Προετοιμασία για τη θεία Κοινωνία (Γ’ )

0
30
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Διαρκής πρόοδος

Το ότι η συμμετοχή στο Μυστήριο μας καλεί σε συστηματικότερο αγώνα δεν πρέπει να το βλέπουμε έτσι που να μας φορτίζει πιεστικά με ευθύνες και υποχρεώσεις, αλλά σαν γεγονός που μας χαρίζει μεγαλύτερες δυνατότητες και υψηλότερες απολαύσεις.

Για τις ψυχές που με τον τρόπο αυτό αξιοποιούν τη συμμετοχή τους στο Μυστήριο, κάθε προσέλευσή τους στο Ποτήριο της Ζωής είναι μια ανάβαση σ’ ένα υψηλότερο επίπεδο.

Στις μέρες μας η αξία του Μυστηρίου έχει τονισθεί επαρκώς και η ανάγκη της συχνής προσελεύσεως επίσης. Οι χριστιανοί σπεύδουν να απολαύσουν τη χαρά της συμμετοχής τους στην ψυχοτρόφο Τράπεζα. Δυστυχώς όμως η επίδραση στη ζωή μας δεν είναι εμφανής. Τους περισσότερους μας διακρίνει ένας επικίνδυνος εφησυχασμός για την κατάστασή μας, που επόμενο είναι να την χαρακτηρίζει η στασιμότητα. Δεν υπάρχει η καλή αγωνία για την πνευματική μας πορεία, ο αγώνας δεν διεξάγεται με όλες μας τις δυνάμεις, γι’ αυτό και τα αποτελέσματα είναι μηδαμινά. Πού πάει τόση χάρη; Γιατί ο Χριστός τόσο συχνά έρχεται μέσα μας και όμως τα πάθη παραμένουν και δυναστεύουν την ψυχή μας; Θα έπρεπε κάθε συμμετοχή μας στη θεία Κοινωνία να μας βρίσκει ένα σκαλοπάτι ψηλότερα, η ζωή μας να είναι μια διαρκής ανάβαση στο όρος της αγιότητος. Η κοινωνία του Θεού να μας οδηγεί σε συνεχή αύξηση, και η αύξηση αυτή να μας καθιστά διαρκώς δεκτικότερους των θείων δωρεών. «Τοιαύτη γαρ η του θείου αγαθού μετουσία, ώστε μείζονα και δεκτικώτερον ποιείν τον εν ω γίνεται», λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης.

Καθώς ετοιμαζόμαστε για τη θεία Λειτουργία, ας σκεφτόμαστε με χαρά και μεγαλύτερη αγωνιστική διάθεση αυτήν την εκπληκτική δυνατότητα. Η ψυχή πάντοτε μπορεί να προοδεύει, περισσότερο να καθαίρεται, βαθύτερα να ταπεινώνεται, υψηλότερα να ανεβαίνει, όλο και περισσότερο να ζει τον Θεό και να χαίρεται εν τω Θεώ. Η ευτυχία κοντά Του δεν τελειώνει, η ζωή δεν σταματά!

Απέραντη ευγνωμοσύνη

Όσο το καταλαβαίνουμε αυτό και ενώ ετοιμαζόμαστε «καθαρᾷ καρδίᾳ, περιτρόμῳ διανοίᾳ
καὶ ψυχῇ συντετριμμένῃ» να προσέλθουμε στο άγιο Ποτήριο, καταλαβαίνουμε πως κάτι ακόμα πρέπει να κυριαρχήσει στο εσωτερικό μας: Η ευγνωμοσύνη. Βαθιά και απέραντη ευγνωμοσύνη για την ανεκτίμητη δωρεά του Θεού, για τη δυνατότητα της κοινωνίας του Θεού, της θείας Κοινωνίας. Για την επίσκεψή Του σε ψυχή «ερρυπωμένη», ακάθαρτη και αμαρτωλή, που παρά τη θαυμαστή συγκατάβαση του Θεού επιμένει στην αθλιότητα και αμαρτωλότητά της.

Δεν είμαστε άξιοι να κοινωνήσουμε στη ζωή μας ούτε μια φορά. Δεν προσήλθαμε με την απαιτούμενη καθαρότητα ούτε μια φορά. Δεν αξιοποιήσαμε πλήρως την ανυπολόγιστη δύναμη του Δώρου ούτε μια φορά. Και όμως τόσες φορές καταδέχθηκε ο Κύριος να μας προσφέρει ό,τι πολυτιμότερο· τον εαυτό Του! Και κάθε φορά που τελείται η θεία Λειτουργία μας καλεί: «προσέλθετε». Και πάντοτε μας προτρέπει, και μας προτρέπει έντονα. Μάλιστα, για να μην αδιαφορήσουμε και αποχωρήσουμε, προσπαθεί να μας συγκρατήσει διατυπώνοντας και μια απειλή: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ιωάν. στ’ 53). Δεχθείτε σαν την απόλυτη αλήθεια το λόγο μου, ότι αν δεν φάγετε δια του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και δεν πιείτε το αίμα Του, με τέλεια εμπιστοσύνη και πίστη στη λυτρωτική δύναμη της θυσίας την οποία θα προσφέρω, δεν είναι δυνατό να έχετε μέσα σας ζωή.

Με κάθε τρόπο μας καλεί στην κοινωνία της ζωής, της αιώνιας και αληθινής. Βαθιά και απέραντη η ευγνωμοσύνη της ψυχής μας! Αυτή να κυριαρχεί στο εσωτερικό μας στις ώρες της προσμονής και προετοιμασίας μας. Είμαστε καλεσμένοι στο μέγα Δείπνο χωρίς να το αξίζουμε. Είμαστε ευεργετημένοι χωρίς να προσφέρουμε τίποτε εμείς. Ας  μην υπάρχει στην ψυχή μας καμία απαίτηση. Η απαίτηση προϋποθέτει εγωισμό και άγνοια του εαυτού μας. Ας μην προχωρούμε σε καμιά σύγκριση με τους άλλους. Και αυτό φανερώνει υπερήφανο πνεύμα και επιπολαιότητα.

Μπροστά στο μέγα μυστήριο ο πιστός αισθάνεται ο τελευταίος των χριστιανών, ο πρώτος των αμαρτωλών, που έφταιξε όσο κανείς άλλος δεν έχει φταίξει, και έκανε πράξεις αμαρτωλές που κανείς άλλος δεν έχει κάνει. Μόνο με μια τέτοια συνείδηση μπορεί να αισθανθεί και την ανέκφραστη μακροθυμία και άφατη φιλανθρωπία του ελεήμονος Θεού και να ζήσει την κάθαρση και την πνευματική του αναγέννηση, καθώς προσέρχεται να μεταλάβει τα θεία Μυστήρια, δεόμενος με τα λόγια της θαυμάσιας προσευχής του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:

«Οἶδα, Σῶτερ, ὅτι ἄλλος,
ὡς ἐγώ, οὐκ ἔπταισέ σοι
οὐδὲ ἔπραξε τὰς πράξεις,
ἃς ἐγὼ κατειργασάμην.
Ἀλλὰ τοῦτο πάλιν οἶδα,
ὡς οὐ μέγεθος πταισμάτων,
οὐχ ἁμαρτημάτων πλῆθος,
ὑπερβαίνει τοῦ Θεοῦ μου
τὴν πολλὴν μακροθυμίαν,
καὶ φιλανθρωπίαν ἄκραν·
ἀλλ᾿ ἐλαίῳ συμπαθείας,
τοὺς θερμῶς μετανοοῦντας,
καὶ καθαίρεις καὶ λαμπρύνεις
καὶ φωτὸς ποιεῖς μετόχους,
κοινωνοὺς Θεότητός σου
ἐργαζόμενος ἀφθόνως·
καί, τὸ ξένον καὶ ἀγγέλοις
καὶ ἀνθρώπων διανοίαις,
ὁμιλεῖς αὐτοῖς πολλάκις,
ὥσπερ φίλοις σου γνησίοις».

Οι ταπεινές ψυχές έτσι νιώθουν και με τέτοια αισθήματα προσεύχονται. Προσεγγίζουν την Τράπεζα της θείας Ευχαριστίας με βαθιά ταπείνωση και απέραντη ευγνωμοσύνη για την πολλή μακροθυμία και άκρα φιλανθρωπία του Κυρίου, που δεν την υπερβαίνει το μέγεθος των πταισμάτων και το πλήθος των αμαρτημάτων όλου του κόσμου. Και «θερμῶς μετανοοῦσαι», κοινωνούν τα άχραντα Μυστήρια «χαίρουσαι καὶ τρέμουσαι ἅμα», με ουράνια χαρά και άγιο φόβο. Για να καθαίρονται, να λαμπρύνονται, να γίνονται μέτοχοι του φωτός και κοινωνοί της θεότητος του Κυρίου, ο οποίος, πράγμα που φαίνεται παράξενο και στους αγγέλους και στις διάνοιες των ανθρώπων, συναναστρέφεται με τους μετανοημένους αμαρτωλούς σαν με γνήσιους φίλους Του!

Μυστήριο αφάτου συγκαταβάσεως και απείρου αγάπης!

Η θεραπεία της αιμορροούσης ψυχής μας

Όταν η αιμορροούσα γυναίκα πλησίασε τον Κύριο, άγγιξε το κράσπεδο του ιματίου Του και πήρε τη θεραπεία της, ο Κύριος ρώτησε: «τὶς ὁ ἁψάμενος μου;». Ποιος με άγγιξε;

Επειδή όλοι αρνούνταν, οι μαθητές φανέρωσαν την απορία τους λέγοντας: «ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου;». Διδάσκαλε, πλήθη λαού συνωθούνται γύρω σου, και απορείς και λέγεις· ποιος με άγγιξε; Ο Κύριος όμως επέμεινε: «ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ». Κάποιος με άγγιξε. Διότι εγώ κατάλαβα να βγαίνει από επάνω μου δύναμη θαυματουργική.

Αν στο τέλος μιας θείας Λειτουργίας, κατά την οποία προσήλθαν πολλοί στα ιερά Μυστήρια, εμφανιζόταν ο Χριστός και έλεγε: «Ποιος κοινώνησε σήμερα;», θα απορούσαμε και μεις και θα λέγαμε: Κύριε, τόση ώρα κοινωνούσαν οι ιερείς μας τα πλήθη των πιστών, που ο ένας μετά τον άλλον πλησίαζαν σε μακρές σειρές και μεταλάμβαναν τα άχραντα Μυστήρια, και Συ τώρα μας ρωτάς «ποιος κοινώνησε»; Αλλά ο Χριστός επιμένει: «ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ». Κάποιος κοινώνησε σήμερα. Το κατάλαβα. Κάποιος πήρε δύναμη από μένα. Κάποιος με δέχθηκε μέσα του. Και θεραπεύθηκε και άλλαξε και δεν είναι πια ο ίδιος, είναι ένας καινούργιος, ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος. Κάποιος κοινώνησε σήμερα!

Τόσου συνωθούνταν γύρω Του. Μια μόνο Τον άγγιξε! Τόσοι προσέρχονται στο άγιο Ποτήριο. Πόσοι άραγε κοινωνούν πραγματικά;

Ποιος μπορεί να πει ότι κοινώνησε έτσι που να τον καταλάβει ο Χριστός, που να αναγνωρίσει Εκείνος που τόσο συχνά Τον κοινωνούμε;

Η αληθής κοινωνία του Θεού έχει ως συνέπεια την εκκένωση θείας δυνάμεως προς τον άνθρωπο. Ο κοινωνών του Θεού μετέχει της χάριτος, των δωρεών, της ζωής του Θεού. Ένα ρεύμα υγείας, θείας δυνάμεως και ζωής περνά μέσα του και του χαρίζει την αναγέννηση, τη θεραπεία της αιμορροούσης ψυχής του. Και γίνεται ένας άλλος, ουράνιος άνθρωπος, ένας θεός και αυτός, ένας θεός κατά χάριν.

Η αιμορροούσα γυναίκα, όταν κατάλαβε ότι δεν ξέφυγε από τον Κύριο αυτό που έκανε, ήλθε τρέμοντας από τον φόβο της, και αφού έπεσε γονατιστή ενώπιόν Του, διηγήθηκε σ’ Αυτόν μπροστά σ’ όλο το πλήθος του λαού την αιτία για την οποία Τον άγγιξε και πώς θεραπεύθηκε αμέσως. Και δέχθηκε τότε τον έπαινο για την πίστη της, την ενθάρρυνση και την ευλογία του Κυρίου: «θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην». Έχε θάρρος, κόρη μου. Η πεποίθηση που είχες ότι θα έβρισκες την υγεία σου με το απλό άγγιγμά σου, αυτή η πίστη σου σε έχει θεραπεύσει. Πήγαινε στο καλό, ειρηνική και ελεύθερη από κάθε ανησυχία που είχες πρωτύτερα εξαιτίας της ασθενείας σου (βλ. Λουκ. η’ 43-48).

Και ο άνθρωπος που πλησιάζει και αγγίζει τον Θεό με τη δική της αταλάντευτη πίστη, ο άνθρωπος που κοινωνεί κατάλληλα προετοιμασμένος τα άχραντα Μυστήρια, χαίρεται τη θαυματουργική θεραπεία της βασανισμένης από την αμαρτία ψυχής του, ζει την κοινωνία του Θεού, απολαμβάνει πλούσια τις λυτρωτικές συνέπειές της σε κάθε βήμα της ζωής του και πορεύεται με θάρρος και ειρήνη την οδό της σωτηρίας του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ