Κι όμως υπάρχουν εμπόδια που δεν ξεπερνιούνται με Parkour

1
55
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Έχει χρόνια τώρα πού κατακτᾶ ὅλο και περισσότερους ὀπαδούς σ’ ὅλο τον κόσμο. Τελευταῖα εἶναι ἀρκετά διαδεδομένο καί στήν Ἑλλάδα κι ἔχει γίνει μόδα μεταξύ τῶν νέων ἀνθρώπων. Ἐντυπωσιάζει ὅσους τύχει νά παρακολουθήσουν τίς κινήσεις του καί πιό πολύ τούς νέους, ὅταν μάθουν τή φιλοσοφία του καί σαγηνευτοῦν ἀπό τήν ἔνταση καί τή σωματική ἱκανότητα, πού ἀπαιτεῖ. Ἔχει κάτι ἀπό τή φαντασμαγορία τοῦ breakdance, τήν ἔνταση καί τή δεξιότητα τοῦ Skeatboard καί τήν ἀδρεναλίνη πού προσφέρει ἡ φιλοσοφία τοῦ νά ὑπερπηδᾶς ὅλα τά ἐμπόδια πού βρίσκονται στό δρόμο σου.

Δέν μπορεῖ· σίγουρα θά ἔχετε δεῖ κάποια νεαρά ἄτομα σέ πάρκα, πλατεῖες ἤ καί στό δρόμο να τρέχουν, ὑπερπηδώντας μέ ἀρκετή ἐντυπωσιακή δεξιότητα καί ἄρτια φυσική κατάσταση ὁποιοδήποτε ἐμπόδιο ἀνακόπτει τήν πορεία τους.

Πέραν ὅμως τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ καί τῆς βελτίωσης τῆς σωματικῆς κατάστασης, ἐκεῖνο πού ἐμφανῶς κεντρίζει τό ἐνδιαφέρον ὅλο καί περισσοτέρων νέων νά «κινοῦνται» μέ τόν δικό του τρόπο, εἶναι ἡ φιλοσοφία του. Μιά φιλοσοφία πού ἐπαγγέλλεται ὅτι δέν ὑπάρχουν ἐμπόδια, τά ὁποῖα μποροῦν νά ἀνακόψουν τήν πορεία τῆς ζωῆς.

Σέ μιά ἐποχή μάλιστα, πού εἰδικά οἱ νέοι ἄνθρωποι αἰσθάνονται ἐγκλωβισμένοι σέ καταστάσεις καί δεδομένα, πού οὔτε νά τά ἀψηφήσει μπορεῖ κανείς οὔτε ὅμως καί νά τά ξεπεράσει, το Parkour προσφέρει τήν ἐνθουσιαστική «ἰδέα» τῆς ἐναλλακτικῆς κίνησης καί τῆς κατάργησης τῶν ἀδιεξόδων. Γίνεται τρόπος ἔκφρασης τοῦ νεανικοῦ δυναμισμοῦ, τῆς ἐπανάστασης ἐνάντια σε κάθε κατεστημένο πού φράσσει τήν πορεία τῆς ζωῆς καί δίνει φτερά στήν προσωπική ἐλευθερία!

Σέ πόσους νέους καί μόνο αὐτό τό αἴσθημα δεν θά τούς δίνει φτερά στά πόδια, ἀτέλειωτες ὧρες ὑπομονετικῆς ἐνασχόλησης μέ τό ἄθλημα, γιά να βελτιώσουν τίς ἐπιδόσεις τους καί νά μάθουν τις συγκεκριμένες δεξιοτεχνικές κινήσεις του; Και μόνο ἡ ἐμπειρία πού ζοῦν, ὄχι μόνο μιᾶς αἴσθησης ἐλευθερίας, ἀλλά τῆς ἴδιας τῆς ἐλευθερίας να κινοῦνται στή ζωή τους ὅπως θέλουν, μέ τήν κατεύθυνση πού θέλουν, ἀψηφώντας ὁποιαδήποτε ἐμπόδια ἀνακόπτουν τήν πορεία τους, εἶναι δελεαστικότατο κίνητρο γιά νά ἀσχοληθοῦν με αὐτό.

Δέν εἶναι ὑπέροχο; Τόσο ὑπέροχο καί ἐντυπωσιακό, ὅσο νά τούς βλέπεις νά ὑπερπηδοῦν τοίχους, μάνδρες, αὐτοκίνητα, ὁποιοδήποτε ἐμπόδιο ἀνακόπτει τήν ταχύτατη πορεία τους.

* * *

Χαζεύω τούς νέους στά πάρκα, στίς πλατεῖες, στούς δρόμους καί στά video clips κι ἀναρρωτιέμαι ποιός θά πεῖ σ’ αὐτά τά παιδιά τήν πραγματική ἀλήθεια γιά τό πῶς μποροῦν νά ξεφύγουν ἀπό τόν συμβατικό τρόπο ζωῆς πού τούς ἐπιβάλλεται δυναστικά; Ποιός πραγματικά θά τούς δείξει ἕναν ἄλλο δρόμο ἐντελῶς ξεχωριστό ἀπ’ αὐτόν πού βαδίζουν ἀγεληδόν ὅλοι οἱ ἄλλοι; Ποιός θ’ ἀφουγκραστεῖ τή διψασμένη νεανική ἀναζήτησή τους γιά νά πορευτοῦν στήν πορεία πού χάραξαν, πού τούς ἀρέσει, πού τούς ταιριάζει καί τούς ἐκφράζει; Ποιός θά τούς πεῖ ὅτι τό Parkour, ὅσο ἐντυπωσιακό φαντάζει, ἄλλο τόσο ἀτελέσφορο εἶναι στό νά τούς βοηθήσει νά ζήσουν αὐτό πού ὀνειρεύονται; Γιατί στή ζωή τά ἐμπόδια δέν εἶναι μόνο ἀντικείμενα, τοῖχοι καί κάδοι ἀπορριμάτων. Πῶς θά ξεπεράσουν τήν ἀνεργία; Πῶς θά ὑπερπηδήσουν μιά ἀσθένεια, τή μοναξιά, τόν ἴδιο τόν θάνατο; Ἄν κάτι θετικό ἔχει τό Parkour σάν φιλοσοφία καί ἄποψη, εἶναι αὐτό τό «κινήσου ἐναλλακτικά»· ἀλλά ποιός θά τούς μάθει πῶς γίνεται αὐτή ἡ κίνηση σέ ἐμπόδια πού ἀφοροῦν στήν ἴδια τήν ζωή; Τή στιγμή μάλιστα πού ἡ ἴδια ἡ βάση τῆς φιλοσοφίας του ἀποτελεῖ τη μεγαλύτερη τροχοπέδη καί τήν πιό μεγάλη ὑποδούλωση. Καί τοῦτο, γιατί ἡ βασικότερη και οὐσιαστικότερη ἀδυναμία του ἔγκειται στό γεγονός ὅτι βασίζεται οὐσιαστικά στήν ἐκτίμηση και τήν ἐπένδυση στόν ἴδιο σου τόν ἑαυτό καί στην προσωπική σου δύναμη. Κέντρο καί ἀφετηρία τῆς σωστικῆς διαφυγῆς σου ἀπό τό σύστημα και τά ἀδιέξοδά του εἶναι ὁ ἴδιος  ὁ ἑαυτός σου. Οἱ δυνάμεις πού κρύβεις μέσα σου. Γιατί κάθε φορά ἐσύ ἀποφασίζεις. Ἐσύ ρυθμίζεις. Ἐσύ ἐκτιμᾶς. Ἐσύ μάχεσαι. Ἐσύ ὑπερβαίνεις, ἐσύ ἑλίσσεσαι μένοντας ἀσφυκτικά, ἑρμητικά καί ἀτομοκεντρικά κλεισμένος στίς δικές σου δυνάμεις. Ἄλλωστε ἡ ὅλη φιλοσοφία του ἔχει τίς ρίζες της στήν ἀνατολίτικη θρησκευτικότητα πού πιστεύει στίς ἐσωτερικές κρυμμένες δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου και πού θά πρέπει νά ἀνακαλύψει καί νά ἐνεργοποιήσει! Κέντρο πάντων δηλαδή ὁ ἄνθρωπος! Πῶς θά ὑποψιαστοῦν τά νέα παιδιά, πού μαθαίνουν να ἐμπιστεύονται μονάχα τόν ἑαυτό τους, γιά νά ξε φύγουν ἀπό τά ὅποια ἀδιέξοδα, γιά την παντοδύναμη καί πανσθενουργό χάρη τοῦ Θεοῦ; Αὐτόν πού θά πρέπει νά βροῦν, να διακρατήσουν καί συμμαχώντας μαζί του να κινηθοῦν νικηφόρα;

Πῶς θά μάθουν τόν μοναδικό δρόμο πού ὁδηγεῖ στήν πραγματική ἐλευθερία; Ποιος θά τούς ἀποκαλύψει ὅτι ἡ ἀνάπαυση καί ἡ λύτρωση εἶναι ἔργο «οὐ τοῦ θέλοντος, οὐδέ τοῦ τρέχοντος, ἀλλά τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ»; (Ρωμ. θ΄ 16). Γιατί εἶναι κρίμα νά τούς βλέπει κανείς νά ἐντυπωσιάζονται, νά ἐνθουσιάζονται καί νά μάχονται ὧρες γιά κάτι πού φαντάζει μέσα τους δυναμικό, ἀνατρεπτικό και χαριστικό τῆς ἐλευθερίας πού ἀποζητοῦν.

Καί εἶναι ἀπορίας ἄξιο πῶς δέν τό ἔχουν σκεφτεῖ καί πῶς δέν ἔχουν ἀπορρίψει τή φιλοσοφία τοῦ Parkour σάν μονοδιάστατη και ρατσιστική. Γιατί πολύ ἁπλά, ἄν ὅλα ξεπερνιῶνται μέ τίς ἐναλλακτικές κινήσεις τοῦ Parkour στή ζωή, δέν ἔχουν ὅλοι τή φυσική κατάσταση καί τίς δυνατότητες νά τήν ἀποκτήσουν, γιά νά κινηθοῦν ἐλεύθερα καί ἀντισυμβατικά, ὅπως αὐτό προτείνει. Εἶναι λοιπόν καταδικασμένα τά ἄτομα μέ εἰδικές ἀνάγκες καί σωματική ἀναπηρία νά μή γευτοῦν ποτέ τή χαρά τῆς ἐλευθερίας καί τήν ὑπέρβαση τῶν ἐμποδίων στή ζωή.

Κι ὅλοι αὐτοί, πού στά χρόνια πού πέρασαν τους ἔχουν στερήσει τή δυνατότητα νά «κινηθοῦν ἐναλλακτικά», ἀλλά τόσο ποθοῦν νά ζήσουν ἐλεύθερα, ἀσυμβίβαστα καί δυναμικά, τί θά ἀπογίνουν;

Μέ τρομάζει ἡ γενικότερη ἀπελπισία πού μπορεῖ να προέλθει, ὅταν κάποιοι συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ φυσική κατάστασή τους δέν τούς ἐπιτρέπει νά ζήσουν το ὑπέροχο αἴσθημα τῆς ὑπερνίκησης τῶν ἐμποδίων τῆς ζωῆς.

Δέν ξέρω ἄν συμφωνεῖς, σύ ὁ νέος ἄνθρωπος, ἀλλά μετά τόν πρῶτο ἐντυπωσιασμό, μετά τήν πρώτη ἔκπληξη δέν μένει τίποτα πού νά στηρίξει τήν φιλοσοφία τοῦ Parkour. Ἄλλη μιά ψευδαίσθηση λοιπόν. Ἄλλο ἕνα ψεύτικο αἴσθημα ὑπεροχῆς, πού φαίνεται νά δίνει μιά διέξοδο μόνο ὅσο τρέφεται καί συντηρεῖται ἀπό αὐτή τήν ὑπεροχή τῆς κίνησης καί τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ.

Σταμάτα λοιπόν, φίλε μου! Ἄδικα ἱδρώνεις καί φουσκώνεις ἐλπίζοντας. Γιατί ὁ ἄνθρωπος δέν λυτρώνεται μέ τή δική του προσπάθεια. Δέν φωτίζεται μέ την αὐτόνομη σκέψη του. Δέν ἐλευθερώνεται κάνοντας ἅλματα στό κενό. Πρέπει νά μάθει ν’ ἀφήνεται στην ἀγάπη καί στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί νά ἐλπίζει σ’ Αὐτόν. Καί ἡ ἐλπίδα του αὐτή γίνεται ἡ ζωή του. Καί ἡ ζωή αἰωνιότητα, ἐλευθερία καί ἀνάπαυση κοντά Του.

ΑΤΤΙΚΟΣ

———

Τό Parkour καθιερώθηκε ἀπό τόν David Belle τή δεκαετία τοῦ ’80 σ’ ἕνα προάστιο τοῦ Παρισιοῦ, τήν Lisses. Ὡστόσο ἐμπνευστής τοῦ Parkour θεωρεῖται ὁ Βιετναμέζικης καταγωγῆς Raymond Belle, στρατιώτης, πυροσβέστης καί μαθητής τῆς Methode Naturelle. Τό ξεκίνησε σάν ἕνα παιχνίδι μέ τούς φίλους του καί λίγο ἀργότερα ἔγινε ἄθλημα, καθώς ἐμπλουτιζόταν σέ φιγοῦρες μέ μεγαλύτερη σπουδαιότητα και ποιότητα. Στόχος τοῦ Parkour εἶναι ἡ ὑπέρβαση ἐμποδίων, φυσικῶν καί τεχνητῶν (βράχοι, ποτάμια, τοῖχοι, πεζούλια, κάγκελα κ.ἄ).

 

Απόσπασμα από το Περιοδικό «Η Δράση μας»,
Τεύχος Ιανουαρίου 2011

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ