Στοχασμοί σε μια εξόρμηση

0
6
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Δέν τήν εἶχα ξανά τέτοια ἐμπειρία!
Δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού ἔπαιρνα μέρος σέ ἐξόρμηση μέ τό περιοδικό μας καί βρέθηκα νά στοχάζομαι τόσο πρωτότυπα!
Εἴχαμε σταθεῖ μέ χαρά γιά τήν ἱερή ἀποστολή μας στήν εἴσοδο τῆς Σχολῆς μου.
Ἁπλά καί φυσικά ἀπευθυνόμαστε στούς περαστικούς συμφοιτητές μας, στούς καθηγητές.
Μέ τή βαθιά ἐπιθυμία νά ἀπαντήσει ὁ Θεός στίς μυστικές ἀναζητήσεις τους.
Νά δώσουμε μιά ἀφορμή γι’ αὐτό κι ἐμεῖς…
Ἀλλά σήμερα, γινόταν κάτι ἀλλιώτικο…
Ἕνας μεγάλος ἀριθμός περαστικῶν μᾶς προσπερνοῦσε, σάν νά μή μᾶς ἔβλεπε κάν.
Ξαφνικά, ἔνοιωσα σάν νά ἤμουν ἀόρατη!
Κοίταξα στά μάτια τή συμφοιτήτρια τῆς «Δράσης» καί μοῦ φάνηκε πώς ἦταν γραμμένη μέσα της ἡ ἴδια ἀπορία.
Ἄλλοτε εἶχα σημειώσει στό ἡμερολόγιο τῶν ἐξορμήσεων:
«Πολύ καλό καί θετικό κλίμα! Τά παιδιά ψάχνουν καί τό βλέπεις στά πρόσωπά τους… ἀκόμα καί στήν ἀπορία τους… ἤ στό διάλογο:
–Εἶναι ὀρθόδοξο; ρώτησε κάποιος. Μπράβο, βρέ παιδιά, βγάλτε κανά τέτοιο περιοδικό, γιατί δέ μᾶς βλέπω καλά!».
Ἤ ἔστω γραμμένο ἄτεχνα στήν ἀφίσσα: «Ὁ σκοταδισμός δέν χωρᾶ στό Ἄσυλο! Μετά περισσῆς ἐκπλήξεως, εἴδαμε στή σχολή μας νά ἐξορμοῦν μέλη τῆς Χ.Φ.Δ. μοιράζοντας περιοδικά καί φυλλάδια…».
Καί τά ἀκατανόητα ἀπό κάτω:
«Ὁ σκοταδισμός, ὁ παραδοσιακός ρόλος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μηχανισμοῦ ὡς ἐκείνου πού πάγια στήριζε τίς προσπάθειες ἐνσωμάτωσης τῶν μαζῶν, τίς καλοῦσε ν’ ἀφήνονται στό Θεό καί ἔπαιζε τόν ἰδεολογικό ρόλο τῆς συντηρικοποίησης καί τοῦ στηρίγματος τῶν κυβερνήσεων ἀπέναντι στό λαϊκό κίνημα: ΔΕ ΧΩΡΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ!».
Ὅμως, σήμερα, σάν νά κόβονται τά πόδια ἀπό τήν ἀδιαφορία τῶν πολλῶν…
Κι ὁ νοῦς ξέφυγε.
Συλλογίστηκα:
Ναί! Κάπως ἔτσι φαίνεται θά εἶναι μέσα στόν κόσμο ἡ ζωή τοῦ πιστοῦ.
Τοῦ ἀνθρώπου πού ζεῖ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ.
Πολλά μάτια τή βλέπουν. Λίγα ὅμως τήν κατανοοῦν. Περνάει ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δίπλα σου καί δέν ἀκοῦς τίποτα ἀπό τό στεναγμό τῆς καρδιᾶς του, πού φτάνει στόν Θεό, ἴσως καί γιά τή δική σου ψυχή.
Ματώνει στόν ἀγώνα του καί νικάει μέ τή θεϊκή βοήθεια καί χάρη καί τό μόνο πού ἴσως μπορεῖς νά δεῖς εἶναι μιά λάμψη στό καθαρό του βλέμμα.
Τίποτα περισσότερο!
Κι ὅμως, ἡ πιό δυναμική παρουσία στόν κόσμο εἶναι αὐτή τοῦ ἀνθρώπου, πού ζεῖ γιά τό Θεό.
Μικρά καί μεγάλα θαύματα γύρω μας, μέσα μας, τά χαρίζει ὁ Θεός γιά χάρη τῶν δικῶν του ἀνθρώπων.
Αὐτοί ὑψώνουν τά χέρια τους καί ὑψώνουν τόν κόσμο καί τόν προσφέρουν μέ ἐλπίδα στόν Ἀγαθό Θεό.
Ζοῦν, καί ζεῖ μέσα τους ὁ Χριστός!
Κάποτε φτάνουν στό μαρτύριο καί μόνο ὁ οὐράνιος κόσμος εἶναι παρών καί παραστέκει, κι ὁ Πατέρας Θεός «ἑστώς» δυναμώνει καί στεφανώνει…
Ἀλλά, τί σχέση μπορεῖ νά ἔχω ἐγώ μέ ὅλα αὐτά; ναρωτήθηκα. Καί στ’ ἀλήθεια, δυνατά ἐπιθύμησα νά γίνω ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Νά ζῶ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ!
Μέ συνέφερε ἡ βραχνή φωνή ἑνός πανύψηλου συμφοιτητῆ μου: «Κοπελιά, γιά δῶστο, γιατί μοῦ εἶπε πολλά τό τεῦχος πού μόνο ἀπό περιέργεια πῆρα τήν ἄλλη φορά». Τό πῆρε κι ἔφυγε τρέχοντας.

Σ.Ε., Φοιτήτρια

 

Απόσπασμα από το Περιοδικό «Η Δράση μας», Τεύχος Οκτωβρίου 2009

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ