Εγώ και οι άλλοι

6
131
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

ymhttos«Με απογοητεύουν οι άλλοι». Είναι μια φράση που την ακούω συχνά γύρω μου. Μα κάπου – κάπου τη νιώθω να ξεπηδάει κι απ’ τα βάθη του εαυτού μου. Τι θα πει πως μας απογοητεύουν οι άλλοι; Οι μεγάλοι, οι μικρότεροι, οι συνομίληκοι; Θα πει, πως θα τους θέλαμε διαφορετικούς, αλλιώτικους απ’ ό,τι είναι. Γιατί δε συμφωνούμε μ’ αυτό που είναι, γιατί μας πληγώνουν με τον τρόπο που μας φέρονται. Στο βάθος-βάθος θα πει, πως τους απορρίπτουμε. Παραβαίνουμε δηλαδή τη δεύτερη μεγάλη εντολή: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Μη μας παραξενεύει λοιπόν το γεγονός, πως αντί να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα σε μας και σ’ εκείνους, που μας απογοητεύουν, βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Χωρίς αγάπη, κανένα χάσμα δε γεφυρώνεται.

Αν ψάξουμε προσεκτικά τον εαυτό μας,θα διαπιστώσουμε ίσως πως η αιτία της απογοήτευσης είναι πάλι ο εγωισμός. Γιατί συνήθως θέλουμε τους άλλους διαφορετικούς, αλλιώτικους, απ’ ό,τι είναι, όχι για κείνους, αλλά για μας. Για να ικανοποιούμαστε εμείς. Για να ‘μαστε εμείς αναπαυμένοι, για να μη χρειάζεται να παλεύουμε σκληρά με τον ίδιο τον εαυτό μας, ώστε να νικήσουμε τα πάθη μας και να καλλιεργήσουμε την αρετή της κατανόησης, της ταπείνωσης και της αποδοχής.

Με το να μην αποδεχόμαστε τους άλλους όπως είναι, ζημιωμένοι βγαίνουμε πάντα εμείς. Δεν είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι από τον τρόπο, που μας φέρονται οι άλλοι, η ειρήνη της ψυχής είναι μια ποθητή, αλλά άπιαστη πραγματικότητα για τα δικά μας δεδομένα, ενώ από την άλλη μεριά η απογοήτευση γίνεται μόνιμος σύντροφός μας και αναστέλλει κάθε πρόοδο στην πνευματική μας πορεία.

Δεν ξέρω πόσοι από μας, οι οποίοι παραπονιόμαστε για το ότι μας απογοητεύουν οι άλλοι, καθήσαμε ποτέ να σκεφτούμε πόσο απογοητεύουμε εμείς τους άλλους ή πόσο μας απογοητεύει ο εαυτός μας.

Αφορμές για απογοήτευση πάντα θα υπάρχουν. Το ζητούμενο είναι να τις αντιμετωπίζουμε σωστά. Είναι γενναιότητα ψυχής να δέχεσαι τις αφορμές της απογοήτευσης σαν υλικό αγιασμού. Είναι δείγμα αγωνιστικότητας να παλεύεις σκληρά μέσα σου, για να ‘σαι πάντα έτοιμος να δικαιολογείς, να κατανοείς, να ανέχεσαι, να παραβλέπεις, να υπομένεις… Είναι ακόμα αφάνταστα υπέροχο κι ωραίο να προσεύχεσαι για κείνους που σε απογοητεύουν. Να προσεύχεσαι, όχι για σένα, αλλά για κείνους. Όχι για να σταματήσουν εκείνοι να σε απογοητεύουν, αλλά για να πάψεις εσύ να απογοητεύεσαι και να τους αποφεύγεις…

Η σωστή αντιμετώπιση της απογοήτευσης του είδους αυτού, μας κάνει να στρεφόμαστε από τους ανθρώπους στο Θεάνθρωπο. Από τους ατελείς στον Τέλειο. Αποτρέπει από την προσκόλληση σε ό,τι ανθρώπινο. Τονώνει την ψυχική μας ελευθερία. Μας ασκεί στην ταπείνωση. Αποδεικνύει ακόμη την ανεπάρκεια και την αδυναμία του ανθρώπου να ικανοποιήσει πλήρως τον άνθρωπο. Και μας αναγκάζει να αναζητήσουμε Εκείνον, που είναι το «όντως εφετόν» και «των εφετών η ακρότης».

Κ.

Φοιτήτρια

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αν σκεφτόμασταν πρώτα τους άλλους και μετά το εγώ μας.. αν λέγαμε «οι άλλοι κι εγώ», ίσως να ήταν πολύ πιο εύκολο να νικήσουμε τον εγωισμό μας, ίσως να μην υπήρχε τόσο έντονα το πρόβλημα της απογοήτευσης…
    Πρώτα οι άλλοι κι ύστερα εγώ.. «ο κόσμος της Εγώπολης» θα καταστεφόταν, θα ζούσαμε στην «Εσύπολη» μια ζωή προσφοράς και αγάπης προς τον πλησίον μας!!!
    Μεγάλη «ζημιά» στην πνευματική μας ζωή το εγώ μας…

  2. Νομίζω το άρθρο αυτό είναι απ’ αυτά που προσφέρονται για εποικοδομητικό σχολιασμό. Θα δανειστώ τις απόψεις του αγίου Σιλουανού μέσα από την ερμηνεία του π. Μάξιμου Εγκέρ. «Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης υπογραμμίζει ότι η ζωή του αδελφού μας δεν πρέπει απλά να μας ενδιαφέρει ή να μας αφορά αλλά να είναι η ίδια η δική μας ζωή. Η φράση του Χριστού «να αγαπάς τον πλησίον όπως τον εαυτό σου» δεν προσδιορίζει το μέγεθος με το οποίο οφείλουμε να αγαπάμε, αλλά εκφράζει την οντολογική ενότητα, το ομοούσιο του ανθρώπινου γένους. Το να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, όπως τον εαυτό σου, σημαίνει να τον αγαπάς σα να αποτελεί κομμάτι της δικής σου ζωής. Όσο περισσότερο αγαπούμε τόσο περισσότερος είναι ο πόνος, λέει ο άγιος Σιλουανός. Αυτός είναι ο απόλυτος βαθμός του συμπάσχειν με τον πλησίον: η συμμετοχή μας στον σταυρό του -ένα σταυρό που όχι απλά παίρνουμε πάνω μας, αλλά που εν Χριστώ βάζουμε μέσα μας.»
    Απ’ όλα τα παραπάνω μπορεί ο καθένας μας να προβεί σε μία αυτοκριτική και να γευτεί έστω και μία στάλα από την εγωκεντρική και μπουχτισμένη από ναρκισσισμό κοσμοθεωρία του. Να παρατήσει την ψευδοαπατηλή τρυφή του ρετιρέ της πυραμίδας των δικών του αξιών και να προσγειωθεί στην ασφάλεια του ισογείου, στο φυσικό του χώρο, αυτόν που του προορίσθηκε από τον Θεό.

  3. Πραγματι!Ποτε θα βγουμε αραγε απο το καβουκι μας?να δωσει ο Θεος σε ολους μας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ