρτιο ιστορικά και μεθοδολογικά Ευαγγέλιο έχει στηρίξει τη συγγραφή του στη μαρτυρία.

Αν η ύπαρξη του Χριστού δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, μήπως όμως μπορούν να αμφισβητηθούν κάποια από τα γεγονότα των Ευαγγελίων, και κυρίως η Ανάσταση; Μήπως οι Απόστολοι, στους οποίους ανήκουν και οι τέσσερις ευαγγελιστές, συμφώνησαν μετά τη σταύρωση του Χριστού, να κηρύξουν στον κόσμο την Ανάστασή Του; Μήπως μάλιστα οι ίδιοι έκλεψαν το σώμα του Χριστού από το μνημείο, όπως υποστήριξαν οι Εβραίοι Αρχιερείς;

Το ερώτημα αυτό είναι το κυριότερο, καθώς αν αποδειχθεί, ότι ο Χριστός αναστήθηκε, τότε όχι μόνο πειθόμαστε για την ύπαρξη του Θεού, αλλά βρίσκουμε και ποια θρησκεία είναι η αληθινή. Οι Αρχιερείς όντως υποστήριξαν, ότι οι Μαθητές έκλεψαν το σώμα του Χριστού από τον τάφο του, ενώ οι στρατιώτες, που φυλούσαν σκοπιά εκεί ακριβώς γι’ αυτό το ενδεχόμενο, κοιμόντουσαν! Απορούμε, όμως, πόσο αξιόπιστος μάρτυρας είναι κάποιος που λέει ότι «συνέβη αυτό το πράγμα, αλλά εμείς δεν το είδαμε, γιατί κοιμόμασταν του καλού καιρού». Άρα το σώμα δεν κλάπηκε, καθώς δεν υπάρχει αυτόπτης μάρτυρας για κάτι τέτοιο. Πού πήγε, λοιπόν; Αυτό δεν το απαντάνε αυτοί που αμφισβητούν την Ανάσταση.

Επιπλέον, ο Χριστός εμφανίσθηκε στους μαθητές Του μετά την Ανάστασή του και τον είδαν πάνω από 500 άτομα. Είναι δυνατόν όλοι αυτοί να έχουν συμφωνήσει να πουν ψέματα; Πού ξανακούστηκε απάτη με συνεργούς 500 άτομα; Για ποιο λόγο; Μήπως είχαν να κερδίσουν κάτι; Δόξα; Οι Αρχιερείς είχαν συμφωνήσει να αφορίζουν όλους όσους πιστεύουν στο Χριστό και αυτό ήταν γνωστό. Χρήματα; Μα τα παράτησαν όλα και γύρισαν την Οικουμένη γι’ αυτή την απάτη! Σύντομα ξεκίνησαν και οι διωγμοί. Μα, καλά! Κανένας δε λύγισε; Να πει «φτάνει! Δε θα πεθάνω για ένα ψέμα!».

Καταλήγουμε, λοιπόν, ότι απάτη δεν υπήρξε και αυτό προκύπτει από τα ιστορικά περιστατικά. Μήπως, όμως, οι Απόστολοι τα φαντάστηκαν όλα αυτά; Μήπως είχαν παραισθήσεις; Ένα τέτοιο ενδεχόμενο δε συμβιβάζεται με τα επιστημονικά δεδομένα, καθώς δε γίνεται 500 άτομα να είχαν την ίδια παραίσθηση. Εξάλλου, δεν τον είδαν μόνο μία φορά.

Επομένως, ο Χριστός αναστήθηκε. Κι αν αναστήθηκε, ήταν Θεός! Άρα υπάρχει Θεός. Μα τι λένε, τότε, οι αγνωστικιστές ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις; Η ίδια η ιστορία μαρτυρεί για την Ανάσταση του Χριστού.

2. Η Ζωή των Αποστόλων

Όπως είπαμε, αν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί, οι Απόστολοι δε θα πέθαιναν για να υποστηρίξουν ένα ψέμα. Αλλά είπαμε ότι οι Απόστολοι έκαναν και θαύματα καταπληκτικά. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει, ότι θεράπευσαν έναν παραλυτικό. Και ποιον παραλυτικό; Αυτόν που καθόταν χρόνια στην πόρτα του ιερού περιβόλου του ναού της Ιερουσαλήμ και ζητιάνευε και τον ήξεραν όλοι. Μα δεν μπορούσε να γράψει ότι θεράπευσε έναν άλλο παραλυτικό λιγότερο γνωστό; Και πώς δε βρέθηκε κανείς να τον αμφισβητήσει; Και αν τον αμφισβήτησε, γιατί δεν υπάρχει καμιά τέτοια μαρτυρία; Γιατί οι μαρτυρίες να προέρχονται μόνο από απατεώνες, που δεν αποδεικνύονται από πουθενά ως απατεώνες; Άρα οι Απόστολοι έκαναν όντως θαύματα στο όνομα του Χριστού. Γιατί; Γιατί ο Χριστός ήταν Θεός!

3. Τα Μαρτύρια των Χριστιανών

Μα και οι επόμενοι Χριστιανοί, που δεν είχαν δει το Χριστό αναστημένο, πώς πίστευαν στους Αποστόλους; Και γιατί πέθαιναν για το Χριστό; Μα, καλά! Μόνο οι αγνωστικιστές έχουν μυαλό; Εκείνοι δεν είχαν; Να πουν «σιγά μην πεθάνω για κάτι που δεν είδα!». Είχαν μυαλό. Αλλά πίστευαν σ’ αυτό που δεν είδαν, γιατί έβλεπαν καθημερινά θαύματα στη ζωή τους. Γιατί προσεύχονταν και άκουγαν το Χριστό. Και τον έβλεπαν να τους ενθαρρύνει και ήξεραν ότι άλλος κόσμος τους περιμένει μετά το μαρτύριο, η μακαριότητα του Παραδείσου. Δεν το ήξεραν γνωσιολογικά, αλλά τους το φανέρωνε ο ίδιος ο Χριστός στη ζωή τους.

4. Τα θαύματα στη ζωή της Εκκλησίας

Πώς γίνεται να ανασταίνονται οι νεκροί; Μπορεί να το κάνει αυτό ένας ταχυδακτυλουργός; Πώς γίνεται να μένουν άφθαρτα λείψανα αγίων θαμμένα για χρόνια; Μήπως είναι ταριχευμένοι; Ας θάψουμε ένα ταριχευμένο πουλί και να δούμε τα αποτελέσματα. Πώς γίνεται να ανάβουν κάθε χρόνο τόσες λαμπάδες μόνες τους στην Ιερουσαλήμ και να πιάνεις τη φλόγα τους και να μην καίγεσαι; Μήπως είναι απάτη με φωσφόρο; Μήπως πετάει ο φωσφόρος; Μήπως δεν καίει η φλόγα από φωσφόρο; Μήπως όλοι οι ορθόδοξοι, που πηγαίνουν κάθε χρόνο εκεί είναι ηλίθιοι και μόνο οι νεοπαγανιστές ξέρουν από χημεία; Και γιατί στο κάτω-κάτω τόσοι ιερείς σε νοσοκομεία να κοινωνούν τόσους αρρώστους και να μην κολλάνε ποτέ τίποτα; Γιατί, τέλος πάντων, οι Χριστιανοί να γλιτώνουν από αρρώστιες, από νάρκες, από ατυχήματα, όπως λένε στα θαύματά τους; Μήπως είναι απλά τυχεροί; Μα τότε να γίνω κι εγώ Χριστιανός, άμα είναι να έχω τέτοια τύχη!

5. Οι Προφητείες

Για τις Προφητείες δεν μπορούμε να πούμε τίποτα. Αν οι Απόστολοι κατάφεραν να φτιάξουν μια ιστορία στην οποία μπόρεσαν να συγχωνεύσουν περισσότερες από 300 προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ώστε να βγαίνουν αληθινές, και δεν μπόρεσε να τους αμφισβητήσει κανείς από εκείνους που είχαν δει τόσα χρόνια το Χριστό και τον ήξεραν, τότε όλοι όσοι τους άκουγαν ήταν απλά ηλίθιοι. Αλλά αυτή η υπόθεση ξεπερνάει σε απιθανότητα ακόμη και το να συνέπεσαν απλά όλες οι προφητείες στο πρόσωπο του Χριστού (έστω αν εξαιρέσουμε την Ανάσταση, που κι αυτή είχε προφητευθεί και εκπληρώθηκε). Επομένως, αν θέλουμε να αρνηθούμε την ύπαρξη του Θεού, πρέπει να βασιστούμε στις πιθανότητες. Πόσες είναι αυτές; 1/1057. Μα τι ήταν πια αυτός ο Χριστός; Θεός ήταν;

6. Η Προσωπική Εμπειρία

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Όπως είδαμε, δύο ενδεχόμενα υπάρχουν: ή ο Χριστός να είναι Θεός, ή οι Απόστολοι να ήταν οι πιο έξυπνοι άνθρωποι στην ιστορία και όλοι οι υπόλοιποι πιστοί οι πιο ηλίθιοι. Αλλά αυτό δεν ισχύει. Γιατί υπάρχει και η προσωπική εμπειρία. Αυτό που έχουν όλοι οι συνειδητοί Χριστιανοί που πιστεύουν στο Χριστό και τον βλέπουν στη ζωή τους. Και επιπλέον αυτό το υποσχέθηκε ο Χριστός σε όλους όσους Τον πιστεύσουν. Ότι θα κάνουν θαύματα, ότι θα νικάνε την αμαρτία και την περιφρόνηση του κόσμου, ότι θα τον νιώθουν πάντα στο πλευρό τους. Μα γιατί αυτό να συμβαίνει μόνο σε όσους πιστεύουν στο Χριστό; Δε θα ήταν καλό να μπορούν να το ζήσουν αυτό και οι αγνωστικιστές για να πιστέψουν; Όχι. Αφενός, γιατί, αν θέλει κάποιος να πιστέψει, όλες οι παραπάνω μαρτυρίες είναι υπερεπαρκείς. Και αφετέρου, γιατί για να τα ζήσει κανείς όλα αυτά, πρέπει να πιστεύει στο Χριστό χωρίς κρατούμενα. Να τον αγαπάει. Γιατί ο Χριστός είναι Πρόσωπο. Γιατί ο Θεός είναι Πρόσωπο. Γιατί εν τέλει η Αρχική Αιτία του Σύμπαντος είναι προσωπική.

Συμπέρασμα

Χρησιμοποιήσαμε τα επιχειρήματα των Χριστιανών, γιατί είχαμε παραδεχθεί ότι, αν υπάρχει Θεός, αυτός ως υπερκόσμιος δεν μπορεί να αποδειχθεί επιστημονικά. Άρα, η μόνη δυνατότητα εμπειρίας του Θεού θα είναι η αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο και όχι η ανακάλυψή του από αυτόν, όπως λέει πχ. ο Ινδουισμός. Με βάση τα παραπάνω τεκμήρια, μπορούμε να προβούμε στο ασφαλές συμπέρασμα, ότι ο Χριστιανισμός είναι η θεϊστική πίστη, που βρίσκεται πιο κοντά στον αγνωστικισμό. Παρ’ όλα αυτά, ενώ υπάρχουν τόσες μαρτυρίες για ζωντανό προσωπικό Θεό, οι αγνωστικιστές τις αγνοούν, ή προτιμούν να τις αγνοούν. Η πίστη σε έναν προσωπικό Θεό μάλλον τους φοβίζει, καθώς ένας τέτοιος Θεός απαιτεί την υπέρβαση του εαυτού τους και τη βίωση μιας ερωτικής σχέσης. Κατανοούμε, ότι δεν είναι εύκολη αυτή η απόφαση και οι ίδιοι δεν είναι έτοιμοι να την πάρουν. Ίσως γι’ αυτό ο αγνωστικισμός να θεωρείται της μόδας. Ο αγνωστικισμός μπορεί να είναι μοδάτος, δεν παύει όμως να είναι παράλογος.

Ο άνθρωπος, που έχει ανατραφεί στην κοινωνία μας με την ουμανιστική, ή χρησιμοθηρική παιδεία της, δεν είναι εύκολο να πάψει να υμνεί τον εαυτό του και τις «άπειρες δυνατότητες του ανθρώπου», να αναγνωρίσει την αδυναμία του μπροστά στο θάνατο, μπροστά στα ερωτήματα περί αρχής στο σύμπαν, μπροστά στην ίδια του την ευτυχία και να στραφεί στο Θεό. Η σχέση με ένα Θεό προσωπικό απαιτεί, όπως είπαμε, αγάπη. Δυστυχώς, στις μέρες μας δε μας μαθαίνουν να αγαπάμε. Εφόσον για τον αγνωστικιστή η δυνατότητα γνώσης του ανθρώπου είναι περιορισμένη και εφόσον η απάντηση περί Θεού δεν προκύπτει με φιλοσοφικές μεθόδους, ακριβώς λόγω των εν λόγω περιορισμών, γιατί να μην αναζητήσουμε την αλήθεια με αυτό που δε γνωρίζουμε, την αγάπη. Ας στραφούμε στο Θεό με αγάπη, και η προσωπική μας εμπειρία θα μας πείσει για όλα τα ερωτηματικά.

Σημείωμα για το Δεϊσμό

Οι Δεϊστές πιστεύουν ότι υπάρχει μεν μια ανώτερη ύπαρξη, η οποία δημιούργησε τον κόσμο και τη ζωή, δεν παρεμβαίνει όμως στην ανθρώπινη ιστορία. Τα επιχειρήματα και οι αποδείξεις των δεϊστών στρέφονται κυρίως κατά των θεϊστών και λιγότερο κατά των αθεϊστών. Είναι, σαφώς, πιο λογικοί από τους αθεϊστές, καθώς τουλάχιστον η δική τους φιλοσοφική θεώρηση δε συγκρούεται με τις επιστημονικές θεωρίες. Δε σκοπεύουμε να μιλήσουμε, όμως, εκτενέστερα. Όλες οι χριστιανικές μαρτυρίες, που εξετάσαμε, συνηγορούν υπέρ ενός Θεού προσωπικού, που έρχεται σε επικοινωνία με τους ανθρώπους. Τα επιχειρήματα των δεϊστών είναι κι αυτά σαθρά, αν όχι ανύπαρκτα, και περιορίζονται στο να μένουν σκεπτικοί απέναντι στις μαρτυρίες των θεϊστών για ένα Θεό προσωπικό, όπως ακριβώς και οι αγνωστικιστές. Θα λέγαμε, ότι ο δεϊσμός είναι μια λογική αποδοχή της ύπαρξης του Θεού, αλλά «ενός Θεού που είναι αρκετά μακριά μας, ώστε να μη μας ελέγχει».

Ζείδωρος

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τελικά δεν νομίζω ότι το θέμα είναι να πείσουμε κάποιον για την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Μια ματιά μόνο γύρω του αρκεί για να πιστέψει. Οταν βλέπει τα σύννεφα στον ουρανό. Την βροχή, τον ήλιο, το φεγγάρι, τ’ άστρα. Οταν βλέπει τη θάλασσα, άλλες φορές ήρεμη και άλλες φορές αγριεμένη. Οταν βλέπει ότι από έναν σπόρο φυτεμένο στο χώμα φυτρώνει ο καρπός και γίνεται τροφή για να ζήσει ο άνθρωπος. Τα ζώα, τα ψάρια, τα πουλιά. Τι να πω. Ολα γύρω μας, φωνάζουν για τον Δημιουργό. Γιατί να πιστέψω ότι από μια έκρηξη δημιουργήθηκαν τα πάντα? Καιαν ναι, αυτή την έκρηξη ποιος την προκάλεσε? Οταν βλέπουμε ένα αυτοκίνητο στο δρόμο, ένα σπίτι, ένα πεζοδρόμιο, ξέρουμε ότι κάποιος το δημιούργησε. Γιατί λοιπόν όλο αυτό το σύστημα που λειτουργεί άψογα και με κάθε λεπτομέρεια έγινε τυχαία? Και ο άνθρωπος? Το τέλειο αυτό όν με νοημοσύνη που μπορεί να δημιουργεί και να καταστρέφει? Ενας μικρός Θεός κατά Χάριν. Απλές σκέψεις??? Παιδικές??? Ισως…
    Ο Χριστός όμως είπε ότι αν η καρδιά μας είναι σαν μικρού παιδιού μόνο τότε θα δούμε τον Παράδεισο.
    Συμπέρασμα. Δεν χρειάζεται να πείσω κανέναν. Οπως κανείς δεν μπορεί να πείσει εμένα ότι δεν υπάρχει Θεός. «Οστις θέλει οπίσω μου ελθείν», μας είπε ο Κύριος. Εκείνος δεν έπεισε όλους τους ανθρώπους με την παρουσία Του, τα θαύματά Του, τη διδασκαλία Του. Ας στραφούμε λοιπόν, όπως διάβασα παραπάνω και συμφωνώ απόλυτα, στο Θεό με αγάπη και η προσωπική μας εμπειρία θα μας πείσει για όλα τα ερωτηματικά.
    Ευχαριστώ.

    • Αφού συμφωνήσω σε όλα με την «viviana» θα ή θελα να προσθέσω τα εξής: Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η έξαρση της αθεΐας και της πνευματικής αποστασίας δεν οφείλεται τόσο, στις ενορχηστρωμένα βυσσοδομούσες μηχανορραφίες κάποιων σκοτεινών «εγκεφάλων», αλλά στη ρηχότητα, τη «μυωπία» και τη ρέμπελη ζωή των «καθώς πρέπει» Χριστιανών.
      Για να ανάψει λοιπόν η σπίθα της μετανοίας, να γίνει φωτιά και να μεταλαμπαδευτεί σε όλη την κοινωνία ώστε να διεισδύσει στα μύχια του εσωτερικού της, θα πρέπει να κάνουν την εμφάνισή τους, πρόσωπα που βιώνουν την Παρουσία Του, που εμπνέουν με την αυθεντικότητά τους, που μας μαγνητίζουν με την θυσιαστική τους αγάπη και μας αποστομώνουν με την απαράμιλλη ταπείνωσή τους. Από εκεί και πέρα «ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω». Ο ίδιος ο Χριστός με την επίγεια δράση Του αποτελεί το τέλειο παράδειγμα. Άλλοι θαμπώθηκαν και μόνο από την παρουσία Του, άλλοι σαγηνεύτηκαν από τον διεισδυτικό Του λόγο, άλλοι μαγεύτηκαν από την απροσδόκητη Σταύρωση και την αναπάντεχη Ανάστασή Του. Όλοι από «κάτι» μεταστράφηκαν. Σ’ αυτό το «κάτι» όμως ήταν μπολιασμένη η θεϊκή ενέργεια. Επομένως η αφομοίωση της τελευταίας θα πρέπει να είναι η δίψα και η λαχτάρα μας. Να γίνουμε κοινωνοί της Θείας Χάρης Του και να την μεταγγίσουμε και στον πλησίον μας.

  2. Μα τι λέτε , αντιπαραθέτετε τα ευαγγέλια σαν ιστορική απόδειξη ? είναι σαν να βάζεις τον Τσουκαλα να γράψει για τον Ολυμπιακό ! Επίσης από τους 48 ιστορικούς που έγραψαν και έζησαν την εποχή εκείνη μονο 3 έγραψαν 5•10 γραμμές για τον Ιησού Χριστό και μάλιστα οι 2 αποδείχθηκε ότι ήταν μεταγενέστερες/πλαστές προσθήκες. Σας προκαλώ να διαβάσετε την βιβλιογραφία τους. Σας προκαλώ να βρείτε κάπου που να τον αναφέρουν. Τα 500 ατομα που λέτε , πάλι είναι βάση ευαγγελιων.

    Τέλος να πω πως λυπάμαι που είστε φοιτητές με τέτοιες απόψεις , μάλλον για αγράμματοι μου κάνετε.

    • Kanenas, αποδέχομαι την γνώση σου σχετικά με το ότι η πλειοψηφία των ιστορικών της εποχής δεν γράφει για τον Χριστό. Πρέπει να διερωτηθεί κανείς όμως: Γιατί οι ιστορικοί δεν έγραφαν για τον Χριστό και τα μόνα που ξέρουμε είναι από τα ευαγγέλια των μαθητών Του; Μήπως το θέμα έτσουζε;
      Είναι λογικό όταν παίρνουν μια συγκεκριμένη θέση οι αυτοκράτορες για ένα θέμα τότε και οι ιστορικοί της εποχής να κανονίζουν τι θα γράφουν.
      Αλλιώς αν δεν ικανοποιούν τον αυτοκράτορα θα υποστούν καταδίωξη το λιγότερο.
      Επίσης μπορεί να τους πλήρωναν οι αρχές για το τι θα αφήσουν να μείνει ως »κτῆμα ἑς ἁεί».
      Γενικά είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς τον αντικειμενικό συγγραφέα. Αν υπολογίσεις όμως ότι οι 12 μαθητές του Χριστού ήταν κι αυτοί άνθρωποι θα λύγιζαν στην δύσκολη στιγμή και θα έλεγαν «φτάνει! Δε θα πεθάνω για ένα ψέμα!» -αν επρόκειτο για ψέμα. Και μόνο αυτή η σκέψη μου είναι πειστική για την αλήθεια των Ευαγγελίων.

    • Χριστός Ανέστη!

      Kanenas, αρχικά -αντίθετα με εσένα- χαίρομαι πολύ με τα επαναστατικά πνεύματα, γιατί αυτό δείχνει σκεπτόμενο και όχι παθητικό άνθρωπο. Αυτή σου την ιδιότητα θα προσπαθήσω να επικαλεστώ με την απάντηση μου.
      Πράγματι, είμαστε φοιτητές και -πίστεψέ με- κάποιοι από μας είναι πολύ πιο επαναστάτες από αυτό που νομίζεις. Έχουμε μάθει κι εμείς, όπως κι εσύ να ερευνούμε τα πράγματα και να μελετούμε τη γνησιότητά τους και το ότι το ίδιο κάνεις κι εσύ, βοηθάει.
      Συμφωνώ με τον xrystis. Οι ιστορικοί ανά περιόδους γράφουν αυτά που θέλουν οι άρχοντες. Απόδειξη στην ανωτέρω τοποθέτηση, αποτελεί ο ιστοριογράφος Προκόπιος (της ύστερης αρχαιότητας ή του πρώιμου Μεσαίωνα). Όσο ζούσε ο Ιουστινιανός εγκωμίαζε τις πράξεις του. Ύστερα από τον θάνατο του τελευταίου αλλάζει εντελώς το πρόσωπο του ιστοριογράφου και εκθειάζει τον νεκρό αυτοκράτορα, καθώς πλέον δεν μπορεί να τον ελέγξει. Ωστόσο, δε μπορούμε να δεχτούμε έτσι αψήφιστα τα λόγια 4 απλοϊκών ανθρώπων (αναφέρομαι μόνο στους Ευαγγελιστές) ως αντικειμενική αλήθεια κι όχι ως υποκειμενική άποψη φαντασμένων μαθητών κάποιου διδασκάλου κάπου στη Γαλιλαία.

      Ας μιλήσουμε, λοιπόν, επιστημονικά κι όχι θεολογικά.
      1.»Από τους 48 ιστορικούς μόνο 3 (και τελικά ένας), αναφέρονται στο όνομα του Ιησού Χριστού». Πόσοι ιστορικοί έγραψαν την αρχή των Μηδικών πολέμων; Ένας. Ο Ηρόδοτος. Ο Πλούταρχος κατηγόρησε τον προαναφερθέντα ιστορικό ως μη αντικειμενικό καθώς έγραψε, κατά τα λεγόμενά του, αρνητικά πράγματα για τους Θηβαίους, επειδή τους ζήτησε λεφτά και δεν του έδωσαν. Ένας ιστορικός αναφέρεται στην αρχή των Μηδικών πολέμων. Και αυτή την ιστορία την δεχόμαστε και τη διδασκόμαστε από το δημοτικό. Υπάρχουν και άλλες πηγές που αναφέρονται στον εν λόγω πόλεμο, οι οποίοι έζησαν πολλούς αιώνες αργότερα και τους δεχόμαστε! Γιατί; Άλλο παράδειγμα: ο Ξενοφώντας είναι ο μόνος που έχει γράψει για την εκστρατεία των Ελλήνων στο πλευρό του Κύρου. Επίσης τον διδασκόμαστε στο σχολείο. Γιατί; Τόσοι άνθρωποι έζησαν εκείνη την εποχή. Και ποιητές και τραγικοί και και και…γιατί αυτοί δεν είπαν κάτι; Είναι ψέμα; Όχι, απλά ο καθένας έχει τον ρόλο του.

      2.»Έγραψαν 5, 10 γραμμές για τον Ιησού». Κι αυτό γιατί μας προβληματίζει; Αν ήταν 3 σελίδες θα ήταν πιο πειστικοί; Η ιστορία είναι ιστορία είτε σε 2 γραμμές είτε σε 15 τόμους.
      Άρα από αυτά τα δύο, δεν λέει τίποτα το ότι μίλησε μόνο ένας ιστορικός. Αν είσαι επιστήμονας οφείλεις να μελετήσεις όλες τις πηγές και να ερμηνεύσεις τον καθένα με βάση τα δεδομένα της εποχής που έζησε και όχι με βάση την δική μας κοινωνία.

      3.»Αντιπαραθέτετε τα Ευαγγέλια σαν ιστορική απόδειξη;» γιατί όχι kanenas; Οι 5 συγγραφείς ήταν ψαράδες, ο ένας εφοριακός της εποχής, ο τρίτος επιστήμων ιατρός και ο έκτος ήταν για χρόνια φανατικός διώκτης του Χριστιανισμού (αν δεν απατώμαι). Μιλάμε για τόσους ανθρώπους με εντελώς διαφορετική καταγωγή και μόρφωση οι οποίοι γράφουν για το ίδιο πρόσωπο σε εντελώς διαφορετικές φάσεις της ζωής τους. Ο απόστολος Ματθαίος μάλιστα αναφέρει στην πρώτη κιόλας σελίδα του Ευαγγελίου του όλο το γενεαλογικό δέντρο του Χριστού. Αυτό αν δεν είναι ιστορικό ντοκουμέντο, τι είναι; Αναφέρεται, επίσης, με απόλυτη ακρίβεια ο ηγεμόνας των Ρωμαίων, ο Πιλάτος, καθώς και οι αρχιερείς των Ιουδαίων, ο Άννας και ο Καϊάφας. Αλλά ας υποθέσουμε, όπως προανέφερα, ότι αυτή όλη η θεωρία άνηκε σε φαντασμένους ανθρώπους που θέλησαν να εδραιώσουν την αίρεσή τους. Γιατί κανένας δεν τους αμφισβήτησε; Όταν γράψανε τα Ευαγγέλιά τους ζούσαν ακόμη όλοι εκείνοι που είχαν γνωρίσει τον Χριστό. Ζούσαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι που τον σταύρωσαν. Δεν τους βγάλανε ψεύτες, αλλά τους κατηγορούσαν ως πλάνους της θρησκείας. Δεν μπορούσαν να πουν ότι ο Χριστός δεν υπήρξε, όπως και δεν το έκαναν, γιατί ήξεραν ότι ο λαός Τον είχε δει, είχε ακούσει τη φωνή Του, είχε δει τα τόσα θαύματά Του. Θα τους έβγαζαν τρελούς, αν επιχειρούσαν κάτι τέτοιο. Επομένως, δε μπορούσαν να αρνηθούν την παρουσία του ένσαρκου Κυρίου, αλλά μόνο την ταυτότητά του ως Υιού του Θεού. Επιπλέον, ίσως γνωρίζεις ότι στην Πεντηκοστή μίλησαν οι απόστολοι στον λαό και τότε πίστεψαν 3.000 άνθρωποι. Φαντάσου λίγο το σκηνικό: 11 απλοί άνθρωποι να μιλάνε για Κάποιον που έζησε και πέθανε πριν από κάτι μέρες και να τους πιστεύουν 3.000 άνθρωποι. Όχι ένα και δύο άτομα. 3.000!!! Πώς θα γινόταν αυτό αν δεν επρόκειτο για ανθρώπους που τους γνώριζαν, είχαν ζήσει ανάμεσά τους και είχαν δει τόσα πράγματα;

      Φαίνεται ότι είσαι πολύ ψαγμένος και σέβομαι τις γνώσεις σου, αλλά θα σου πρότεινα να δεις λίγο και την άλλη πλευρά. Ή μήπως πρέπει να αρνηθούμε ότι έγιναν οι διωγμοί των πρώτων χριστιανών, επειδή τα μαρτύριά τους γράφτηκαν -ΠΡΟΦΑΝΏΣ- από ομόδοξους κι όχι από ειδωλολάτρες;…

      Πάλι είπα πολλά…Τα θεώρησα χρήσιμα όμως. Να με συγχωρείτε.
      ΧΡΙΣΤΟΣ Α Λ Η Θ Ω Σ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ