Επικαιρότητα-Συμβατότητα-Αιωνιότητα

2
23
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Μετά την μεγάλη κοινωνική κατάκτηση της αναγνώρισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη θέσπιση σχετικών χαρτών για την κατοχύρωσή τους, στο ευρωπαϊκό θέατρο του παραλόγου τα δικαιώματα μιας μειοψηφικής μερίδας ανθρώπων είναι τόσο ισχυρά, που μπορεί να παραγκωνίσουν αντίστοιχα δικαιώματα της πλειοψηφίας, που όμως δε διεκδικούνται!

Δικαιώματα εναντίον δικαιωμάτων! Αθρησκεία εναντίον της χριστιανικής θρησκείας! Στη διεκδίκηση ενσυνείδητοι, μεθοδικοί, μεμονωμένοι κατευθυνόμενοι αντίχριστοι! Στον αντίποδα παθητικοί, ουδέτεροι, χορτασμένοι, ευδαίμονες χριστιανοί, ανυποψίαστοι για τις προμελετημένες κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα.

Στην ανεξίθρησκη και αποστασιοποιημένη από το χριστιανικό της παρελθόν Ευρώπη τα χριστιανικά σύμβολα και μνημεία λειτουργούν μόνο ως μουσειακά κατάλοιπα μας αλλοτινής εποχής! Ένα ευρωπαϊκό Δικαστήριο που γνωμοδοτεί με γνώμονα τα ανθρώπινα δικαιώματα (αυτά μορφοποιήθηκαν μετά τον εκχριστιανισμό της Ευρώπης!) και ζητά την καθαίρεση του Σταυρού από τις αίθουσες διδασκαλίας απροσχημάτιστα ξεσκεπάζει αυτήν την αλήθεια, και, το τραγικότερο, ουσιαστικά δυναμιτίζει την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης, αφού την καθιστά αλώνι του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού!

Η επικαιρότητα προβληματίζει, πονά, αφυπνίζει: «Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας». Το αιώνιο σήμερον του εκκλησιαστικού χρόνου, του ευπρόσδεκτου καιρού της σωτηρίας, φέρνει τα παράξενα λόγια ενός γέροντα προφήτη απ’ τη γενιά του Ισραήλ στα παχυλά αυτιά του μοντέρνου ανθρώπου: «Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν… καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2, 34).

Κι άλλη μια φορά ο Χριστός σημείο αντιλογίας. Μια φτηνή αφορμή της επίκαιρης και τόσο παλιάς αμφισβήτησης αποκαλύπτει πόσο υποκριτικά σταθήκαμε απέναντι στον Χριστό, πόσο αιρετικά κατανοήσαμε την ευαγγελική διδασκαλία και πόσο ακόμη αιρετικότερα την εφαρμόσαμε. Τολμήσαμε να σχετικοποιήσουμε τα αιώνια και να τα εγκλωβίσουμε σε συμβατικά ανθρωπιστικά, νομικά, πολιτιστικά σχήματα.

Η αγωνιώδης και περίλυπη ερώτηση του Ψαλμωδού: «Υἱοὶ ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καὶ ζητεῖτε ψεῦδος;» (Ψάλ. δ’ 3) δείχνει τι είναι αυτό που μπορεί να ακυρώσει ή να επικυρώσει μια δικαστική απόφαση του τύπου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Εξάλλου ποιος μπορεί να ταπεινώσει περισσότερο τον Θεό απ’ ό,τι ταπείνωσε Εκείνος τον εαυτό Του;! (το πρόβλημα δεν το ‘χει ο Εσταυρωμένος, αλλά οι σταυρωτές Του!)

Μπροστά μας ανοίγεται το στάδιο της μετανοίας που καταλήγει στον στέφανο της αιωνιότητας. Ποιος μπορεί να καθαιρέσει το κάθαρμα του εγωισμού του που βασιλεύει στην απεραντοσύνη της αυτάρκειάς του;

Αυτός που θα το καταφέρει σίγουρα θα βρει το πέρασμα από τη συμβατικότητα του κόσμου για να ξανοιχτεί στην αιωνιότητα.

Καλό στάδιο!

Περιοδικό «Η Δράσις μας», Φεβρουάριος 2010

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μόλις διάβασα το άρθρο αυτό, ο νους μου σταμάτησε για αρκετά λεπτά σε κάποια σημεία. Με αφορμή, μάλιστα, μία πρόταση που μου τράβηξε την προσοχή, θεώρησα σκόπιμο να αραδιάσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις που μου ήρθαν αυτόματα στο νου. «Τολμήσαμε να σχετικοποιήσουμε τα αιώνια και να τα εγκλωβίσουμε σε συμβατικά ανθρωπιστικά, νομικά, πολιτιστικά σχήματα».
    «Τολμήσαμε»
    Τολμήσαμε, εμείς οι μηδαμινοί και ευτελείς, οι τιποτένιοι και ανάξιοι να αυτονομηθούμε απ’ το Θεό, να περιοριστούμε στο αλλαζονικό εγώ, να αμφισβητήσουμε τον ίδιο μας τον Δημιουργό. Ο Χριστός μας χαρίζει απλόχερα τη δόξα Του και μεις την περιφρονούμε, μας εξυψώνει τη φύση και μεις αδιαφορούμε, ταπεινώνεται για μας και μεις υψηλοφρονούμε, μας δείχνει την Αγάπη Του και μεις αγανακτούμε!
    «να σχετικοποιήσουμε τα αιώνια»
    Η φράση αυτή κρύβει μέσα της θρασύτητα, ασυνειδητότητα, ασέβεια, απιστία, ψηλομυτισμό και υπεροψία. Άραγε, πώς μπορεί κάποιος να σχετικοποιήσει τον Αιώνιο, να εκλογικεύσει τον Υπέρλογο, να ερμηνεύσει ασύνετα, ανέπνευστα και αφώτιστα τον αβυσσαλέο και υπερβατικό Νου του Θεού;
    «να τα εγκλωβίσουμε σε συμβατικά ανθρωπιστικά, νομικά, πολιτιστικά σχήματα»
    Η ζοφερή πραγματικότητα καταδεικνύει με σαφήνεια την αρρώστια μας. Έχουμε καταντήσει εξαπατημένα υποχείρια του Διαβόλου.
    Νομίζουμε, ότι με τον ματαιόδοξο πολιτισμό μας ανεβάσαμε τον πήχη της αξίας μας, ότι με τη φιλόδοξη επιστήμη εξηγήσαμε τον κόσμο, ότι με τις υπερφίαλες γνώσεις μας κατανοήσαμε τον Θεό.
    Δεν έχουμε δυστυχώς τα κότσια να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να αντικρίσουμε τη μίζερη, θλιβερή και δουλοπρεπή φιγούρα της ψυχής μας.
    Ας μην αποθαρρυνόμαστε όμως. Ο Θεός είναι παρών και στις δύσκολες μέρες δίνει πιο πλούσια τη Χάρη Του. Ας ελπίσουμε στη μακροθυμία, την αγάπη και το έλεος της Αγίας Τριάδας.

  2. Πραγματικά, το άρθρο αυτό, θα έλεγε κανείς, αποτυπώνει τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που, δυστυχώς, έχει εγκλωβίσει, όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε, τον καθένα από εμάς για διαφορετικούς λόγους.
    Όλα αυτά τα υποκατάστατα που εισχωρούν ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας, ή μάλλον, που εισάγουμε στις ζωές μας, μόνο κακό μας έχουν δημιουργήσει. Οι αξίες, πια, για μας, είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο και ευκολοαπόκτητο, μιας και δεν αποτελεί πρόβλημα η κατάλυση κάθε θεμιτού ή αθέμιτου μέσου, προκειμένου να αποκτήσουμε οποιαδήποτς «αξία» που θεωρούμε πως εξυψώνει τη ζωή μας. Για κάποιον, η μοναδική «αξία», μπορεί να είναι η επιστήμη. Ας αναλογιστούμε, όμως, πόσες ηθικές παραχωρήσεις έγιναν και πόσοι ηθικοί ενδοιασμοί καταργήθηκαν προκειμένου να υλοποιηθούν πολλές, αν όχι όλες οι, επιστημονικές ανακαλύψεις. Μόνο την κλωνοποίηση αν σκεφτούμε, θα δούμε τις αληθινές διαστάσεις που μπορεί να πλαισιώνουν ένα οποιοδήποτε επιστημινοκό επίτευγμα.
    Μακρινά τα παραδείγματα, αλλά μήπως άραγε κι εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να ανακατευόμαστε σε ξένα χωράφια, κάνοντάς τα, σταδιακά, με τον καιρό, δικά μας κτήματα?
    Η Παράδοση αποτελεί για αρκετούς από εμάς, κάτι το άγνωστο, μιας και λίγοι είναι αυτοί που προσπαθούν να τη διαφυλλάξουν. Λέμε, ότι εμείς οι Έλληνες, πάσχουμε από το σύνδρομο της ξενοφοβίας, αλλά κατά πόσο ισχύει αυτό πραγματικά? Μήπως, άλλωστε, και οι πράξεις μας δεν το δείχνουν? Η κατάργηση του Σταυρού, του Ιερού μας Συμβόλου δηλαδή, από τη Σημαία μας, το Εθνικό μας Σύμβολο, στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της πολιτικοποίησης, τί ακριβώς δηλώνει? Η αφαίρεση των Ιερών μας εικόνων, καθώς και του Σταυρού, από τα σχολεία, στο όνομα της ισότητας δεν γίνεται?
    Πόσα ακόμα παραδείγματα υπάρχουν, αποδεικνύοντας ότι αυτό το «Πάμε μπροστά» μας έχει κάνει κακό?
    Σαφέστατα, όλοι οι άνθρωποι έχουμε διακιώματα. Όμως. πώς γίνεται να μαχόμαστε και να υπερασπιζόμαστε τόσο έντονα, μάλιστα, τα διακιώματα των «άλλων», όποιοι κι αν είναι αυτοί, τη στιγμή που τα δικά μας διακιώματα, αν δεν έχουν καταργηθεί, τότε σίγουρα καταπατούνται από όλους?
    Η αυτονομία, μας κατέστησε έρμαια. Έρμαια «κάποιου» που δεν ξέρουμε ακριβώς τι είναι, μιας και συνηθίζει να παίρνει πολλές μορφές. Οι πλέον συνηθισμένες, είναι αυτή του εκσυγχρονισμού, της ισότητας και άλλων τέτοιων «αρετών» που με κόπο προσπαθούμε να κερδίσουμε. Κι έτσι καταντήσαμε σαυτό που είμαστε…
    Τί θα γινόταν όμως, αν οι αρετές που αγωνιζόμασταν να κερδίσουμε ήταν η Αγάπη, η Ταπείνωση, η Συγχωρητικότητα, η Υπομονή…
    Λέει ο ποιητής:»όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος.»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ