Θαύμα!

1
29
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Θα πούμε τώρα ότι το θαύμα είναι αδύνατο ως αντίθετο στους φυσικούς νόμους. Εδώ έχουμε τον άνθρωπο, που παρεμβαίνει τόσο συχνά στη φύση και φαίνεται πως καταργεί ή αναστέλλει τους φυσικούς νόμους και ο Θεός δεν μπορεί να παρέμβει;

Υπάρχει ο νόμος της βαρύτητας. Το αεροπλάνο που κινείται προς τα πάνω και δεν πέφτει κάτω, όπως θα το ήθελε ο νόμος αυτός, τον καταργεί ή τον αναστέλλει; Τίποτε από αυτά. Απλώς περιορίζει τη δύναμή του. Ή ρίχνουμε ένα σπόρο στη γη. Σύμφωνα με το νόμο της βαρύτητας θα έπρεπε να αναπτύσσεται προς τα κάτω. Και όμως ανεβαίνει προς τα πάνω. Το φυτό περιόρισε και υπέταξε το νόμο. Δεν τον κατάργησε ούτε τον ανέστειλε. Φυσικά άλλο πράγμα η ανθρώπινη και άλλο η θεϊκή παρέμβαση. Ούτε υπάρχει καμιά αναλογία ανάμεσά τους. Απλώς υπογραμμίζουμε το γεγονός ότι, αν στη φύση συμβαίνουν τόσο εκπληκτικά γεγονότα και αν η ανθρώπινη παρέμβαση δεν είναι αντίθετη με τους φυσικούς νόμους, πόσο μάλλον η θεϊκή.

Εκείνος, λοιπόν, που παραδέχεται το υπερφυσικό, δεν είναι «εκτός επιστήμης». Αντίθετα εκείνος που απορρίπτει το θαύμα ασυζητητί, για λόγους δήθεν επιστημονικούς, βάζει τον εαυτό του εκτός επιστήμης, γιατί δεν είναι δουλειά της επιστήμης να τα δεχτεί ή να τα απορρίψει. Ένας τέτοιος ισχυρισμός αποτελεί κατάχρηση της επιστήμης.

Η επιστήμη, ή μάλλον ο επιστήμονας, που διαθέτει και στοιχειώδη εντιμότητα αναγνωρίζει πως κάτι τέτοιο ξεφεύγει από τα ερευνητικά του πλαίσια και τις επιστημονικές δυνατότητες. Διαφορετικά μπαίνει στους χώρους του υπεραισθητού. Και τότε δεν κάνει επιστήμη. Κάνει μεταφυσική. Κάνει φιλοσοφία.

Επειδή όμως εξακολουθεί να γίνεται εκμετάλλευση της επιστήμης από μερικούς, δε θα ήταν άσκοπο να ακούσουμε και την άλλη πλευρά. Να δούμε, δηλαδή, πώς τοποθετούνται μεγάλοι επιστήμονες απέναντι στο νόμο της αιτιότητας και ειδικότερα στο θαύμα. Ο διαπρεπής μαθηματικός και φυσικός Στοξ, καθηγητής στο Cambridge , έγραφε: «Αν φανταστούμε ότι οι φυσικοί νόμοι είναι αυθύπαρκτοι και ανεξάρτητοι, τότε βέβαια δεν μπορούμε να παραδεχθούμε οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτούς. Αλλά αν σ’ αυτούς δούμε την έκφραση της βούλησης και των σκοπών του Θεού, πρέπει να παραδεχθούμε ότι είναι δυνατόν σε μερικές περιπτώσεις να αναστέλλονται. Δυνατόν όμως να μην παρουσιασθεί ανάγκη αναστολής των νόμων…

Ας εξηγήσω το ζήτημα αυτό με ένα απλό παράδειγμα. Ας υποθέσουμε πως έχουμε ένα ρολόι τοίχου, που λειτουργεί καλά με σιδερένιο εκκρεμές. Όπως γνωρίζουμε η λειτουργία του καθορίζεται από τους νόμους της κινήσεως και της βαρύτητας. Ας υποθέσουμε τώρα πως ξαφνικά σε διάστημα μίας ώρας, η λειτουργία του ρολογιού επιβραδύνθηκε. Έπειτα διορθώθηκε και έγινε κανονική. Η ανωμαλία αυτή έγινε, γιατί βάλαμε π.χ. κάτω από το εκκρεμές ισχυρό μαγνήτη, που έπειτα τον βγάλαμε. Η επιτάχυνση και η επιβράδυνση προκλήθηκαν, όχι από την αναστολή των νόμων της κίνησης ή της βαρύτητας, αλλά από την προσωρινή επέμβαση στη λειτουργία του ρολογιού ιδιαίτερης δύναμης , που δεν έθιξε καθόλου τους νόμους της κίνησης και της βαρύτητας. Τα λέω αυτά γιατί έχω υπόψη μου το ζήτημα του δυνατού των θαυμάτων!». Και καταλήγει:

«Αν παραδεχθείτε την ύπαρξη προσωπικού Θεού, μαζί με αυτό θα παραδεχθείτε αμέσως και το δυνατό του θαύματος. Αν οι φυσικοί νόμοι έχουν την αρχή της ύπαρξής τους στη βούληση του Θεού, Εκείνος που θέλησε να δώσει τους νόμους αυτούς μπορεί να θελήσει και την αναστολή τους».

Υπάρχουν αρκετοί που απορρίπτουν τα θαύματα χωρίς να απορρίπτουν το Χριστιανισμό. Τον περιορίζουν σ’ ένα απλό ανθρώπινο κατασκεύασμα. Αλλά μπορεί να σταθεί ο Χριστιανισμός χωρίς το υπερφυσικό στοιχείο; Τα θαύματα δεν είναι διακοσμητικό στοιχειό μέσα στα Ευαγγέλια. Το υπερφυσικό στοιχείο το συναντάμε παντού. Ολόκληρη η ζωή, η διδασκαλία και το έργο του Χριστού, από την υπερφυσική Γέννησή Του ως την Ανάσταση και την Ανάληψή Του, είναι ένα θαύμα. Κάτι ακόμα. Η εξάπλωση και η επικράτηση του Χριστιανισμού είναι ένα θαύμα. Δεν έχουν άλλη εξήγηση.

Φερ’ ειπείν, πώς να σταθεί η μοναδική διδασκαλία του Κυρίου για το Σάββατο, η τόσο εξυψωτική για τον άνθρωπο – «το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο» ( Μαρκ. β΄ 27) – χωρίς τις θαυμαστές θεραπείες της ημέρας εκείνης; Η διδασκαλία αυτή μένει ξεκρέμαστη και αυτοκαταργείται, γιατί συνδέεται με ένα σωρό θαύματα, που πραγματοποίησε ο Ιησούς την ημέρα του Σαββάτου.

Εξάλλου, τα περισσότερα θαύματα του Χριστού έγιναν δημόσια, μπροστά σε πλήθος κόσμου. Αναφέρονται ονόματα, τοποθεσίες, πόλεις. Τα θαύματα του χορτασμού τόσων χιλιάδων ανθρώπων είχαν πάρει τόση δημοσιότητα και είχαν προσλάβει τέτοιο ενθουσιασμό, ώστε ο λαός ήθελε να τον ανακηρύξει βασιλιά.

Πώς θα τολμούσαν ακόμα οι Ευαγγελιστές να αναφέρουν ανύπαρκτα γεγονότα σε ανθρώπους που ζούσαν, όταν κυκλοφόρησαν τα Ευαγγέλια; Τι πιο εύκολο να ελεγχθούν οι διηγήσεις αυτές από τους αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες; Θα μπορούσε ο απόστολος Πέτρος την ημέρα της Πεντηκοστής, δηλαδή λίγες εβδομάδες μετά την Ανάσταση, να μιλήσει για τη θαυματουργική δύναμη του Χριστού; Τούς κάνει λόγο για τον «Ιησού το Ναζωραίο, άνδρα που έχει αποδειχθεί από το Θεό σε σας με δυνάμεις και τέρατα και σημεία, τα οποία έκανε ο Θεός δι’ αυτού ανάμεσά σας, όπως ξέρετε και οι ίδιοι» (Πραξ. Β΄ 22). Μιλάει, δηλαδή, για υπερφυσικές δυνάμεις και καταπληκτικά θαύματα και παρουσιάζει ως μάρτυρες αυτούς τους ίδιους τους ακροατές. Τα θαύματα του Χριστού δεν τόλμησαν να τα αμφισβητήσουν ούτε οι πιο σφοδροί πολέμιοί Του. ΟΙ Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δεν τα αρνούνται. Τα διαστρέφουν.

Το κύριο πρόβλημα επομένως βρίσκεται αλλού. Είναι να θέλεις ή να μη θέλεις να δεις τα πράγματα αμερόληπτα. Κάτι περισσότερο. Να θέλεις ή να μη θέλεις να πιστέψεις. Να μην έχεις άλλους λόγους, για να αρνηθείς το Χριστό και τη θεότητά Του. Είναι ένα βασικό σημείο. Θέλεις να πιστέψεις; Τότε όλα τακτοποιούνται. Δε θέλεις να πιστέψεις; Τότε όλα τα επιχειρήματα και τα πιο φανερά πέφτουν στο κενό. Όταν η προκατάληψη είναι φωλιασμένη στην καρδιά και το πάθος κυριαρχεί και ο εγωισμός τυφλώνει την πνευματική όραση, τότε κάθε προσπάθεια καταντάει ματαιοπονία. Όχι θαύματα να δει ο φανατισμένος άπιστος, ο ίδιος ο Θεός να του αποκαλυφθεί, αυτός θα εμμένει πεισματικά στην απιστία του. Όπως λέει κι ο Πασκάλ, « αυτό που κάνει μερικούς να μην πιστεύουν στα αληθινά θαύματα είναι η έλλειψη αγάπης· αυτό που τους κάνει να πιστεύουν στα ψεύτικα είναι πάλι η έλλειψη αγάπης» .

Όποιος πιστεύει στην αγάπη του Θεού δεν εκπλήσσεται για τα θαύματα. Εκπλήσσεται για την απουσία των θαυμάτων. Τα θαύματα είναι η ορατή παρουσία του Θεού. Η έλλειψή τους δεν είναι η απουσία του Θεού. Είναι η απουσία της πίστεώς μας. Είναι η έλλειψη της αγάπης μας στο Θεό. Δεν μπορείς να μπεις στο χώρο του θαύματος, αν η ψυχή σου δε ζει μέσα στην ατμόσφαιρα της αγάπης του Θεού. Ο δρόμος που οδηγεί στο θαύμα και την αναγνώριση είναι ο δρόμος της αγάπης. Μονάχα όσοι αγαπούν και πιστεύουν, γνωρίζουν και αναγνωρίζουν το θαύμα. Το ζουν. Να γιατί λέμε πως προϋπόθεση της παραδοχής του θαύματος είναι η πίστη μας στην ύπαρξη προσωπικού Θεού. Όσοι απορρίπτουν την ύπαρξή Του επόμενο είναι να απορρίπτουν και την παρέμβασή Του και τα θαύματα.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη πλευρά του θέματος. Οι άνθρωποι πάντα ζητούν να δουν σημεία και τέρατα. Αυτό συμβαίνει και στις μέρες μας. Να δω, λένε, για να πεισθώ. Να ψηλαφίσω το θαύμα, για να πιστέψω. Υπάρχουν όμως και σήμερα θαύματα που να μπορεί να τα ψηλαφίσει ο καθένας μας;

Βεβαίως. Πέρα από τα θαύματα θεραπείας σωματικής, υπάρχει το θαύμα της πνευματική και ηθικής αναδημιουργίας. Το θαύμα που πραγματοποιείται μέσα στις ψυχές από τη δύναμη και τη χάρη του Θεού. Δυστυχώς τα θαύματα αυτά, ασύγκριτα μεγαλύτερα από κάθε άλλο, επειδή δεν εντυπωσιάζουν, περνούν συχνά απαρατήρητα. Ποιος σκέπτεται τις θαυμαστές μεταβολές, που πραγματοποιεί ο Θεός μέσα στις ψυχές; Πόσες ηθικές νεκραναστάσεις; Και το θαύμα αυτό συνεχίζεται. Και θα είναι το πιο σημαντικό γεγονός στην πορεία μας, αν το θαύμα αυτό πραγματοποιηθεί στη ζωή μας.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Συμφωνώ με όλα τα προηγούμενα αλλά θα ήθελα να προσθέσω και κάτι ακόμα που βίωσα το καλοκαίρι που μας πέρασε. Λόγω ενός σοβαρού προβλήματος με την καρδιά μου έφτασα κοντά στον θάνατο. Με τη βοήθεια του Θεού όμως και του Αγίου Νεκτάριου μπόρεσα να γίνω καλά και να βρεθώ πάλι πίσω στο δρόμο του Θεού. Συνειδητοποίησα λοιπόν μέσα από τη δυσκολία μου ότι όλοι μας ζητούμε όπως προαναφέρθηκε να δούμε συνταρακτικά πράγματα για να πιστέψουμε σε θαύμα. Μας διαφεύγει εντελώς όμως ότι θαύμα είναι όλη μας η ζωή όλη μας η ύπαρξη. Ένα λουλούδι ένα χαμόγελο ένα δάκρυ το φαγητό μας η στέγη που έχουμε πάνω απ τα κεφάλια μας ΌΛΑ!! Αλλά εμείς εκεί να προσπαθούμε να βλέπουμε μόνο τα αρνητικά της ζωής και να πονάμε γιατί απλά χάσαμε το δρόμο και την ουσία της ζωής. Αυτής της τόσο όμορφης ζωής που δεν ζούμε και δεν εκτιμούμε όσο της αξίζει.
    Ευχαριστώ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ