Γιατί η ζωή μας ώρες-ώρες είναι τόσο χωρίς νόημα;

3
262
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Καλή ερώτηση! Τέτοια ερωτήματα είναι σημάδια υγιούς ψυχής. Μιας ψυχής που δε βολεύεται στην ήσυχη και απροβλημάτιστη ζωή. Διψάει κάτι άλλο πάνω από τα κοινά μέτρα. Η στείρα καθημερινότητα δεν τη γεμίζει. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, ένας ουρανοδρόμος αετός να βολευτεί σ’ ένα κοτέτσι; Πώς να ψαλιδίσει τα φτερά του, να κυκλοφορεί σε μια αυλή και να έχει για τροφή του μερικούς σπόρους; Πώς να δεχθεί να βαδίζει με το κεφάλι σκυμμένο, όταν είναι πλασμένος για τα ψηλώματα;

Ανησυχείς, λοιπόν, γιατί τίποτα δε σε γεμίζει. Η ψυχή σου δε βρίσκει πουθενά ικανοποίηση. Και ευτυχώς που ανησυχείς. Το ανησυχητικό δεν είναι ο προβληματισμός και η αναζήτηση. Το ανησυχητικό θα ήταν ο συμβιβασμός και η συμφιλίωση με την ήσσονα προσπάθεια, με το «δε βαριέσαι». Να πνίξει μέσα του ο άνθρωπος τους ευγενικούς πόθους και τους υψηλούς οραματισμούς. Να πάψει να νοσταλγεί τους ουρανούς. Να μην τον συγκλονίζει η βαθιά επιθυμία του ιερού Αυγουστίνου: «Μας έπλασες για σένα, Θεέ μου, και η καρδιά μας είναι ανήσυχη ως ότου αναπαυθεί κοντά σου». Το ανησυχητικό και τραγικό θα ήταν στο ερώτημα «γιατί ζω», να μην έχεις άλλη απάντηση από το «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» (Α΄ Κορ. ιε΄ 32). Δηλαδή «ερχόμαστε από το μηδέν και πηγαίνουμε στο πουθενά»!

Έτσι είναι. Η ψυχή αν δεν έχει ναρκωθεί από τα όπια του ηδονισμού, της φιλαργυρίας, του αισθησιασμού, και αν δεν έχει αποβλακωθεί από την πλύση εγκεφάλου των μέσων μαζικής επικοινωνίας, είναι φυσικό να προβληματίζεται.

Η απάντηση στα προβλήματα αυτά είναι άλλης τάξης. Θα την αναζητήσουμε στο Θεό. Αυτός είναι, για μας τους Χριστιανούς, ο Δημιουργός της ζωής και σ’ Αυτόν θα αναζητήσουμε το σκοπό της. Αν ανοίξουμε, λοιπόν, τη Γένεση, θα μάθουμε ότι ο Θεός μάς δημιούργησε «κατ’ εικόνα» Του και μας καλεί να γίνουμε «ομοίωσή» Του. Να μοιάσουμε στο Θεό! Στην αιώνια πηγή της αγάπης, της ειρήνης, της χαράς, της σοφίας. Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε άγιοι. Όλα τ’ άλλα δεν είναι μικρές ή μεγάλες αλήθειες, ούτε μικρά ή μεγάλα ψεύδη. Είναι τεράστια ψέματα και ασύλληπτες απάτες. Όλες οι εντολές του Θεού συντείνουν στο να ερωτευτούμε με όλη μας την καρδιά το Χριστό!

Γράφει σε προσωπικό του ημερολόγιο ο μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος: «Ο άνθρωπος με είχε απογοητεύσει από τα μικρά μου κι όλας χρόνια ως φύση. Με φούντωνε ιδιοφυώς, όμως, μέσα μου η εικόνα του ως δυνατότητα· αυτό που μπορούσε να γίνει. Το ουράνιο κατορθωτό από τον άνθρωπο με γοήτευε περισσότερο απ’ ό,τι αν το συναντούσα στον αγγελικό κόσμο. Η θεϊκότητα του ανθρώπου ίσως είναι το μόνο σημείο που με εντυπωσίαζε περισσότερο από την θεότητα του… Θεού. Η επιστροφή στην κατάσταση του Παραδείσου είναι πιο συγκλονιστική απ’ ότι η παραμονή σ’ αυτόν. Είναι πιο θεϊκή· όχι ως κίνηση, γιατί θυμίζει πτώση -ο Θεός δεν επιστρέφει- αλλά ως μεγαλείο, ως θαύμα. Η χάρις του βεβαιούται. Η αμφισβήτησή Του εκφυλίζεται. Η ύπαρξή Του διαρκώς αποδεικνύεται».

Ευχόμαστε όλοι μας να ανακτήσουμε αυτό το θεϊκό στόχο στη ζωή μας. Ο Θεός είναι πάντα έτοιμος να μας δεχθεί στην αγκαλιά του και να μας οδηγήσει σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι. Και τότε η ζωή μας όχι μόνο θα έχει ένα βαθύ και ουσιαστικό νόημα, αλλά θα αποτελεί μια ευτυχισμένη πραγματικότητα.

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δυστυχώς όμως συχνά ξεχνάμε αυτό τον θεϊκό στόχο στη ζωή μας και όλα πάλι αρχίζουν να μην έχουν νόημα… Προσπαθούμε τότε να τον ξαναθυμηθούμε και να οδεύουμε στη ζωή μας με βάση αυτόν. Δεν είναι όμως κουραστικό να τον ξεχνάμε και να τον ξαναβρίσκουμε; και αν ξέρουμε ποιος είναι, αλλά δεν τον νοιώθουμε ώστε να αγωνιστούμε για αυτόν; Τότε τι κάνουμε;;

  2. Κάθε φορά που ξεχνάς το στόχο σου κάνε έναν επαναπροσδιορισμό του. Ξεκινώντας τον επαναπροσδιορισμό τούτο, σκέψεις πολλές θα έρθουν στο νου σου. Μήπως ο στόχος μου δεν είναι αυτός; Μήπως είναι κάποιος άλλος; Σκέψεις σαν και τούτες πολλοί, στην προσπάθεια ανεύρεσης του σκοπού της ζωής τους, κάνανε.
    Άλλοι απ’ αυτούς οδηγηθήκαν στη μάστιγα των ναρκωτικών, νιώθοντας πλέον τη ζωή τους να συμπιέζεται μέσα σε μια σύριγγα. Μια σύριγγα που τους τρυπά καταντώντας τους τραγικές φιγούρες στα πεζοδρόμια και τις πλατειές.
    Άλλοι χτίσαν τον πύργο της ευτυχίας τους στα χρήματα και τη δόξα. Στήριξαν τη ζωή τους στον πλούτο, μένοντας μόνοι. Μένοντας φτωχοί από συναισθήματα, σακάτηδες κι ανάπηροι πνευματικά, στο πλουσιότατο βασίλειο της μοναξιάς τους.
    Κι άλλοι πάλι, οδηγηθήκαν στη σχετικοποίηση και την απόρριψη των πάντων, ακόμη και της ιδίας της υπάρξεως τους. Έφτασαν στο σημείο να θεωρούν το καλό και το κακό, τη ζωή και το θάνατο, την καλοσύνη και την αμαρτία σχετικά. Κι όλα αυτά γιατί; Γατί δίχως Θεό όλα επιτρέπονται! Γι αυτό οδηγούνται στην κατάθλιψη, στα ηρεμιστικά στην αποξένωση, στην τρέλα στην αλλοτρίωση…
    Συ όμως που θα καταλήξεις; Πως θα προσδιορίσεις της ζωής σου το στόχο; Πως θα απαντήσεις στου επαναπροσδιορισμού σου το τόσο επιμονο ερωτημα: γιατι ζεις;
    Στρέψε τα μάτια σου στο σταυρό Του. Δες το κεφάλι του, είναι γεμάτο αίματα απ’ το ακάνθινο στεφάνι. Δες τα τρυπημένα απ’ τα καρφιά χέρια Του, τη λογχισμένη πλευρά Του και την πονεμένη μορφή Του. Δες με τι «γλυκό» πόνο σε κοιτάζει. Τότε θα ξέρεις γιατί ζεις.
    Θα καταλάβεις γιατί ζεις, αν καταλάβεις γιατί είναι «κρεμασμένος» εκεί πάνω. Σκέψου: – Αυτός είναι Θεός! Τι δουλειά έχει εκεί; Τι ζήτα ένας Θεός καρφωμένος πάνω στο ξύλο της ανομίας, στο ξύλο των κακουργών και των ληστών; – «Εαυτόν παρεδίδου υπέρ της του κόσμου ζωής»! «Ίνα τον Αδάμ Θεόν απεργάσητε» θα σου απαντήσει η κάρδια σου! «Έδωκεν εαυτόν αντάλλαγμα τω θανάτω», «ίνα ημάς συμμόρφους ποιήσει της εικόνος της δόξης αυτού» θα βοήσει το είναι σου!
    Κατάλαβες τώρα γιατί ζεις; Για να γίνεις Θεός! Για να γίνεις μέτοχος της θεότητας Του, μόνιμος κάτοικος, πολίτης της βασιλείας Του, σύνθεος και σύνθρονος Του! Γι’ αυτό ζεις! Ποιος καλύτερος λόγος για να δικαιολογήσεις την ύπαρξη σου; Ποιος καλύτερος λόγος για να πείσεις τον εαυτό σου να αγωνιστεί;
    Δες τι καταδέχτηκε να υποφέρει για ‘σένα, και τότε θα ξαναθυμηθείς το «θεϊκό σου στόχο». Τότε, θα ατενίσεις με λαχταρά την αιωνία θεϊκή προοπτική σου. Τότε, όταν δάκρυα κυλήσουν απ τα ματιά σου και ποτίσουν την κάρδια σου, τίποτα δε θα μπορεί να την στεγνώσει πια. Τίποτα πια δε θα μπορεί να σε κάνει να ξεχνάς το στόχο σου. Καμιά «επίγεια σειρήνα» δε θα μπορεί να κλέψει την προσηλωμένη στο στόχο σου ματιά, γιατί μέσα στο στόχο σου κάθε φορά που θα τείνεις να τον ξεχάσεις, θα σκιαγραφείται ολοφώτεινος ο σταυρός Του να στον επαναπροσδιορίζει (τον σκοπό σου).
    Κι αν ακομη καποτε τον ξεχασεις το στοχο σου. Κι αν ακομη λυγισεις, δες ψηλα στο γαλαζιο ουρανο. Κοίτα Τον πως σε κοιτάζει μες στα μάτια με πατρική αγάπη, πως σου απλώνει το τρυπημένο από τους ήλους χέρι Του. Σε θέλει κοντά του. Νιώσ’ το! Δες τη δόξα Του, τους αγγέλους που Τον δοξολογούν, το φως της θεότητας Του. Έτσι σε θέλει να γίνεις! Μην του το αρνηθείς. Μη στερήσεις τη σωτηρία απ’ την ψυχή σου.
    Ζήσ’ το αυτό ως πραγματικότητα, ως μονή αλήθεια της ζωής σου. Κι όταν γίνει αυτό, θα ζεις πια «συν Θεώ»! Και θα βαδίζεις πλέον ευλογημένος συνοδοιπόρος, χαρούμενος συνοδίτης Του, την οδό της θεώσεως, την οδό την «απάγουσα εις την ζωήν»!

    ΚΥΡΙΟΥ ΣΥΝΟΔΙΤΗΣ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ