Τι είναι ο Χριστός για μας;

4
207
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Ιησούς ΧριστόςΤι είναι ο Χριστός για μας; Είναι μια εικόνα, είναι ένα όνομα, είναι μια μορφή, είναι μια ιδέα, είναι κάποιος μεγάλος που έζησε τω καιρώ εκείνω; Είναι μόνο αυτό;

Ο Χριστός είναι ολοζώντανος, είναι δίπλα μας, όπως είναι δίπλα μου ο Γιάννης, ο Κώστας. Έτσι πρέπει να πιστεύω, πως ο Χριστός είναι δίπλα μου και τον πιάνω από το χέρι, και έτσι να περπατάω.

Ο Χριστός έχει δύναμη. Χωρίς τη χάρη του Χριστού, χωρίς τη δύναμη του Χριστού τα πάντα είναι αδύνατα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πράγματι! Αυτό που ζει ο κάθε Χριστιανός νέος στον κόσμο είναι κάτι θαυμαστό. Δεν το πιστεύει ο κόσμος. Δεν μπορούνε οι άλλοι νέοι του κόσμου να πιστέψουν ότι ζούμε όπως ζούμε.

Και γιατί ζούμε έτσι; Γιατί υπάρχει ο Χριστός ο οποίος βοηθάει να ζούμε μια τέτοια ανώτερη ζωή.

Η εκκλησία είναι ένα πεδίο τεραστίων δυνάμεων. Πως είναι ένα μαγνητικό πεδίο; Έτσι είναι κι η χάρη του Χριστού! Η Χάρη του Χριστού δεν είναι κάτι νεφελώδες, δύναμη, κάτι αεριώδες, κάτι φανταστικό. Η Χάρη του Χριστού είναι η πιο συγκεκριμένη δύναμη, η οποία μπορεί να παίρνει τον άνθρωπο από τη γη, από τον Άδη, και να τον ανεβάζει στον ουρανό. Είναι τεράστια η ένταση της Χάριτος του Θεού, αν είμαστε από υλικό που μπορεί να την αισθάνεται.

Ο Χριστός δε βασανίζει, ο Χριστός δεν απογοητεύει, ο Χριστός δεν ταλαιπωρεί. Ο Χριστός ελευθερώνει, ο Χριστός χαριτώνει, ο Χριστός ανεβάζει και σώζει, κάνει χαριτωμένο τον άνθρωπο, κι έτσι πρέπει να Τον ζούμε.

Ολοζώντανος είναι ο Χριστός μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και αλίμονο σ’ εμάς αν ο Χριστός είναι μόνο ένα όνομα γραμμένο στη σελίδα κάποιου βιβλίου.

Δεν είμαστε λίγοι. Πολλοί είμαστε. Ο Χριστός δε μετράει νούμερα. Τις καρδιές κοιτάει. Το χρυσάφι είναι πολύ λιγότερο από το χώμα,  αξίζει περισσότερο.

Δε στέκεται τίποτα χωρίς το Χριστό. Το ευαγγέλιο είναι σοφία, είναι η μόνη αλήθεια του Θεού, είναι η μόνη χαρά, είναι η μόνη ελπίδα για τον κόσμο. Όλοι εμείς που είμαστε πεσμένοι κάτω και τραυματισμένοι και τσακισμένοι, ας σηκωθούμε όρθιοι. Εδώ είναι η Σοφία.

Απόσπασμα από το λόγο του πανοσιολογιότατου Αρχιμανδρίτου π. Αστερίου Χατζηνικολάου προϊσταμένου της Αδελφότητος Θεολόγων «ο Σωτήρ».

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. O Χριστός μας τα θέλει όλα ή τίποτα. Δεν αντέχει να βλέπει να μοιραζόμαστε την αγάπη της καρδιάς μας με άλλους. Θέλει να είμαστε πλήρως αφιερωμένοι και αποκλειστικά αφοσιωμένοι σ’ Αυτόν. Συνεπώς, πρέπει να έχουμε το φρόνημα του στρατιώτη και του δούλου, να ποθούμε να είμαστε υπηρέτες και διαχειριστές των ταλάντων που μας εμπιστεύτηκε δωρεάν ο Θεός(«δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε»).

    Να Του ανήκουμε με τη θέλησή μας ολοκληρωτικά, να Του δοθούμε ολόψυχα. Είναι ίδιον της αγάπης, ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας της. Αν κομματιαστεί, τότε χάνει το περιεχόμενο, τη σημασία και τον προορισμό της… δεν είναι αγάπη.

    Δυστυχώς οι ανθρώπινες καρδιές είναι κομματιασμένες… Κάθε κομματάκι της καρδιάς τους δηλώνει υποταγή σε διαφορετικό αφέντη-ηδονή. Σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο η ανθρωπότητα μοιάζει με μια πόρνη, επειδή αρνείται την αγάπη του Θεού και ερωτεύεται συχνά τα είδωλα του κόσμου. Αυτή την κατάσταση αποτυπώνουν εύστοχα και χαρακτηριστικά οι απόλυτες εκφράσεις του Κυρίου μας: «όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών», «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν…», «ο φιλών πατέρα ή… υπέρ εμέ, ουκ έστι μου άξιος».

    Θα πρέπει, λοιπόν, να λαμπικάρουμε το θαμπό και σκοτεινό καθρέφτη της ψυχής μας, ώστε να μπορούμε να αντανακλούμε το Φως της Θείας Αγάπης Του προς κάθε κατεύθυνση. Τότε μόνο θα φτάσουμε στην υπερβατική κατάσταση να αγαπούμε όλους τους συνανθρώπους μας και μαζί τους, όλη την πλάση.

    Το πρόβλημά μας έγκειται στο ότι αφενός δε γνωρίζουμε και δε βιώνουμε τον Χριστό ως Πρόσωπο και αφετέρου στο ότι έχουμε αιχμαλωτιστεί στις χαμερπείς ηδονές, πολιορκούμαστε ασταμάτητα απ’ τις αγχογόνες μέριμνες, παρασυρόμαστε εύκολα απ’ την εωσφορική φιλαυτία μας, εγκλωβιζόμαστε στη φορτική και αποπνικτική καθημερινότητα. Στην αντίπερα όχθη παρατηρούμε έναν άγιο που διακρίνεται για το όλον του τίποτα. «Τίποτα», γιατί δεν προσκολλάται σε καμία γήινη απόλαυση, «όλον» γιατί νιώθει πλήρης, τρέφεται η ψυχή του αποκλειστικά με την ζωοποιό θ.Χάρη. Λέει, ο γέροντας Σωφρόνιος, πως μας είναι αρκετό να έχουμε λίγη τροφή, μία στέγη να ζήσουμε και ένα ρούχο, ώστε το σώμα μας να είναι καλυμμένο εξαιτίας του κρύου και της αιδούς, προκειμένου το πνεύμα μας ελεύθερα να βυθίζεται στη μελέτη του Θείου Είναι. Συμβαίνει δηλαδή το οξύμωρο, εμείς που τα έχουμε όλα να νιώθουμε ένα αφόρητο κενό μέσα στην ψυχή μας και ένας ασκητής που στερείται τα πάντα να είναι γεμάτος από τέρψη, ευφροσύνη και αγαλλίαση.

    Οπότε αυτό που χρειαζόμαστε, είναι ένα πνευματικό ηλεκτροσόκ, μία ριζική αναθεώρηση της ιεραρχικής αξιολόγησης των ιδανικών και των προτεραιοτήτων μας. Ο Θεός ζητάει από μας την αποκλειστικότητα, και μεις πλαστήκαμε για να του τη δώσουμε με πηγαίο ενθουσιασμό και αταλάντευτη αυταπάρνηση.

    Εύχομαι να αξιοποιήσουμε τις άφθονες ευκαιρίες για μετάνοια που μας προσφέρει η Μ.Τεσσαρακοστή, με το πλήθος των κατανυκτικών ακολουθιών της.

  2. Διαβάζοντας την παραπάνω ανάρτηση, καθώς και το σχόλιο του Ζωτικού, μπήκα σε μεγάλη σκέψη. Άραγε, πόσοι από εμάς είμαστε πραγματικά διατεθειμένοι να τα δώσουμε όλα στον Χριστό; Κι αυτό το «όλα», τί ακριβώς σημαίνει για εμάς;
    Πολλές φορές φέρνω στο νου μου την εικόνα εκείνου του σελιδοδείκτη που εικονίζει Το Πρόσωπο Του Κυρίου κι από κάτω θέτει την ερώτηση: «Αν ο Χριστός σε ρωτούσε αν Τον αγαπάς, εσύ τί θα του απαντούσες;»
    Πραγματικά, τί θα του απαντούσαμε…;

  3. Σκέφτομαι, αν με τη χάρη του Θεού, μας δοθεί η ολοκληρωτική αγάπη και αφοσοίωση προς τον Κύριο, όπως περιγράφονται παραπάνω, τα’ χουμε λύσει όλα!
    Ωστόσο, ας μην απογοητεύομαστε και κυρίως μη βιαζόμαστε. Το να φτάσει κανείς στις παραπάνω πνευματικές καταστάσεις, απαιτεί χρόνο και σκληρό κόπο. Απαιτεί, νομίζω, και επαρκή πνευματική πείρα, που θα μας προστατέψει απο τυχόν καταστροφικές περηφάνειες αλλά και απο τον κίνδυνο του «να αχρηστευθεί στα χέρια μας» μια τέτοια είδους ύφιστη δωρεά.
    Επιπρόσθετα, ας μην περιμένουμε, νομίζω, να ζούμε την αγάπη προς τον Κύριο αποκλειστικά με το συναίσθημα. Αγάπώ τον Κύριο σημαίνει τηρώ το θέλημα Του, τις εντολές Του. Και θα ευδοκήσει ο Θεός, να’ ρθει και το συναίσθημα. Άλλωστε, «η μαγκιά» εκεί φαίνεται, στο να τηρείς το θέλημα Του, χωρίς να σε ωθεί (στα κάνει εύκολα) το συναίσθημα.
    Ο Ίδιος μας έπλασε εντελώς ελεύθερους και αυτήν ακόμη, την πολυπόθητη αγάπη γι’ Αυτόν δεν μας την έβαλε εξ’ αρχής μέσα μας, για να επιλέξουμε ελεύθεροι το δρόμο μας, κοντά Του ή μακρυά Του.
    Ως προς την «κομματιασμένη αγάπη», που αναφέρεται πάλι παραπάνω, δεν ξέρω, προβληματίζομαι. Απλά, κρίνω, μια σωστή ιεραρχία θα βοηθούσε πολύ. Με λίγα λόγια, πρώτος και ολοκληρωτικά στην καρδιά μου ο Κύριος, η Παναγιά, οι Άγιοι, ακολουθεί ο Πνευματικός και έπονται οι υπόλοιποι. Και φυσικά για να είναι σωστή, ειλικρινής, ανιδιοτελή και ωφέλιμη η αγάπη μας για τους υπολοίπους, πρέπει να έχει κοινή συντεταγμένη την αγάπη προς τον Κύριο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ