Εγώ γιατί να υστερώ;

8
121
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Απογοήτευση
Φωτογραφία: Seabamirum

Μέσα στην οικογένεια, στο πανεπιστήμιο, στις κοινωνικές μας σχέσεις, συναναστρεφόμαστε καθημερινά με πολλούς ανθρώπους, πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους. Όλοι τους διαφέρουν, στο χαρακτήρα, στις ικανότητες, στα χαρίσματά τους. Κάποιοι ξεχωρίζουν σε έναν τομέα και άλλοι σε άλλον. Άλλοι είναι εσωστρεφείς, άλλοι διαχυτικοί. Άλλοι συναισθηματικοί και άλλοι άνθρωποι της ψυχρής λογικής. Κάποιοι έχουν εξωτερικά χαρίσματα, πού προκαλούν θαυμασμό, και άλλοι εσωτερικά, πού δεν φαίνονται, δεν εντυπωσιάζουν.

Σ’ αυτή λοιπόν την καθημερινή μας τριβή μαζί τους συμβαίνει κάποτε μέσα μας να κάνουμε συγκρίσεις, να μειονεκτούμε, να ζηλεύουμε.

» Γιατί να μην έχω κι εγώ εκείνο το χάρισμα;… Γιατί να υστερώ σε κείνο το θέμα ή το άλλο; Γιατί ο άλλος να υπερτερεί σε ομορφιά, σε δύναμη, σε λόγο, σε διανοητικά προσόντα; Εμένα με αδίκησε ο Θεός;

Και έτσι συχνά αισθανόμαστε κατώτεροι, ανίκανοι, ελλειμματικοί. Μελαγχολούμε, μαραζώνουμε, υποφέρουμε. Και δημιουργούμε πρόβλημα και στον εαυτό μας και στους γύρω μας. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Μας αδίκησε ο Θεός;

  • Όχι βέβαια. Ὁ Θεός δεν αδίκησε κανένα. Σε όλους έδωσε χαρίσματα «κατά το μέτρον της δωρεάς» του (Εφεσ. δ΄ 7). Σύμφωνα δηλαδή με το μέτρο της σοφίας και της δικαίας κρίσης του, γνωρίζοντας προαιωνίως τον καθένα μας, τον χαρακτήρα μας, τις διαθέσεις μας και την αγάπη μας προς Αυτόν.
  • Κανείς δεν συγκεντρώνει στο πρόσωπό του όλα τα χαρίσματα. Άλλοι έχουν άλλα χαρίσματα, και άλλοι άλλα. Πρέπει επομένως ο καθένας μας να μένει ευχαριστημένος με τα πολλά και ιδιαίτερα προσωπικά του χαρίσματα, χωρίς να αισθάνεται ότι μειονεκτεί απέναντι στους αδελφούς του. Δυστυχώς όμως εμείς επειδή έχουμε άγνοια τού εαυτού μας, θέλουμε διαρκώς κάτι ανώτερο, κάτι περισσότερο.
  • Να χαιρόμαστε ταπεινά για τα χαρίσματα που έχουμε. Είναι τραγικό να μας έχει χαρίσει ο Θεός τόσα πολλά χαρίσματα, κι εμείς αντί να χαιρόμαστε γι’ αυτά, να βασανιζόμαστε και να γογγύζουμε για τα άλλα πού δεν έχουμε και να ποθούμε διαρκώς κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο, μένοντας ανικανοποίητοι, αξιολύπητοι, άδειοι. Έτσι όμως υποφέρουμε και δυσκολεύουμε και τούς άλλους. 
  • Η ζήλεια μπορεί να μας καταστρέψει. Υπάρχουν άνθρωποι πού αδίκησαν τον εαυτό τους, κατέστρεψαν την οικογένειά τους και την εργασία τους, επειδή είχαν κυριευθεί από το πάθος της ζήλειας. Ενώ άλλοι, πού δεν είχαν εξωτερικά εντυπωσιακά χαρίσματα, προόδευσαν πολύ περισσότερο από κάποιους ικανούς και σπουδαίους, δημιούργησαν πολύ καλύτερες οικογένειες και είχαν ασυγκρίτως ανώτερες επιτυχίες στα παιδιά τους και στις εργασίες τους, επειδή ακριβώς είχαν ταπείνωση.
  • Να ποθούμε τα πνευματικά χαρίσματα. Ο απόστολος Παύλος μάς συνιστά να επιδιώκουμε τα χαρίσματα όχι τα μείζονα, αλλά τα «κρείττονα», τα ωφελιμότερα (Α΄ Κορ. ιβ΄ 31). Να επιδιώκουμε δηλαδή την αγάπη, την πίστη, την αγιότητα. Αυτά τα ανώτερα και ωφελιμότερα χαρίσματα ο Θεός τα δίνει σε όλους μας. Και αυτά πρέπει να αξιοποιήσουμε περισσότερο. Διαφορετικά χωρίς τα κρείττονα χαρίσματα, χωρίς την αγάπη, για παράδειγμα, γινόμαστε «χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 1). Εάν δεν έχουμε αγάπη, γράφει ο καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας, δε θα μας σώσουν οι διάφορες ικανότητες που έχουμε. Η αγάπη επιβάλλει να επιζητούμε τα χαρίσματα, που ωφελούν τους άλλους και όχι εκείνα που διεγείρουν το θαυμασμο των άλλων για μας.

Πώς αξιοποιούμε τα χαρίσματά μας;

  • Σημασία δεν έχει το τι αλλά το πώς. Σε τελική ανάλυση αυτό που προσδιορίζει κυρίως την αξία των χαρισμάτων μας δεν είναι αυτά καθαυτά τα χαρίσματα αλλά ο τρόπος και ο σκοπός για τον οποίο τα χρησιμοποιούμε. Υπάρχει χάρισμα που το χρησιμοποιεί κανείς για τον Θεό και τούς αδελφούς του ή αποκλειστικά για τον εαυτό του. Το κάθε χάρισμα λοιπόν πού το αξιοποιούμε για τη δόξα τού Θεού, ακόμη κι αν φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων μικρό, ακόμη κι αν δεν εντυπωσιάζει, δεν είναι μικρό. Είναι μεγάλο, διότι μπορεί να μας ανοίξει τούς ουρανούς και να οδηγήσει στη σωτηρία και εμάς και πολλούς άλλους γύρω μας.
  • Θα αλλάξει η ζωή μας. Ας προσπαθήσουμε συνεπώς να ανιχνεύσουμε μέσα μας και να βρούμε ποια χαρίσματα έδωσε ο Θεός σε μας προσωπικά. Αν αυτά αρχίσουμε να τα καλλιεργούμε με τον καλύτερο τρόπο, τότε θα αλλάξει ἡ ζωή μας. Αξιοποιώντας ιδιαιτέρως τα συγκεκριμένα χαρίσματα, που μας έδωσε ο Θεός, θα δούμε θαυμαστές αλλοιώσεις του Θεού στη ζωή μας· θα γίνουμε καινούργιοι άνθρωποι, πνευματικοί, χαριτωμένοι. Και δοξολογητικά θα ευχαριστούμε τον Κύριο για όλα όσα μας χάρισε, για όσα γνωρίζουμε και για όσα δε γνωρίζουμε ακόμη.

Ας κάνουμε επομένως ένα νέο ξεκίνημα. Και οι καρποί θα είναι πλούσιοι και θαυμαστοί.

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Άραγε είμαστε αδικημένοι; Μας έχει στερήσει ο Θεός κάποια ικανότητα; Δε μας έδωσε πολλές; Δε μας έδωσε καμία; Μήπως απλά μας έδωσε αυτή που μας ταίριαζε κι αυτή που θα μπορούσαμε να αντέξουμε και πολύ περισσότερο, αυτή που θα μπορούσαμε να αναπαράγουμε! Άρα λοιπόν, το παιχνίδι παίζεται μέσα μας…

    • Το σίγουρο είναι ότι μας έδωσε τα χαρίσματα που χρειαζόμαστε – εμείς προσωπικά, ως ξεχωριστά πρόσωπα – για να φτάσουμε ευκολότερα στο «καθ’ ομοίωσιν». Και συναρτώνται πάντοτε με τις εμπειρίες που είχαμε, έχουμε και θα έχουμε στην ζωή. Οπωσδήποτε, ο Θεός είναι αγάπη και γι’ αυτό θέλει όλοι να σωθούμε. Και εφόσον μας ‘αγαπάει’ σε τέλειο βαθμό, τότε είναι και ‘δίκαιος’, καθώς μας δίνει κάθε τι που χρειαζόμαστε για τον αγώνα μας, χωρίς να καταργεί την ελευθερία μας.

      Έλεγε κάποιο μέλος μιας αδελφότητας ότι υπάρχει στην αδελφότητά τους κάποιος που δεν έχει κανένα απολύτως χάρισμα, παρά μόνο την υπομονή. Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι αυτόν τον άνθρωπο όλοι οι αδελφοί τον παραδέχονται για άγιο και τον συμβουλεύονται σε κάθε ευκαιρία. Γι’ αυτό λοιπόν ας μην μας παίρνει από κάτω. Είναι εκ του πονηρού αυτοί οι λογισμοί. Όλοι μας έχουμε πολλά χαρίσματα, κι ας μην φαίνονται.

      • Το θέμα όμως, είναι να ανακαλύψουμε αυτό το χάρισμα! Το γεγονός πως ο Θεός μας αγαπάει και για όλους μας έχει προβλέψει ένα χάρισμα, ένα τάλαντο, είναι αδιαμφισβήτητο… όμως, αυτό δεν αποτελεί λόγο επανάπαυσης. Θα ήταν κρίμα όταν ανοίξει μια άλλη πόρτα και για μας, να μην έχουμε να δώσουμε καμία απάντηση ως προς τις… μετοχές μας! 😉

        • Δεν ακούγεται καλά η λέξη «ανακαλύψουμε». Σιγά και ποιοι είμαστε! Εδώ, καλά-καλά ούτε τις αμαρτίες μας δεν γνωρίζουμε, και θα ανακαλύψουμε και το χάρισμα μας (αν και πιστεύω ότι δεν έχουμε μόνο ένα); Δεν είναι προσωπική επιτυχία η «ανακάλυψη» του χαρίσματός μας, αλλά ‘φανέρωση’ του Θεού στον κάθε άνθρωπο («χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» Ιω 15,5. Αυτή είναι η αλήθεια από το στόμα του ίδιου του Θεού).

          Απ’ τη μεριά μας χρειάζεται προσπάθεια και θέληση τα χαρίσματά μας να τα πολλαπλασιάσουμε προς δόξαν Θεού. Ωστόσο, είναι θέμα της πρόνοιας του Θεού το πότε, πώς, πού (κτλ) θα μας τα φανερώσει, πάντοτε προς ωφέλεια δική μας, αλλά και των αδελφών μας.

          • Να σου πω κάτι; Τα χαρίσματά μας τα βλέπουμε και γεμίζουμε εγωισμό-συνήθως- γιά αυτά. Τις αμαρτίες μας όμως δεν τις βλέπουμε γιατί μας τις κρύβει ή ο ίδιος μας ο κακός και αμαρτωλός εαυτός ή και ο διάβολος. Πάντως νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πολύ καθαροί για να δούμε την Φανέρωση των χαρισμάτων μας εκ μέρους του Θεού. Ώς τότε ας μας τα λένε οι γονείς μας, τα αδέρφια μας (όσοι έχετε), ο πνευματικός μας. Άλλωστε είναι εύκολο να ξέρεις που είσαι καλός και πολύ δύσκολο σε ποιο σημείο σφάλλεις. Άραγε θα αποκτήσουμε ποτέ ταπείνωση και έτσι σωστό πολλαπλασιασμό των χαρισμάτων μας;

            Υ.Γ. Προτείνω σε όλους να μελετήσετε, εάν δεν το έχετε μελετἠσει, το βιβλίο Εμπειρική Δογματική (Α, Β Τόμος) που έχει τις προφορικές παραδόσεις του αειμνήστου π. Ιωάννου Ρωμανίδη. Συγγραφέας του βιβλἰου είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέος.

  2. Σίγουρα ο Θεός μας έχει δώσει πάρα πολλά χαρίσματα (τάλαντα), αλλά ας υποθέσουμε πως μας έχει δώσει μόνο ένα, όπως στην παραβολή των ταλάντων, όπου ο Κύριος στον ένα έδωσε 5 τάλαντα, στον άλλο 2 τάλαντα και στον άλλο 1 τάλαντο….ποιο μπορεί να είναι αυτό το ένα τάλαντο;
    Αναφέρει ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, πως «όλοι εμείς οι βαπτισμένοι έχουμε λάβει ένα τάλαντο, που είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος». Ο τρίτος λοιπόν δούλος με το ένα τάλαντο δεν αξιοποίησε ούτε ελάχιστα τη δωρεά του Θεού, δεν νοιάστηκε καθόλου για την ενεργοποίηση της χάριτος στη ψυχή του.
    Ας ξεκινήσουμε από το ένα αυτό τάλαντο-χάρισμα του Θεού, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ας επιζητήσουμε ελεύθερα να αποκτήσουμε τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, τα «κρείττονα», όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος και η χαρίτωσή μας θα είναι ανάλογη του ζήλου που έχουμε και του αγώνα που κάνουμε.
    Βέβαια ο Θεός μας δίνει και χαρίσματα που μας βοηθούν στις καθημερινές βιοτικές μας εργασίες. Αυτά τα χαρίσματα να τα βλέπουμε μέσα από το πνευματικό πρίσμα και να τα αξιοποιούμε προς δόξα Θεού.
    Ας μην απελπιζόμαστε, εάν νομίζουμε ή όντως έχουμε λίγα χαρίσματα. Πάντως ξέρουμε πως μπορούμε να τα αυξήσουμε… με την προσπάθεια και τον καλό αγώνα.

  3. Δε νομίζω ότι είναι πρόβλημα η εκάστοτε λέξη, αγαπητέ Άσωτε! Ναι, να ανακαλύψουμε! Άλλωστε και η πίστη μας, η Ορθοδοξία ολόκληρη, μια συνεχής ανακάλυψη είναι!
    Θεωρώ ότι είναι λίγο επουσιώδη τα «κολλήματα» με λέξεις/εκφράσεις/ρήματα. Και για να μη ξεφεύγω από το θέμα…
    Όντως, δεν είναι προσωπική επιτυχία η ανακάλυψη του εαυτού μας, είναι όμως προσωπική επιλογή του καθενός μας. Κι αυτό, γιατί άλλοι μένουν σε ό,τι έχουν κι άλλοι, προσπαθούν να δουν γιατί το έχουν και τι μπορούν να κάνουν με αυτό. Το «προς δόξαν Θεού» είναι σχετικό για τον καθένα και για όλους μας. Σύμφωνο με βρίσκει η άποψη, αλλά κάποιοι ίσως να βλέπουμε το δάσος και να χάνουμε το δέντρο. Άλλοι πάλι και το αντίστροφο…
    Συνοψίζοντας, κάποιες φορές από αυτή την ανακάλυψη ωφελούνται και οι γύρω μας κι έπειτα εμείς… Είτε η ανακάλυψη λέγεται εσωτερική αναζήτηση, είτε πίστη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ