Η λανθάνουσα επίδραση της μουσικής στην ανθρώπινη ψυχή

12
520
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (1 ψήφοι, μέσος όρος: 5,00 από 5)
Loading...

Το άρθρο αυτό αποτελεί μια πειραματική και ταυτόχρονα τολμηρή πλατφόρμα σκέψης, πάνω στην οποία θα μπορούσαν να οικοδομηθούν νέες προτάσεις, ιδέες, σκέψεις.

Όλοι οι ειδικοί συμφωνούν ότι η ψυχολογική δύναμη των ήχων είναι τεράστια. Μπορούν να οδηγήσουν στον ενθουσιασμό, στη συγκίνηση στη γαλήνη, στην ανακούφιση. Και τούτο διότι οι ήχοι επιδρούν άμεσα στον υποθάλαμο του εγκεφάλου, ο οποίος επηρεάζει το νευρικό σύστημα, τους μυς και τους αδένες του σώματος, που ρυθμίζουν την κυκλοφορία του αίματος στον οργανισμό. Επίσης, η μουσική καταπραΰνει τον καρδιακό ρυθμό και την πίεση, μειώνει το άγχος, ανακουφίζει από τον πόνο, φουντώνει την σπίθα της αισιοδοξίας. Έρευνες έχουν αποδείξει, ότι ασθενείς που άκουγαν μουσική πριν και κατά τη διάρκεια εγχείρησης είχαν χαμηλότερα επίπεδα ορισμένων ορμονών στο αίμα τους.

Η Λιάνα Πολυχρονιάδου στο βιβλίο της «Μουσική και Ψυχολογία» αναφέρει: «Η κατάλληλη μουσική οδηγεί τον άνθρωπο στο πρώτο στάδιο χαλάρωσης, στη μυϊκή υποτονία. Έτσι προκαλείται ένα αίσθημα ευφορίας, που ευνοεί μια καινούργια διαθεσιμότητα και μια μεγαλύτερη δεκτικότητα σε εξωτερικούς ερεθισμούς. Η μουσική σ’ αυτό ακριβώς το στάδιο παύει να είναι απλώς ένα στοιχείο χαλάρωσης και παίζει θεραπευτικό ρόλο».

Από τα παραπάνω πορίσματα της επιστήμης σχετικά με την επίδραση της μουσικής στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση συμπεραίνεται ότι η μουσική δεν είναι ένα απλώς ένα παιχνίδι ήχων, αλλά ασκεί ισχυρές επιδράσεις στον ψυχικό μας κόσμο. Ασκεί τέτοια δύναμη στον άνθρωπο, ώστε δημιουργεί ισχυρά συναισθήματα ή τα εναλλάσσει έτσι, ώστε να διεγείρει τον ράθυμο, να παρορμά τον αναίσθητο, να μαλάσει τον σκληρό και τον ψυχρό. Γι’ αυτό και οι αρχαίοι Έλληνες, και μάλιστα δυνατά πνεύματα σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, έκαναν πολύ συχνά λόγο για την ηθοπλαστική δύναμη της μουσικής.

Την επίδραση της μουσικής στη ζωή μας υπογραμμίζει και το γεγονός ότι η Εκκλησία χρησιμοποίησε από τα πρώτα βήματά της τους ύμνους και τις ωδές. Ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος τονίζει την αγαθή επίδραση της μουσικής λέγοντας ότι «και η ανθρώπινη φύση μας ευχαρίστως και ομαλώς έλκεται από τους ύμνους και τα άσματα και αναπαύεται σ’ αυτά, όπως ευχαριστιούνται και σιωπούν στους μητρικούς μαστούς τα βρέφη, που κλαψουρίζουν παραπονιάρικα και δυσανασχετούν».

Και τώρα έρχεται αυτόματα στο νου μας το ερώτημα. Καλά και χρήσιμα όλα αυτά, αλλά όλες οι μουσικές την ίδια επίδραση έχουν στην ανθρώπινη ψυχή; Και αν όχι, ποια μουσική πρέπει να ακούω και ποια να αποφεύγω; Ποια θα επιδράσει ευεργετικά στον ψυχικό μου κόσμο και ποια καταστρεπτικά; Ποια μουσική θα διακρίνει τον συνειδητό Ορθόδοξο Χριστιανό από τον μέσο κοσμικό τύπο ανθρώπου;

Καταρχήν ισχύει η αρχή, ότι το δημιούργημα αντανακλά τον δημιουργό. Επομένως και στη μουσική οι μελωδίες αποτελούν έκφραση και φυσική προέκταση της ψυχοσύνθεσης του δημιουργού τους. Η μουσική δηλαδή εκφράζεται αυθόρμητα και πηγαία. Είναι ένας κατ’ εξοχήν τρόπος έκφρασης του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Η μουσική είναι η αγωγή της ψυχής∙ η ίδια όμως καλείται και στο να ερμηνεύσει τον κόσμο μας. Γι’ αυτό και στον μεταπτωτικό διχασμένο άνθρωπο με το εσωτερικό κενό, την καταναλωτική κοινωνία, την άρνηση των αξιών, τον άκρατο εγωισμό και τον πυρετό της σαρκολατρείας η μουσική εμφανίζει ηχόχρωμα αντίστοιχο αυτών των μεταπτωτικών συμπτωμάτων. Βέβαια υπάρχει μια κλιμακούμενη διαβάθμιση στην ευεργετική ή μη επίδραση της μουσικής στην ψυχή. Πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός, ο Ιω. Χρυσόστομος και ο Μ. Βασίλειος θέτουν ως κριτήριο επιλογής της μουσικής το κατά πόσο αυτή μας εξευγενίζει, μας κατανύσσει, μας συνετίζει∙ το κατά πόσο μας κάνει να νιώθουμε ανώτερα σκιρτήματα. Αν η μουσική διακρίνεται απ’ τα παραπάνω χαρακτηριστικά τότε είναι επιτρεπτή και επικροτέα, διότι επιδρά θετικά στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου είτε προκαλώντας μια αίσθηση ευφορίας και αγαλλίασης είτε φρονηματίζοντας το υπό διέγερση και φιληδονία εσωτερικό του.

Αντίθετα, η συνισταμένη θέση των Πατέρων καταδικάζει τις μουσικές που προκαλούν ξεφαντώματα, απρέπειες, τρέλες, ασυδοσία, εκτροχιασμό και αποχαλίνωση της ηθικής. Στο πλαίσιο αυτό καταδικάζονται με αφορισμό από τις ΣΤ’ και Ζ’ Οικουμενικές Συνόδους οι Χριστιανοί που με πορνικά τραγούδια και χορούς τρώνε, πίνουν και δεν αποδίδουν την πρέπουσα ευχαριστία στο Θεό, καθώς και οι γυναίκες που χορεύουν δημόσια. Ο δε Μ. Βασίλειος βάζει επιτίμια σε όσους μεθούν να νηστεύουν τόσο καιρό, σε όσους τραγουδούν, να λεν τους ψαλμούς απ’ το Ψαλτήρι ή το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», σε όσους γελούν άτακτα να κλάψουν και να δακρύσουν, σε όσους χορεύουν να κάνουν τόσες γονυκλισίες κ.τ.λ..

Η αφετηρία της Πατερικής σκέψης σχετικά με τη μουσική και εν γένει με την ψυχαγωγία, πηγάζει απ’ το ήθος που πρέπει να διακρίνει τον Ορθόδοξο Χριστιανό, σύμφωνα πάντα με το Ευαγγέλιο. Και το ήθος αυτό πρέπει να είναι ήθος μετάνοιας, σωφροσύνης, σύνεσης και ανωτερότητας. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στο βιβλίο του Χρηστοήθεια: «Και ποιο άλλο κακό, αγαπητέ, δεν προξενείται από τους χορούς και τα παιχνίδια και τα τραγούδια; Απ’ αυτά προέρχονται οι στολισμοί και οι καλωπισμοί […], οι άτακτες και άσεμνες θεωρίες των ματιών […], τα πορνικά ακούσματα των αυτιών […], οι αισχρολογίες, οι αστεϊσμοί και τα άσεμνα γέλια […]. Πώς γίνεται να είστε και ναός του Θεού και ναός του Διαβόλου; Αυτά είναι πράγματα που δεν ταιριάζουν∙ είναι πράξεις που δε σμίγουν, διότι ποια ένωση έχει το φως με το σκοτάδι, ο διάβολος με το Χριστό, ο ναός του Θεού με το ναό των ειδώλων;»

Αν όλη η παραπάνω στάση της Εκκλησίας σχηματίστηκε σε εποχές που η μουσική βρισκόταν ακόμα σε πρωτογενή επίπεδα και εμβρυακή εξέλιξη, με μειωμένους ρυθμούς παραγωγικότητας και πενιχρά δείγματα δημιουργικότητας, τότε ποια στάση θα πρέπει να υιοθετήσει κανείς απέναντι στη σύγχρονη μουσική, η οποία έχει καταντήσει μουσική βιομηχανία, όπου οργιάζει ο δημιουργικός οίστρος, αφθονούν τα μέσα μετάδοσής της και παρατηρείται ένας καταιγισμός από μουσικά ερεθίσματα, ποικιλία ήχων, και είδη μουσικής;

Επειδή, λοιπόν, μια κριτική επισκόπηση όλων των σύγχρονων ρευμάτων μουσικής (τζαζ, πανκ, χιπ χοπ, ποπ, ροκ κ.ά.) θα ήταν σκέτη ματαιοπονία, τόσο εξαιτίας της πληθώρας των ειδών όσο και του δυσχερούς εγχειρήματος αντιστοίχισης των μουσικών στα αναλογούντα είδη, για διευκόλυνσή μας θα κατανείμουμε τα διάφορα είδη μουσικής σε ποπ και ροκ ή έντεχνο με διακριτικό κριτήριο το αντικείμενο έκφρασής τους και τη διαφορετική φιλοσοφική βάση απ’ την οποία απορρέουν.

Η ποπ (δημοφιλής) μουσική θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τα χολιγουντιανά blockbuster που αποσκοπούν στην εύπεπτη, αβίαστη και επιπόλαια κατανάλωσή τους από το ευρύ κοινό. Η φιλοσοφία της είναι να ξυπνήσει και να διεγείρει ένστικτα που έχουν πηγή προέλευσης τη σάρκα. Εκμεταλλεύεται το επιρρεπές και ευάλωτο της ανθρώπινης φύσης στη σάρκα και της σερβίρει ένα ηδονούχο παρασκεύασμα, το οποίο ο άνθρωπος καλείται να καταπιεί μονογουλιά. Έτσι δημιουργείται ένα αισθησιακό υπόβαθρο στην ανθρώπινη ψυχή, που λειτουργεί ως πρόσφορο έδαφος για την εξύμνηση του επιφανειακού και ρηχού έρωτα. Φυσικά όλα τα τραγούδια που ανήκουν σ’ αυτό το είδος της μουσικής δεν έχουν το ίδιο ποσοστό του αισθησιακού στοιχείου. Υπάρχει μια κλιμάκωση του σαρκικού ποσοστού απ’ το ελαφρώς σαρκικό μέχρι το αμιγώς σαρκικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο άνθρωπος καθίσταται υπόδουλος στις ηδονές και υπηρέτης ενός ζωικού ενστίκτου.

Διαφορετική είναι η φιλοσοφία της έντεχνης και ροκ μουσικής, η οποία θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τον «ποιοτικό» κινηματογράφο. Εκφράζει μεν με ειλικρινή και ανιδιοτελή στάση τα ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά σε αφήνει κολλημένο στη γη, δε σε ανυψώνει, δε σε ωφελεί, δε σε διδάσκει, δε σε απελευθερώνει, απλά μόνο εκφράζει την μεταπτωτική σου έκφανση. Για παράδειγμα μπορεί να εκφράσει την ανικανοποίητη δίψα σου για ανόθευτη αλήθεια, αυθεντική ζωή, ακόρεστη ηδονή, αλλά δε σου δίνει λύσεις, σε κρατάει λες αλυσοδεμένο στο μηδέν, δε σε μεταφέρει σε σφαίρα άλλου είναι. Είναι εμποτισμένη απ’ τη γη, γιατί φτιάχτηκε απ’ την μεταπτωτική και σαρκική εκδοχή του ανθρώπου. Είναι κατασκευασμένη από γήινα υλικά και όχι από ουράνια. Τα δομικά συστατικά της κοσμικής μουσικής έχουν γήινη προέλευση και όχι θεία.

Αν θέλαμε να κάνουμε μια αποτίμηση των όσων μέχρι στιγμής είπαμε, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι η κοσμική μουσική ακόμα και στα στάδια που είναι επιτρεπτή δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί ως ιδανική ή τέλεια. Δεν παύει να είναι στη συντριπτική της πλειοψηφία προϊόν αμαρτωλών και όχι εξαγιασμένων ψυχών, οπότε είναι καταδικασμένη εξαρχής να αποτύχει. Τα όποια ευεργετικά της αποτελέσματα κινούνται στο χώρο της σαρκικής απόλαυσης, της γήινης μετριότητας. Δεν έχει την προοπτική να σε απαγκιστρώσει απ’ το κοσμικό φρόνημα και να σου μεταλαμπαδεύσει το ουράνιο.

Σε αντίθεση, η βυζαντινή μουσική είναι η μόνη που έχει τα εχέγγυα της πνευματικής προόδου, το πιστοποιητικό της εξ ουρανού αποκάλυψης. Απλά, πρέπει να ξεκαθαριστεί εξ αρχής, ότι δεν αποσκοπεί στην τέρψη της ακοής, αλλά στη δημιουργία μιας πνευματικής ατμόσφαιρας στην ψυχή. Ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ τονίζει, ότι η ωραιότητα της εκκλησιαστικής τέχνης διαφέρει πολύ κατά την ίδια την ουσία της από τη σαρκική. Εκείνο που ελκύει τους σαρκικούς ανθρώπους στη συνηθισμένη «κοσμική» τέχνη, είτε αυτό είναι μουσική είτε ζωγραφική, δεν ανταποκρίνεται καθόλου στο πνεύμα του ναού, δηλαδή στη Θεία Μυσταγωγία. Η εμφάνιση της τέχνης αυτού του είδους προκαλεί την ίδια δυσάρεστη αίσθηση του «άκαιρου», που δοκιμάζουμε όταν τύχει να εισχωρήσει στο ναό η οσμή της κουζίνας.

Σ’ αυτό το σημείο, βέβαια, θα πρέπει να γίνει η διευκρίνιση, ότι, όταν μιλούμε για αυθεντική πατροπαράδοτη βυζαντινή μουσική, δεν εννοούμε καθόλου την αποκρουστική ρινοφωνία και τους αμανέδες, ούτε βέβαια τις κανταδίστικες πολυφωνίες, που θυμίζουν θέατρο και όπερες. Ο ιερός ναός δεν είναι τόπος για καλλιτεχνική επίδειξη, ούτε αίθουσα συναυλιών∙ είναι χώρος προσευχής, λατρείας και ιερής διακονίας. Αυτό που ζητούμε στην Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μια κοσμική συναισθηματική ευχαρίστηση, αλλά ψυχή που να αγρυπνά, διάνοια που να’ ναι ξύπνια, καρδιά γεμάτη συντριβή και κατάνυξη. Ψάλλουμε, όχι για να νιώσουμε καλλιτεχνική συγκίνηση, αλλά για να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για προσευχή. Γι’ αυτό και οι ύμνοι της Εκκλησίας αναδύουν μια λυρική μεγαλοπρέπεια, η οποία όμως δεν εξάπτει την φαντασία, ούτε διεγείρει κατώτερες ορμές. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος συνιστά εγκράτεια και στην ψαλμωδία, γιατί σε περίπτωση αμετρίας ερεθίζει τη φιληδονία. Για τους παραπάνω λόγους οι Πατέρες απαγόρευσαν και τη χρήση μουσικών οργάνων στη λατρευτική μουσική. Κατ’ εξαίρεση, σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, στην Παλαιά Διαθήκη επιτρεπόταν η χρήση οργάνων από συγκατάβαση του Θεού, εξαιτίας της ατέλειας των Εβραίων και της νηπιότητάς τους στην πίστη, αλλά και για να μην παρασυρθούν στην ειδωλολατρία. (1)

Απ’ όλα αυτά συμπεραίνει κανείς ότι η βυζαντινή μουσική, χωρίς να αγνοεί καθόλου την καλαισθησία και την τέχνη, αποφεύγοντας επιμελώς κάθε θεατρική επιτήδευση και κοσμική ελευθεριότητα, μας εντάσσει στη δυναμογόνο Ορθόδοξη παράδοση, στο πνεύμα και την αγία ζωή της Εκκλησίας. Εξυπηρετεί με άριστο τρόπο τις ανάγκες της λογικής και αθάνατης ψυχής μας. Μας βοηθά ν’ ανακαλύψουμε ένα άλλο ύφος και να καλλιεργούμε ένα διαφορετικό ήθος. Συμβάλλει στην πνευματική μας καλλιέργεια που δεν έχει καμία σχέση με τους θορύβους του κόσμου, την ταραχή, την απατηλή έκσταση και την τόσο διατυμπανιζόμενη εκτόνωση απ’ το καθημερινό άγχος.

Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, θα χρησιμοποιήσω ένα απόσπασμα απ’ το βιβλίο του Ν. Βασιλειάδη «Μουσική: νότες ζωής ή αντίλαλοι θανάτου;» που απαντάει στο ερώτημα: «ποια μουσική τελικά θα πρέπει να ακούμε;»

Η μουσική που γαληνεύει την ψυχή, τονώνει τα ευγενικά και άγια συναισθήματα, πλησιάζει προς τον Θεό είναι καλή. Έχετε χρέος να την ακούτε.

Η μουσική που επηρεάζει αρνητικά τη ζωή της προσευχής ή σας αφαιρεί την όρεξη και τη διάθεση για να μελετήσετε το λόγο του Θεού ή θολώνει τη σκέψη και αναστατώνει την ψυχή ή λιγοστεύει τον ενθουσιασμό και τον πόθο σας να εργασθείτε για το συνάνθρωπό σας ή για τη δόξα του Θεού ή πληγώνει την ψυχή σας ή εξάπτει τη νοσηρή φαντασία, αυτή η μουσική είναι κακή. Έχετε χρέος να μην την ακούτε.

Το μέτρο της καλής μουσικής μας το δίνει ο αθάνατος στίχος του Βερίτη: «Και το βιολί σου ας παίζεται μ’ αρχαίες φωνές και νέες∙ και με φωνές Βυζαντινές και με φωνές της Δύσης. Το κέντρο πάντως κι ο σκοπός, αρχή μαζί και τέλος θα μείνει πάντα ο Πλάστης μας κι ο Αρχηγός της πίστης».

Ζωτικός


(1) Είναι καιρός πλέον να συνειδητοποιήσουν όλοι οι Εκκλησιαστικοί φορείς, ότι δεν αρμόζουν στο ναό τα ρεσιτάλ αυτοπροβολής και οι φιγουραντζίδικες ψαλμωδίες που καταντούν μια φθηνή και ματαιόδοξη ρεκλάμα. Το παρήγορο είναι, ότι υπάρχουν παραδείγματα αυθεντικότητας τόσο παλαιότερα όσο και σύγχρονα, που αξίζει να τα μιμηθούμε. Σύγχρονα ενδεικτικά παραδείγματα —κατά μου προσωπική εκτίμηση— αποτελούν η χορωδία της Ι.Μ. Βατοπεδίου αλλά και της Χ.Φ.Δ. Αθηνών με το πρόσφατο CD της «επί την ηλίου δύσιν». Από παλαιότερα παραδείγματα, θα γίνει αναφορά μόνο σε ένα, που προέρχεται απ’ το σύγγραμμα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού «Αι Νεαραί». Το 355μ.Χ τα αναλόγια της Αγίας Σοφίας είχαν αναλάβει χορωδίες που άγγιζαν σε ορισμένες περιόδους τα 405 άτομα. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει η σύσταση των χορωδιών, οι οποίες αποτελούνταν κατά συντριπτική πλειοψηφία από νέους. Αργότερα μάλιστα κρίθηκε, ότι έπρεπε να μετατραπούν από νεανικές σε παιδικές με το αιτιολογικό, ότι οι παιδικές φωνές ευνοούν την πνευματική μεταρσίωση. Ας συγκρίνουμε τώρα την παλαιά αυτή παράδοση με τη σημερινή συνήθεια, που θέλει τη συντριπτική πλειοψηφία των ψαλτών να είναι άνω των 50 ετών και τη σπάνια αν όχι ανύπαρκτη διατήρηση αναλογίου από χορωδία.

Πηγές

“Μουσική: νότες ζωής ή αντίλαλοι θανάτου;”, Ν. Βασιλειάδη
“Θεραπευτική Αγωγή”, Ι. Βλάχου
“Γράμματα στη Ρωσία”, Σωφρόνιος του Έσσεξ

12 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ζητείστε τα cd της χορωδίας Εργαστήρι Ψαλτικής που έχει διεθνή φήμη και θα με θυμηθείτε! Είναι η συνέχεια της παράδοσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου αφού ο χοράρχης ήταν μαθητής του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Θρασυβούλου Στανίτσα. Βέβαια και το cd της ΧΦΔ είναι πολύ ωραίο. Πάντως το να ακούμε και τα μοντέρνα είδη μουσικής πιστεύω ότι δεν είναι κακό. Εννοείται όμως όταν τα λόγια των τραγουδιών δεν είναι βλάσφημα ή δεν προκαλούν την αμαρτία. Και μην ξεχνάμε και την κλασσική μουσική που επίσης κατανύσσει απλά της λείπουν τα ύψιστα θεολογικά νοήματα της Βυζαντινής Μουσικής.

    • Πρόσεξε το λίγο αυτο σε παρακαλώ, γιατί ειναι φαινομενικά ακίνδυνο έτσι όπως το λες, ενα πραγματικώς όχι και τόσο αθώο.θα δωσω επιχειρήματα σε αριθμούς για να είναι πιο εύληπτα.
      1.)Καινή διαθήκη : Δεν μπορεί καλό δένδρο να κάνει κακούς καρπούς και δηλητηριώδεις να πβγάζει καλούς καρπούς. Άρα πως από ανθρώπους που δεν αχολούνται με την πίστη και απλά γράφουν νότες μπορεί να κάνουν κάτι καλό, ακόμα και αν δεν έχουν ύπουλο σκοπό συνειδητά;Πως άνθρωποι που δημιοθργουν «ύμνους» φτιαγμένους για υπερκατανάλωση και απλά άσκοπη σπατάλη χρόνου μπορούν να βγάζουν καλά τραγούδια;
      2.) Μερικές φορές λόγω έλλειψης πνευματικής κατάστασης (πρώτη η δική μου) δεν μπορούμε να δούμε ότι όντως η «τάδε» μουσική η το κάθε τραγούδι αν είναι αγαθό ή όχι αυτό φαίνεται απο το γεγονός ότι άνθρωποι έβγαλαν κομμάτια μασωνικά και παρ’ όλα αυτά είναι κομμάτια «καλής» κλασικής μουσικής.Όπως το μαγικός αυλός του Mozart (δεν θέλω να πω ότι όλα του τα τραγούδια είναι μασωνικά-σατανικά. για τα υπόλοιπα συμπεράνετε μόνοι σας)
      3.)Αυτό είναι εντελώσ δικό μου.Πώς είναι δυνατόν, κάτι που επηρεάζει την ψυχή μου και την πνευματική ή συναισθηματική μου κατάσταση να το εμπιστεύομαι σε κάποιον, που απλά εκμέταλλεύται την δική μου ανάγκη για απαντήσεις (υπαρξηακές, λύσεις προβλημάτων,εκτόνωση κ.λ.π.) μόνο και μόνο για να βγάλει λεφτά και να «πουλήσει»;Αν μη τι άλλο σίγουρα με εκμεταλεύεται και σπαταλώντας άσκοπα το χρόνο μου(στη λιγοτερο ύπουλη περίπτωση) ενώ θα μπορούσα να προσεύχομαι ,να μιλώ για τον Θεό και να διδάσκω σε άλλους, να διαβάσω για να μορφωθώ για τον Θεό ή έστω κάτι πιο χρήσιμο για την καλλιέργεια μου σαν άνθρωπος.Μελέτη Ιστορίας,Μαθηματικών για να εξελίσεται ο εγκέφαλός μου, αλλά και αυτό με μέτρο.όχι επειδή μελετάμε ιστορία «α εντάξει έκανα κάτι εποικοδομητικό και τελείωσα εκεί». Έχουμε υποχρέωση να μελετάμε και να διδάσκουμε για τον Χριστό με την πρω΄τη ευκαιρία.Απλώς εννούσα ότι απο το να σπαταλάω τον χρόνο μου σε άσκοπη και άκαιρη μουσική καλύτερα Ιστορία.
      Υποσημείωση: Εγώ προτείνω την μελέτη του θεού γιατί απλά δεν τελείωνει, δεν αποτελεί το ίδιο βαρετό το κομμάτι,σίγουρα σε εξυψώνει περισσότερο, και ακολουθείς το ρητό του Χριστού που μας είπα πως θα μας φανερώνεται.»Ζητείστε με κι εγώ θα σας φανερωθώ». Όυτε καν δηλαδη να τον βρούμε απλά ψάχνωντας θα έρθει μόνος του όταν πρέπει, συμφωνα με το σχεδιο του για τον καθε άνθρωπο.Ελπίζω να βοήθησα Δεν θέλω να ακυρώσω τίποτα.Τα συμπεράσματα κι ο αγώνας του καθενός είναι δικός του.Απλώς μου φάνηκε λίγο επιφανειακό ότι όπως τέθηκε, και θέλησα να προστατέψω κάποιους που αν έχουν λιγότερο πνευματικό επίπεδο μπορεί να το δούν απλά σαν δίοδο για να αμαρτάνουν λέγοντας «α δεν πειράζει δεν βρίζει δα και τον Θεό καλό τραγούδι θα είναι κι έτσι να πλανευτούν».Για τον δικό σου αγώνα όμως αν σου αρκεί κι ο πνευματικό σου λέει όλα εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα. Για να προστατέψω άλλους απάντησα.Και πάλι ευχαριστώ

  2. Σκόρπιες Σκέψεις:
    1. Αναφέρεται στο παραπάνω κείμενο πως «στο δημιούργημα αντανακλάται ο δημιουργός» και υποθέτω η ιδεολογία του και ο όλος ψυχικός του κόσμος. Εφόσον γνωρίζουμε πολλούς από τους δημιουργούς μουσικών κομματιών, που στην πλειοψηφία τους δηλώνουν άθεοι ή αδιάφοροι ως προς τα Θεία, για ποιο λόγο δεχόμαστε να ‘χουμε έστω ίχνος σχέσης μαζί τους ή και ακόμη χειρότερα να αναζητούμε την τέρψη και ευχαρίστηση στα δικά τους «λημέρια»-δημιουργήματα; Πώς μπορεί κάτι ξένο στο Θεό να αναπαύει την καρδιά που έχει βρει και γλυκαθεί στην πραγματική χαρά, τέρψη και απόλαυση που είναι ο ίδιος ο Κύριος;
    2. Έχω πληροφορηθεί πως στη ροκ κυρίως μουσική-ακόμη και όταν είναι χωρίς στίχο- μεταδίδονται ασυνείδητα βλάσφημα, σατανικά μηνύματα. Λοιπόν, πάμε γυρεύοντας;; επιδιώκουμε τον κίνδυνο;; ευχαριστιόμαστε και αναπαυόμαστε στην παράταξη των «εξ ευωνύμων;;»
    3. Αντιθέτως, αρκετοί δημιουργοί της βυζαντινής μουσικής είναι νυν Άγιοι που εμπνεύστηκαν από τον Ένα Δημιουργό και η μουσική τους πρεσβεύει αποκλειστικά και μόνο Αυτόν. Ταυτόχρονα και επειδή είναι τέτοια η φύση, η ουσία και ο στόχος της βυζαντινής μουσικής, το να εξυμνήσει δηλαδή ο άνθρωπος, να παρακαλέσει και να πλησιάσει τον Θεό, επεμβαίνει για το λόγο αυτό και η χάρης του Αγ. Πνεύματος. Συγκρίνεται, λοιπόν, η ανάπαυση, η τέρψη και η ευχαρίστηση που προσφέρει η παρουσία του Αγ. Πνεύματος μ’ αυτήν των έστω πιο κορυφαίων μουσικών καλλιτεχνών;;
    4. Μπαίνοντας στο «ζουμί», λοιπόν, της υπόθεσης, θα σημείωνα, πως η τετρωμένη από την αγάπη του Κυρίου καρδιά δεν μπορεί να ασχολείται εκ της φύσης της μες τη μέρα με αντικείμενα που δεν αποβλέπουν στον Αγαπημένο της. Δεν την γεμίζουν, δε βρίσκει νόημα και ουσία σ’ αυτά. Και φυσικά, ας μη χαρακτηρισθεί το όλο σκεπτικό ως «κολλημένες παρωπίδες» αλλά ως ελεύθερος, συνειδητός και απολαυστικός τρόπος ζωής!

  3. Η αλήθεια είναι ότι είναι θέμα αμφιλεγόμενο και χρήζει συζήτησης… Απλά νομίζω ότι, κατά βάση, η μουσική είναι θέμα διάθεσης, στην οποία βέβαια, σπουδαίο ρόλο πρέπει να παίζει η διάκριση! Δε γίνεται κάθε περίσταση της ζωής μας, να συνοδεύεται πάντα… από την ίδια νότα!

    Και κάτι σχετικό… aitherobamwn.blogspot.com/2010/11/blog-post_13.html

  4. Καταρχήν, συγχαρητήρια Ζωτικέ για την πρώτη «πειραματική και ταυτόχρονα τολμηρή πλατφόρμα σκέψης» του ιστοχώρου της Χ.Φ.Δ. «πάνω στην οποία θα μπορούσαν να οικοδομηθούν νέες προτάσεις, ιδέες, σκέψεις». Εξαιρετική ιδέα και το τοποθετείς πολύ ωραία με τον προσδιορισμό «πλατφόρμα σκέψης». Εύχομαι σύντομα να τεθούν και άλλες τέτοιες πλατφόρμες σκέψης και σε άλλα σύγχρονα θέματα.
    Το θέμα της μουσικής πολύ ενδιαφέρον. Θα ήθελα να κάνω μία διάκριση ανάμεσα στην «έντεχνη» και στη ροκ. Η έντεχνη είναι ένα κάπως ασαφώς προσδιορισμένο είδος μουσικής που συνήθως όμως έχει κάποια ποιότητα, δεν είναι τόσο αναλώσιμο όσο η pop, παρουσιάζει ποικίλη ύλη, αρκετές φορές θέτει προβληματισμούς και γενικώς έχει ήπιο μη χορευτικό ρυθμό.
    Αντίθετα η rok και περισσότερο η hard rock, η punk και τα διάφορα είδη της metal είναι μουσικές που συνήθως διεγείρουν είτε αισθήματα οργής και καταστρεπτικά ένστικτα, είτε από την άλλη μία βαθιά πένθιμη μελαγχολία και «θανατίλα». Παράλληλα ακόμα και τα μη σκληροπυρηνικά συγκροτήματα αυτού του χώρου -που στην ουσία βηθούν στο να μυηθούν οι αμύητοι- έχουν στοιχεία παγανίστικά και σατανικά στους στίχους τους.
    Επειδή τα είδη της rok και της metal γνωρίζουν κάποια διάδοση, ή και θαυμασμό, ανάμεσα σε παιδιά κυρίως δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και επειδή θα χαρακτήριζα αυτό το μουσικό χώρο ώς ψυχικά ιδιαίτερα «τοξικό», γι’αυτό επιχειρώ αυτή τη διάκριση ανάμεσα στο έντεχνο και στο rok/metal θέλοντας να εφιστήσω την προσοχή στο δεύτερο.
    Κλείνοντας, έχω να προτείνω το εξής στους οπαδούς της metal. Ας δοκιμάσουν στα τραγούδια που ακούν να διαβάσουν τους στίχους χωρίς την παρουσία της μουσικής. Νομίζω πως εύκολα θα το απορρίψουν μόνοι τους.

    • Αγαπητέ Nikoslev,

      Πράγματι, το έντεχνο δεν μπορεί να ταυτιστεί σε καμία περίπτωση με τη ροκ μουσική. Αντίθετα, θα έλεγα ότι περισσότερο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα παρακλάδι της, παρά ως ένα αυτοτελές ειδος μουσικής. Ποιο, είναι, λοιπόν, το κοινό τους γνώρισμα; -Η κοινή φιλοσοφική βάση απ’ την οποία απορρέουν. Δεν προσπαθούν δηλαδή, να «κατασκευάσουν» συναισθήματα (σε αντίθεση με την ποπ), αλλά να εκφράσουν τους δημιουργούς τους.

      Για να κάνω, όμως, πιο εύληπτο και διαυγές το αιτιολογικό υπόβαθρο που με οδήγησε στη διάκριση μεταξύ της ροκ/έντεχνου και της ποπ μουσικής, θα φέρω ένα παράδειγμα. Ας αναλογιστούμε, τί ομοιότητα θα μπορούσε να έχει το «Ostrov», που αναδύει άρωμα Ορθοδοξίας με μία μελοδραματική ταινία, όπως το «Requiem for a dream» που αποπνέει αθεΐα, μελαγχολία και απαισιοδοξία. Κι όμως, έχουν ένα σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό∙ είναι ειλικρινείς. Είναι δύο αυθόρμητες προσεγγίσεις πάνω σε υπαρξιακά ερωτήματα που ταλάνιζαν ανέκαθεν την ανθρωπότητα. Εδώ εντοπίζεται και το στοιχείο που δίνει ένα προβάδισμα και μια ανωτερότητα της ροκ και του έντεχνου σε σχέση με την ποπ, η οποία διαμορφώνεται με αποκλειστικό γνώμονα το εμπορικό κέρδος, «τι θα πουλήσει».

      Για να’ μαι, λοιπόν, ειλικρινής, δε θα συμφωνήσω με την αφετηριακή βάση της συλλογιστικής σου πορείας. Καταρχήν, ενώ σωστά διευκρινίζεις ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο έντεχνο και τη ροκ, ξεκινάς να αντιπαραβάλλεις το έντεχνο με την ποπ ( που πράγματι οι διαφορές είναι αβυσσαλέες) και στη συνέχεια περιγράφεις στοιχεία που χαρακτηρίζουν την metal -αν όχι την death metal- και όχι την ευρύτερη ροκ κουλτούρα. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η ροκ μουσική εκδηλώνεται με 2 πρόσωπα. Είτε ως εκτόνωση καταπιεσμένου συναισθήματος, είτε ως αναζήτηση διεξόδου και τάση φυγής απ’ τα δεσμά της ηδυπάθειας και την ποταπότητα. Ανάλογα, λοιπόν, με την «πνευματική» οξυδέρκεια του εκάστοτε καλλιτέχνη/συγκροτήματος, εκφράζονται και αντίστοιχα οι 2 αυτές ψυχολογικές ροπές της ψυχής.

      Όσον αφορά τις επισημάνεις σου, για τους κινδύνους που ελλοχεύει η συστηματική ενασχόληση με τη ροκ μουσική, με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο.

      Κλείνοντας, θα ήθελα να εκφράσω για ακόμη μία φορά τον ενθουσιασμό μου για τη δυνατότητα που προσφέρει η ιστοσελίδα μας, να συζητηθούν τόσο ενδιαφέροντα θέματα, όπως η μουσική, για την οποία, δυστυχώς, η βιβλιογραφία εκ μέρους της Εκκλησίας είναι ανεπαρκής και περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην επιρροή του σατανισμού στη ροκ μουσική.

  5. Εγώ είμαι μουσικός συνθέτης και λόγο της χρόνιας επαφής μου με την μουσική είμαι διάφωνος με όλες τις απόψεις!!
    Για εμένα η μουσική που επιρρεάζει 100% την ψυχολογία μας είναι η μουσική από κινηματογράφο ή από παιχνίδια (τα λεγόμενα soundtrack)και αυτός είναι και ο λόγος που τα χρησιμοποιούν στις ταινίες, διότι έχουν ανάλογη σύνθεση της μελωδίας με το σκηνικό έτσι ώστε να κάνουν τον ακροατή εκτός απο το να την βλέπει, να την ζει και να την νιώθει!!!

  6. Στο χωριό μου έχει γίνει της μόδας το Black Metal και όσο η μουσική βιομηχανία συνεχίζει να βγάζει όλο τα ίδια και τα ίδια ανούσια πράγματα, όλο και περισσότερα παιδιά ψάχνουν νέα είδη μουσικής και ανακαλύπτουν αυτό το απαίσιο είδος. Πρέπει όλοι ως χριστιανοί να εξαφανίσουμε το Black Metal. Όλοι μου οι φίλοι ή έγιναν άθεοι ή σταμάτησαν να πηγαίνουν στην Εκκλησία. Σκοπός των black metalheads είναι να καταστρέψουν την χριστιανική πίστη. Σφάζουν παιδάκια για ανθρωποθυσίες. Πρέπει να το σταματήσουμε!

    • Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Το μπλακ μεταλ πρέπει να εξαφανιστεί! Είναι γεμάτο σύμβολα του Εώσφορου και οι νοσηροί στίχοι τους μιλούν για την καταστροφή του χριστιανισμού! Έπιασα τον ανιψιό μου να ακούει τέτοιου είδους μουσική και αμέσως τον πήγα στον παπα-Χαράλαμπο να τον εξορκίσει! Αυτή η μουσική οδηγεί σε ναρκωτικά, προγαμιαίο έρωτα και φυσικά διωχνει τα τέκνα μας απο την εκκλησία του Χριστού μας!

    • Αγαπητε φιλε ,δεν ξερω απο ποιο χωριο εισαι ,αλλα εαν εκει οντως υπαρχουν τετοιες αντιχριστιανικες μαζες οπως οι μπλακ-μεταλλαδες μην περιμενεις να εξαφανιστουν ..εχω περασει κ εγω τη φαση ,ομως στον τομεα ντε8 μεταλ αλλα με την βοη8εια των φιλων μου που μου πηραν ολα εκεινα τα cd ,πριν καταστραφω , το μπλακ μεταλ ειναι χειροτερο ,ενα σου λεω ,,να μην κανεις παρεα με αυτους ..ειναι ω8ισμενοι στο διαβολο ..κ να προσευχεσαι ..

  7. Συμφωνώ μαζί σου Ζωτικέ ότι η έντεχνη όπως και τα άλλα ρεύματα μουσικής «δε σε απελευθερώνουν, απλά μόνο εκφράζουν την μεταπτωτική σου έκφανση», όμως αυτό δε σημαίνει ότι «απαγορεύεται» κάποιος να ακούει μελωδίες που τον συγκινούν, με μέτρο πάντοτε.
    Το ότι μια Α μελωδία συγκινεί τον άνθρωπο μπορεί νομίζω να γίνει η μελωδία αυτή μια ιδιότυπη προσευχή προς το Θεό αν ο άνθρωπος το θέλει: δηλαδή όταν σου έρχεται αυτή η μελωδία στο μυαλό και σου θυμίζει πράγματα, σού γεννά συναισθήματα, σε κάνει να χαίρεσαι ή και να μελαγχολείς, μπορείς στη μελωδία αυτή να βάλεις δικά σου λόγια και να τραγουδήσεις στο Χριστό τη χαρά σου, τον πόνο σου, το παράπονό σου.
    Θέλω να πω ότι δεν είναι πάντα τα πράγματα (π.χ η μουσική αυτή καθαυτή) που μας απομακρύνουν από το Θεό (βεβαια δεν αναφερομαι σε μελωδίες μουσικών στρατευμένων στο σατανισμό κλπ), αλλα κυρίως ο τρόπος που εμείς στεκόμαστε απέναντι σ’ αυτά ( δηλ. μπορούμε μέσω μιας μελωδίας που μιλάει στην καρδιά μας, ή με αφορμή μια τέτοια μελωδία, να μιλήσουμε στο Θεό ).

  8. Απλώς θα ήθελα να αναφέρω ότι συχνά ακούγεται η ιδέα να γράφουν τραγούδια με Χριστιανικούς στίχους με μοντέρνα μουσική κλπ., προκειμένου να μπορέσουμε να ενταχθούμε σαν χριστιανοί νέοι στην εποχή μας. Το βρίσκω κάπως αφελές: Σημασία δεν έχει να βάλουμε ταμπέλες και να απαγορεύσουμε τον τάδε ή τον δείνα καλλιτέχνη. Η έλλειψη αισθητικής στον χώρο των χριστιανικών κοινοτήτων είναι πολλές φορές η αιτία που οι άνθρωποι βρίσκουν την ομορφιά αλλού… Σημασία έχει να αποκτήσουμε κριτήρια και να μάθουμε να εκτιμάμε το πραγματικά ωραίο ασχέτως απο που προέρχεται. Υπάρχουν στίχοι έντονα υπαρξιακοί «εκεί έξω» και εμείς τους φορούμε την ρετσινιά του μάταιου και του «κοσμικού». Κι όμως είναι και αυτοί μία κραυγή του κόσμου τούτου που θα μπορούσε να μοιάζει και με και δική μας κραυγή…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ