Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε ότι κάποιοι θα κολαστούν;

30
9147
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (6 ψήφοι, μέσος όρος: 4.33 από 5)
Loading...

Το ερώτημα που μου είχε τεθεί έλεγε: «Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε, ως παντογνώστης που είναι, ότι στο τέλος κάποιοι θα κολαστούν και, αν θυμάμαι καλά, κάπου αναφέρεται ότι πολλοί οι κλητοί ολίγοι δε οι εκλεκτοί; Δηλαδή· οι περισσότεροι θα πάνε στην κόλαση. Τι Θεός αγάπης είναι αυτός; Καλύτερα να μη δημιουργούσε τον κόσμο!».

 

  1. Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο;

Απαντώ στο πρώτο τμήμα της ερωτήσεως, για να συνεχίσω κατόπιν στο δεύτερο.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από άπειρη αγαθότητα και αγάπη, επειδή ο Ίδιος είναι αγάπη (Α´ Ιω. δ´ 8). Μια αγάπη που όσο κι αν προσπαθήσουμε να την εννοήσουμε με το περιορισμένο λογικό μας είναι αδύνατον να την κατανοήσουμε. Κι αυτό, λόγω του σκοτισμού της αμαρτίας και λόγω των αμέτρητων θλίψεων και περιπετειών ατόμων και λαών, που ζούμε καθημερινά. Ωστόσο, παρά τη σύγχυση και την αταξία που υπάρχει δίπλα μας και γύρω μας, συχνά δε και μέσα μας, έχουμε άπειρα δείγματα της θείας αγάπης και αγαθότητος.

Επειδή λοιπόν ο άναρχος και αιώνιος Θεός είναι αγάπη, και επειδή ο Ίδιος ζούσε και πριν δημιουργήσει τον κόσμο μια μακάρια και πανευτυχή ζωή, θέλησε, γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, την ευτυχία του αυτή να τη μεταδώσει και σε άλλα πλάσματα λογικά, σαν κι Αυτόν, ώστε να γίνουν περισσότερα τα όντα που θα απολαμβάνουν τις ευεργεσίες. Η εξάπλωση δε αυτή της μακαριότητος αποτελεί απόδειξη της άπειρης αγαθότητός του. Έτσι δημιούργησε πρώτα τον νοητό κόσμο, δηλ. τους αγγέλους, κατόπιν τον υλικό και ορατό κόσμο και τέλος τον λογικό άνθρωπο, από σώμα και ψυχή νοερή και αθάνατη. Αυτόν μάλιστα τον κατέστησε πάνω στη γη σαν άλλο κόσμο κατά κάποιον τρόπο, μεγάλο μέσα στη μικρότητά του, σαν άλλον άγγελο, σαν φύλακα της ορατής κτίσεως και ιερουργό της αόρατης· επίγειο και ουράνιο, προσωρινό και αθάνατο, ευρισκόμενο στο μέσο μεταξύ μεγαλείου και ταπεινότητος· τον ίδιο τον έκανε και πνεύμα και σάρκα. Έτσι ο άνθρωπος είναι δημιούργημα που διαμένει στη γη, μεταβαίνει όμως σε άλλο κόσμο και γίνεται θεός από την επιθυμία του προς τον Δημιουργό του[1]. Τα ίδια μας διδάσκει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός[2].

Χρησιμοποιώντας κάποιο παράδειγμα μπορούμε να πούμε τούτο: Όπως ο ήλιος από τη φύση του έχει την τάση να φωτίζει και να θερμαίνει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά να ακτινοβολεί και να διαχέεται προς τα έξω ευεργετώντας όλη την κτίση, το ίδιο και ο πλουσιόδωρος Θεός έχει, θα μπορούσαμε να πούμε, την τάση ως αστείρευτη πηγή αγαθότητος και αγάπης, να εκχύνεται και να σκορπίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Επομένως η δημιουργική ενέργεια του Θεού είναι – πέρα για πέρα – ενέργεια αγαθότητος και αγάπης. Ο Τριαδικός Θεός όντας μακάριος, ή σωστότερα αυτομακαριότητα, και ο μόνος και απόλυτος εξουσιαστής, αφού έχει την εξουσία όχι δοσμένη από κανένα, αλλά από τον ίδιο τον εαυτό του (Α´ Τιμ. στ´ 15)· ο υπεράγαθος Τριαδικός Θεός, που δεν έχει ανάγκη από κανέναν και από τίποτε, αφού Αυτός δίνει σ’ όλα τα ζωντανά δημιουργήματά του ζωή και αναπνοή και όλα όσα χρειάζονται για τη συντήρηση της ζωής τους (Πραξ. ιζ´ [17] 25), δεν δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο από ανάγκη ή διότι του έλειπε κάτι και έπρεπε να το αναπληρώσει. Δημιούργησε τον αόρατο και ορατό κόσμο από αγαθότητα και αγάπη, επειδή δεν αρκέσθηκε μόνο στη θεωρία του εαυτού του και στην άπειρη τελειότητά του.

Κι αν επιτρεπόταν να εκφρασθούμε γύρω από το ζήτημα αυτό με τρόπο ανθρώπινο, θα λέγαμε, μαζί με τον αείμνηστο Καθηγητή της Θεολογίας Παν. Ν. Τρεμπέλα, ότι ο Θεός αποφασίζοντας να δημιουργήσει τον κόσμο μάλλον μέριμνες και ενοχλήσεις πρόσθετε στη θεία του μακαριότητα! Το ότι δε μετά από κάθε σταθμό της δημιουργίας του κόσμου η Αγία Γραφή σημειώνει: «Και είδε ο Θεός ότι αυτό που δημιούργησε είναι ωραίο, όπως το θέλησε η απειράγαθη βουλή του και ότι θα ανταποκρινόταν στον σκοπό για τον οποίο το έπλασε» (Γεν. α´ 8-10 εξ.), φανερώνει και αποδεικνύει επαρκώς, όπως διδάσκει ο ιερός Αυγουστίνος, αυτό ακριβώς· ότι δηλαδή ο Θεός δημιούργησε τα πάντα όχι από κάποια ανάγκη ή για προσωπική του ικανοποίηση η ωφέλεια, αλλά μόνο από αγαθότητα. Μόνο και μόνο διότι εκείνο που έκανε ήταν «καλόν»[3].

Τούτο όμως αποκαλύπτει και κάτι άλλο ακόμη σπουδαιότερο. Το ότι η ζωή μας, η ύπαρξή μας, είναι και μια συμμετοχή στη μακαρία ζωή του Θεού, αφού από εκείνη τη ζωή αντλούμε τη ζωή και μεις. Κι όχι απλώς τη ζωή, αλλά τη μακαρία και αιώνια ζωή, ή όπως την ονομάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, την «κατά χάριν θέωσιν», δηλαδή το να γίνουμε κατά χάριν θεοί. Κι ενώ όλη η άλλη φύση χαίρεται επειδή έχει ζωή, οι άνθρωποι χαιρόμαστε όχι απλώς διότι απολαμβάνουμε αυτή τη ζωή, αλλά και διότι θα χαιρόμαστε αιώνια, αφού θα είμαστε κατά χάριν θεοί!

 

  1. Έρχομαι τώρα στο δεύτερο μέρος της ερωτήσεως, που λέει: «Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε, ως παντογνώστης που είναι, ότι στο τέλος κάποιοι θα κολαστούν;». Άλλωστε, συνεχίζει η απορία, «αναφέρεται ότι πολλοί οι κλητοί, αλλά ολίγοι οι εκλεκτοί. Δηλαδή οι περισσότεροι θα πάνε στην κόλαση». Οπότε «τι Θεός αγάπης είναι αυτός; Καλύτερα να μη δημιουργούσε τον κόσμο». Την ίδια ερώτηση διατύπωσαν παλαιά οι αιρετικοί Μανιχαίοι, που ήσαν οπαδοί του αιρετικού Μανη (3ος αιώνας μ.Χ.). Υπάρχει όμως και σ’ αυτή την απορία απάντηση.

Πρώτα – πρώτα σημειώνω πως κανένας άνθρωπος δεν γνωρίζει που θα πάνε οι περισσότεροι μετά τη Β´ Παρουσία του Κυρίου και τη μέλλουσα Κρίση. Όταν κάποιος, που νόμιζε ότι θα σωθούν μόνο οι Ιουδαίοι, ρώτησε τον Κύριο «είναι άραγε λίγοι αυτοί που σώζονται;», ο Κύριος δεν ικανοποίησε την περιέργειά του. Θέλοντας όμως να ικανοποιήσει όσους τον άκουγαν, απάντησε: Να προσπαθείτε και να αγωνίζεσθε να εισέλθετε στη βασιλεία του Θεού απαρνούμενοι τις κακές σας συνήθειες και την αμαρτωλή ζωή σας (Λουκ. ιγ´ [13] 24). Δεν απάντησε, επειδή αυτός που ρωτούσε ζητούσε να μάθει, όπως παρατηρεί ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, κάτι από αυτά που είναι περιττά και ανώφελα. Διότι ποιο όφελος μπορούσε να προκύψει από το αν μάθαινε αν είναι πολλοί αυτοί που σώζονται η λίγοι; Αντίθετα ήταν αναγκαίο και ωφέλιμο να γνωρίζουν οι άνθρωποι τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορούσε κανείς να οδηγηθεί στη σωτηρία. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Κύριος[4].

Ο λόγος του Κυρίου «πολλοί εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί» (Ματθ. κβ´ [22] 14), που αναφέρει η απορία, σημαίνει: Δεν θα πάνε στον Παράδεισο όλοι όσοι θα κληθούν. Και πόσοι καλούνται; θα ρωτήσει κάποιος. Καλούνται όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως. Διότι ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και δια της πίστεως να λάβουν πλήρη γνώση της αληθείας (Α´ Τιμ. β´ 4). Άλλωστε ο Χριστός θυσιάστηκε πάνω στο Σταυρό «υπέρ πάντων», για όλους τους ανθρώπους (Β´ Κορ. ε´ 14). Όλους λοιπόν καλεί ο Θεός· όχι μόνο Χριστιανούς αλλά και ειδωλολάτρες και εθνικούς· και πιστούς και απίστους. Αν δεν σώζονται όλοι, αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει θέληση εκ μέρους του Θεού, αλλ’  ότι δεν υπάρχει θέληση από εκείνους που δεν σώζονται. Το πόσοι δε τελικώς θα είναι οι εκλεκτοί που θα πάνε στον Παράδεισο, μόνο ο παντογνώστης Θεός το γνωρίζει.

Εδώ θά ‘θελα να παραθέσω μια απάντηση, που έδωσε ένας δαιμονισμένος νέος στην ερώτηση κάποιου Ορθόδοξου κληρικού, όπως μου τη διηγήθηκε ο ίδιος. Ρωτήθηκε ο δαιμονισμένος, δηλαδή ουσιαστικά ρωτήθηκε το πονηρό πνεύμα που βασάνιζε τον δυστυχισμένο νέο: «Έχεις πολλούς οπαδούς;». Και το δαιμόνιο απάντησε γεμάτο απελπισία: «Έχω πολλούς· έχω πολλούς· αλλά τελικώς μου τους παίρνει αυτός»! «Αυτός» είναι ο Κύριος Ιησούς, του Οποίου τα δαιμόνια δεν θέλουν ούτε το όνομα να προφέρουν, αφού και αυτό μόνο το όνομα «Ιησούς Χριστός» τούς καίει κυριολεκτικά. Ο διάλογος αυτός φανερώνει ότι και εκείνοι τους οποίους οι άνθρωποι, κρίνοντας εξωτερικά, θεωρούν ότι δεν είναι για τη βασιλεία του Θεού, τελικά την κερδίζουν με τη μετάνοια και την επιστροφή, ίσως και στις τελευταίες ώρες της ζωής τους. Κι αυτό καταθλίβει και φαρμακώνει τον εχθρό της ψυχής μας.

Αλλά, θα πει κάποιος, η ουσία του ερωτήματος δεν βρίσκεται στο πόσοι θα σωθούν. Διότι, και ελάχιστοι ή έστω και ένας άνθρωπος να πάει στην κόλαση, αυτό δεν συγκινεί τον Θεό της αγάπης, ότι οι λίγοι ή ο ένας θα τιμωρούνται αιώνια; Το ερώτημα είναι πράγματι συγκλονιστικό. Ωστόσο ο θεόσοφος άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας δίνει την απάντηση. Γράφει:

Ο Θεός δημιουργεί και φέρει από την ανυπαρξία στην ύπαρξη τα γινόμενα από αγαθότητα και γνωρίζει από πριν τα όσα θα γίνουν. Αν δεν δημιουργούνταν, ούτε κακοί θα υπήρχαν ούτε και ο παντογνώστης Θεός θα τους γνώριζε από πριν. Ωστόσο, αν ο Θεός δεν δημιουργούσε τον κόσμο με τη σκέψη ότι η αμαρτία και το κακό θα επικρατήσουν στη γη και θα υπάρξουν άνθρωποι που από τη δική τους θέληση θα γίνονταν κακοί, τότε το κακό θα νικούσε την αγαθότητα του Θεού. Τότε το κακό θα αποδεικνυόταν πιο ισχυρό από την άπειρη αγαθότητα του παντοδύναμου Θεού, αφού αυτό θα αναχαίτιζε και θα εμπόδιζε τον Θεό να δημιουργήσει και άλλα πλάσματα ευτυχισμένα και μακάρια. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να γίνει. Γι’ αυτό ακριβώς, συνεχίζει ο ιερός Δαμασκηνός, ο Θεός δημιουργεί, όσα δημιουργεί, τα πάντα αγαθά. Κι ο κάθε άνθρωπος από δική του προαίρεση και ελευθερία γίνεται καλός η κακός. Ο Κύριος είπε βέβαια για τον προδότη Ιούδα: «Ήταν συμφερότερο γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί ο άνθρωπος εκείνος» (Μαρκ. ιδ´ [14] 21)· αυτό όμως δεν τό ‘λεγε κακίζοντας την κτίση του, το δημιούργημά του, αλλά την κακία που κυρίευσε το κτίσμα, τον λογικό άνθρωπο, από τη δική του προαίρεση και ραθυμία. Διότι η ραθυμία του κατέστησε άχρηστη γι’ αυτόν την ευεργεσία του Δημιουργού. Συμβαίνει δηλαδή ό,τι ακριβώς και στην περίπτωση που κάποιος, παίρνοντας από έναν ηγεμόνα πλούτο και εξουσία, φερθεί τυραννικά στον ευεργέτη του. Τότε ο ευεργέτης ηγεμόνας θα τον συλλάβει με το δίκιο του και θα τον τιμωρήσει, αν δει ότι αυτός που ευεργετήθηκε συνεχίζει να παραμένει στην εξουσία και επιμένει να φέρεται τυραννικά[5].

από το βιβλίο του Νικ. Βασιλειάδη
Ελευθερία: προνόμιο, δώρο ή πρόβλημα;
εκδ. «Ο Σωτήρ»


[1] Γρ. Θεολόγου, Λογ. 45, Εις το άγιον Πάσχα, 5-7  ΡG 36, 629-632.

[2] Ιω. Δαμασκηνού, Έκδοσις ακριβής  Ορθοδόξου Πίστεως, Βιβλ. ΙΙ, 2  ΡG 94, 864-865.

[3] Εις Παν. Ν. Τρεμπέλα, Δογματική της  Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τομ. Α´, εκδ. «Ο Σωτήρ», Αθήναι, σελ. 339.

[4] Κυρ. Αλεξανδρείας, Εξήγησις εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, κεφ. 13, στιχ. 23  ΡG 72, 776ΒC.

[5] Ιω. Δαμασκηνού, Έκδοσις ακριβής Ορθοδόξου Πίστεως, Βιβλ. 4, κεφ. 21  ΡG 94, 1197.

30 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μεγάλος πραγματικά άνθρωπος της σύγχρονου εποχης,ο κ.Βασιλειαδης!Καταπληκτική προσέγγιση του σπουδαιότατου αυτού θέματος δια μέσου των θεοπνευστων αγίων γραφών!Παντελώς άγνωστος στους περισσότερους Έλληνες!Φιλτατος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού!

  2. Δεν απαντάει δυστυχώς όμως στο ερώτημα το άρθρο.. δυστυχώς.. δεν μπορεί να είναι απάντηση το ότι αν δεν έφτιαχνε τον κόσμο ο Θεός θα έδειχνε αδυναμία μπροστά στο κακό και αυτό θα κυριαρχούσε.. δηλαδή άλλη λύση για να μην κυριαρχήσει το κακό δεν υπήρχε, και έτσι πλάστηκε ο κόσμος ώστε να συμβούν όλα τα γεγονότα από την δημιουργία των πρωτοπλάστων έως την Αποκάλυψη μόνο και μόνο για αποδειχθεί ότι το κακό δεν μπορεί να υπερτερήσει; Με τίμημα τόσες ψυχές να κολάζονται αιώνια; Το συλλογίζεστε; Εγώ προσωπικά όταν πάω να συλλάβω την αιωνιότητα μου φεύγει το μυαλό από τη θέση του. Και όπως πολύ σωστά κάπου σημειώνεται, έστω και μια ψυχή να ήταν να κολαστεί, και αυτό ακόμα θα ήταν φοβερό και φριχτό δυστύχημα. Ως εκ τούτου το ερώτημα παραμένει.. γιατί ο Θεός που είναι Αγάπη -και δεν το λέω ειρωνικά το λέω με όλη την καλή προαίρεση και με ειλικρίνεια- θα επιτρέψει να κολάζονται αιώνια ψυχές που ο ίδιος έφτιαξε και τις έφερε από την ανυπαρξία στη ζωή. Το ερώτημα πράγματι είναι συγκλονιστικό. Και παραμένει δυστυχώς αναπάντητο. Μακάρι να βρω την απάντηση κάποια στιγμή στη ζωή μου πριν είναι αργά. Με σεβασμό.

    • Καλησπέρα Κλεόβουλε,
      Αμφιβάλω βέβαια ότι θα δεις την απάντηση αυτή αλλά έχω χρόνο αφενός να γράψω κι αφετέρου “ποτέ δεν ξέρεις”. Κι όντως το άρθρο δεν απαντά και κακώς το επιχειρεί. Η θρησκεία στηρίζεται στην πίστη, η οποία εξ ορισμού είναι τυφλή αλλά θεωρείται επαρκής και αρετή. Δε θα θίξω το αν είναι ή όχι. Αυτό που θα πω όμως είναι ότι αφού κάποιος επιλέγει τη μέθοδο αυτή να προσεγγίσει την πραγματικότητα και τη ζωή, αμέσως δε μπορεί να μιλά για απαντήσεις και συμπεράσματα με βάση κάποια λογική που πηγάζει από την πίστη κλπ. Είτε το δέχεσαι είτε όχι. Όπως είπα δε θα θίξω το αν είναι καλή κι αξιόπιστη μέθοδος η πίστη, αλλά όταν κάνεις αυτή την επιλογή όλα σταματούν εκεί. Αν σε καλύπτει καλώς. Αν καλύπτει αυτόν στον οποίο τη μεταδίδεις πάλι καλώς. Αν όχι, όμως, δε μπορείς ξεκινώντας από πράγματα που δέχτηκες αξιωματικά να χρησιμοποιήσεις λογική ξαφνικά και να καταλήξεις κάπου. Δεν μπορείς να διαλέξεις και κορώνα και γράμματα. Και εν τέλει άθελα ή όχι, τέτοιου είδους απαντήσεις προορίζονται αποκλειστικά για αυτούς που, παραδόξως, δεν έχουν καν την απορία ή την έχουν αλλά χρειάζονται απλά μερικά «όμορφα» λόγια για να την ξεχάσουν. Κάποιος που έχει απορία σαν τη δική σου και δεν του αρκεί η πίστη για να καλυφθεί, τότε κακώς θα παραμείνει εκεί. Είναι πίστεψέ με πολύ εύκολο να πάρεις την απάντηση με μέθοδο διαφορετική από την πίστη, οπότε δε θα ήθελα απλά να στη δώσω από το δικό μου μυαλό αλλά καλύτερα να τη σκεφτείς μόνος σου. Δε θα ‘θελα να προσηλυτίσω ή εν πάσει περιπτώσει να αποπροσηλυτίσω κανένα γιατί οι ανάγκες καθενός είναι διαφορετικές. Κι εάν τελικά σε έχει καλύψει η πίστη, τότε δεν έχει νόημα να πω το οτιδήποτε. Αν πάλι έχεις όρεξη για περισσότερη συζήτηση προσωπικά είμαι εδώ κι έχω κι εγώ όρεξη, και ίσως καλύτερη απάντηση από αυτήν που πιθανόν δε σου έδωσα.

      • Να μην ξεχνάμε αδερφοί πως ,ακομα και μετά τον θάνατο, η Εκκλησια μας δίνει την δυνατοτητα ανακουφισης της ψυχης με τα μνημοσυνα .Και μερικες ψυχες μάλιστα μπορει να καταληξουνε στον παραδεισο. Εχουμε τα μνημοσυνα και τις προσευχες της εκκλησιας μας και εχουνε μεγαλη δυναμη.Δεν ξερουμε ποτε θα επελθει η δευτερα παρουσια!

        Επιπλέον,σκεφτειτε….αν ενας Πατερας ως γονεας ,δει το παιδι του να παιρνει ασχημο δρομο ,θα πει ποτε μεσα του ”κακως το εγγενησα?”. Κανεις γονεας δεν μετανοιωνει που γεννησε το παιδι του! Αρα ο θεος που ειναι η απολυτη αγαπη ,σκεφτειτε ποσο πολυ αγαπά τα δημιουργηματα του! Απο αγαπη και αγαθοτητα επλασε τα δημιουργηματα του και ως στοργικος Πατερας μας αφηνει ελευθερους να κανουμε τα βηματα μας .
        Και πολλες φορες στην ζωη ,μας χτυπαει την πορτα! Προσωπικα εζησα ενα φοβερο θαυμα, μια φοβερη μεταθανατεια εμπειρια που δεν θα ξεχασω οσο ζω! Ενα θαυμα σε ηλικα 17 ετων οπου ειδα ολοζωντανο τον Αγιο Γεωργιο να με γλυτωνει απο του χαρου τα νύχια.
        Πιστευω πως ολους τους ανθρωπους τους καλει…μα σε πολλους εχει σκληρυνει τοσο η καρδια τους!

    • Ο θεός δεν έφτιαξε την κόλαση για τους ανθρώπους αλλά για το διάβολο εάν ο άνθρωπος με τις πράξεις του συντάσσεται με το διάβολο στο διάβολο θα πάει .Άλλωστε σε ένα τέτοιον άνθρωπο δεν θα άρεσε ο παράδεισος.Ο Χριστός είπε στους Φαρισαίους εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Πνεύματι Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ἢ πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ ἁρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον δήσῃ τὸν ἰσχυρόν; καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει. ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει. Ματθ. 12,28-30.Ας μην παρασυρόμαστε με την ανθρωποκεντρική θεώρηση της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Το θέλημα του θεού θα γίνει τελικά και όχι του ανθρώπου και αυτό είναι το σωστό.

    • Μπράβο ρε φίλε Κλεόβουλε. Ακριβώς αυτό είναι το μεγαλύτερο αγκάθι που με έχει απομακρύνει από τον θεϊσμό (περισσότερο σαν έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό παρά σαν έλλειψη Πίστης ότι υπάρχει, ακόμα και αν ακούγεται αφελές). Διότι, αν ο Θεός προείδε όλη την αιώνια δυστυχία των κολασμένων, που δημιούργησε ex nihilo, χωρίς να υπάρχει ανάγκη, και χωρίς ο Ίδιος να χρειάζεται τίποτα όπως το Δόγμα λέει, τότε απλά είπε, ”εντάξει, προχωράμε, και αδιαφορώ για τον αιώνιο πόνο”, που εύκολα μπορούσε ν’αποφευχθεί. Άρα πως να Τον εμπιστευθείς; Και το επιχείρημα, πως ο Θεός δημιούργησε από αγάπη για να μοιρασθεί τα αγαθά και την χαρά, δεν στέκει. Εφόσον, κάποιος δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται τίποτα, δεν του λείπουν τίποτα αγαθά. Αντιθέτως, με το που ξεκινάει η ύπαρξή του, το ρίσκο για δυστυχία έρχεται σε ισχύ. Απάντηση ψάχνω, διότι βλέποντας την ζωή πια σαν αυτήν την ματαιότητα που είναι, απλά προσμένω τον θάνατο, διότι η ζωή δεν έχει τίποτα πια ουσιαστικό να προσφέρει. Μια κουταμάρα είναι. Και δυστυχώς απάντηση δεν υπάρχει.
      Βέβαια, αν σκεφτούμε και τα άμοιρα τα ζώα, το πρόβλημα γίνεται ακόμα χειρότερο, διότι βάσει δόγματος, αυτά δεν έχουν ούτε Παράδεισο, άρα έρχονται στην ύπαρξη από το μηδέν, για να κυνηγάνε χίμαιρες (στην φύση αλληλοτρώγονται, πεθαίνουν από το κρύο, από παράσιτα, ασθένειες, γεννιούνται με αναπηρίες συχνά, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον άνθρωπο, την ”κορωνίδα” της δημιουργίας, όπου τα εκτρέφουμε σε εργοστάσια κρέατος, τα κρατάμε φυλακισμένα σε κλουβιά, τα ταϊζουμε παρά φύσιν για να έχουν κρέας, τα γεμίζουμε ορμόνες για να μας δίνουν γάλα κτλ, και όλα αυτά για να χαθούν στο τίποτα από το οποίο ξεκίνησαν. Και ο Θεός τα προείδε όλα αυτά και τα θεώρησε μια καλή ιδέα;
      Και για την κυρία σ’ένα σχόλιο που ρωτάει αν ένας γονιός πρέπει να μετανοήσει που γέννησε το παιδί του, αν πάρει τον λάθος δρόμο, θα απαντήσω πως ναι, οφείλει να μετανοήσει. Διότι ο γονιός έφερε το παιδί σ’έναν κόσμο όπου όλα αυτά τα τραγικά είναι δυνατόν να συμβούν. Άρα ο γονιός ρίσκαρε με το παιδί του, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Γιατί χρειαζόμαστε και άλλους ανθρώπους; Γιατί να συνεχίσουμε αυτό το κουτό παραμύθι στους αιώνες; Πόσες φορές πρέπει να ξαναειπωθεί η ίδια μάταιη ιστορία;

      • Φίλε Νικόλαε, μου άρεσε πολύ ο προβληματισμός σου. Είναι βαθύς και ειλικρινής!
        Δεν ξέρω αν μπορεί να συνεισφέρω κι εγώ κάπως σε αυτόν. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τελειότερο δημιούργημά Του τον άνθρωπο, στον οποίο έδωσε πνοή από την πνοή Του και χάρισε το μοναδικό προνόμιο της ελευθερίας! Αυτό σημαίνει ότι έχει το δικαίωμα να επιλέξει τη συνέχιση της κοινωνίας του με το Θεό-Δημιουργό που είναι η πηγή κάθε αγαθού ή ακόμα και την απομάκρυνση του από Αυτόν. Ο Θεός δε μπορεί να αποτρέψει την άσκηση της ελευθερίας μας, ακόμα κι αν βλέπει ότι αυτή μας κάνει δυστυχισμένους όταν επιλέγουμε να ζούμε μακριά Του. Αν το απέτρεπε θα ήταν σαν να μας αφαιρούσε την ελευθερία, δηλαδή θα ήμασταν καλοί με το ζόρι σαν να λέμε…

        Ωστόσο έχεις δίκιο στο ότι ο Θεός γνωρίζει ότι κάποιοι θα επιλέξουν τη δυστυχία, δηλαδή τη ζωή μακριά Του(την Κόλαση), γιατί δεν Τον αγαπούν. Και το γνωρίζει όχι γιατί είναι προκαθορισμένη η επιλογή μας, αλλά γιατί για το Θεό δεν υπάρχει χρόνος. «Βλέπει» τα πάντα σαν να είναι τώρα.

        Και τώρα έρχεται το ερώτημά σου… Γιατί να δημιουργηθούν λοιπόν άνθρωποι που θα είναι για πάντα δυστυχισμένοι, μακριά από το Θεό από επιλογή ναι, αλλά τελικά δυστυχισμένοι… Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε ότι ακόμα κι έτσι, ακόμα και μακριά από το Θεό (σε αυτή την κατάσταση που ονομάζουμε αιώνια Κόλαση δηλαδή) ο άνθρωπος είναι λίγο πιο ευτυχισμένος από ότι στην ανυπαρξία. Η ύπαρξη έχει ένα ψήγμα ευτυχίας που δεν υπάρχει στην ανυπαρξία..! Φυσικά είναι κρίμα να μένει κανείς στο λίγο/ελάχιστο και όχι στο πολύ/άπειρο, να μένει στην Κόλαση και να μην απολαμβάνει την κοινωνία αγάπης με το Θεό-Δημιουργό και την άπειρη ευτυχία στον Παράδεισο κοντά Του, αλλά αυτό συνεπάγεται το ανεκτίμητο και ταυτόχρονα τραγικό δώρο της ελευθερίας μας! Ο Παράδεισος είναι επιλογή..!

        • Δωροθέα, δεν μπορεί κανείς να είναι πιο ευτυχισμένος στην κόλαση απ’ότι στην ανυπαρξία. Δεν συγκρίνονται αυτά τα 2. Στην ανυπαρξία, δεν υπάρχεις. Δεν βιώνεις τίποτα. Δεν υπάρχει συνείδηση. Δεν είσαι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος. Άρα είναι μια ουδέτερη κατάσταση, το απόλυτο μηδέν. Οπότε οποιαδήποτε αρνητική κατάσταση ”υστερεί”. Όχι όμως συγκρητικά γτ δεν νοείται σύγκριση. Τι εννοώ; Σκέψου ανθρώπους που ζουν ανάπηροι και μέσα σε πόνους και η ζωή τους είναι μαρτύριο. Προφανώς προτιμούν την ανυπαρξία, το να εξαφανισθούν ολοκληρωτικά, να μην νιώθουν τίποτα, από το να συνεχίζεται το μαρτύριο. Πρόσεξε, δεν λένε να τελειώσει η ζωή μου να πάω στον Παράδεισο. Βλέπουν την ανυπαρξία ως λύτρωση. Ακόμα και αν δεν νιώθουν απολύτως τίποτα, το προτιμούν από το μαρτύριο που βιώνουν. Ανυπαρξία δεν είναι κατάσταση ύπαρξης. Είναι απουσία. Γι’αυτο και δεν συγκρίνεται με την ύπαρξη. Μαθηματικά δεν στέκει να τα συγκρίνεις. Και όσον αφορά τον πόνο των ζώων δεν μου σχολίασες τίποτα. Δεν θα πρεπε να μας προβληματίζει; Τέλοσπάντων, εύχομαι εγώ να κάνω κάπου λάθος, διότι διδάσκω την απελπισία, αλλά προφανώς προτιμώ η ύπαρξη να είναι δίκαιη, όλοι να λυτρωθούν κτλ Ευχαριστώ που απάντησες

          • Φίλε Νικόλαε, εξηγείς την ανυπαρξία μάλλον «ετυμολογικά» (ή μαθηματικά θα ελεγα) με βάση τον τρόπο που θεωρείς πιο λογικό να ισχύει αλλά οντολογικά δεν ειναι ακριβώς ετσι. Θα σου ελεγα να διαβάσεις λίγο από Πατέρες της Εκκλησίας, αν θελεις πιο συγκεκριμένα Μ. Βασίλειο που αναφέρεται στη Δημιουργία και την αναλύει και αγιο Ιωάννη Χρυσοστομο. Ίσως θα ήταν πιο σύντομο το να έγραφα κατι παραπάνω περί ανυπαρξίας αλλά αφενός δε θα τα πω τόσο καλά οσο εκείνοι, αφ’ετερου τόσο μεγάλα ερωτήματα που καθορίζουν τη στάση μας απέναντι στη ζωή και το Θεό δε λύνονται με ερωταποκρίσεις στο διαδίκτυο χωρίς πολλές ώρες προσωπικής ενασχόλησης και αναζήτησης…

            Και κάτι λίγο για τα ζώα που λες. Τα ζώα ειναι δημιουργήματα του Θεού (όχι κατ’εικόνα και ομοίωση Του οπως ο άνθρωπος) και ο Θεός στον Παράδεισο τα παρουσίασε στο άνθρωπο, τα όρισε να τον υπηρετούν και εκείνος να ειναι υπεύθυνος γι’αυτα. Επομένως, ορθά τα χρησιμοποιούμε για να τρώμε ή για μεταφορές ή όπου αλλού μας προσφέρουν υπηρεσίες. Το προβλημα αρχίζει με την κατάχρηση, δηλαδή όταν τους συμπεριφερόμαστε τυραννικά, πχ βασανίζοντας τα άσκοπα ή χρησιμοποιώντας ορμόνες που λες για να παράξουν ακομα πιο πολυ γάλα, λες και δε μας φτάνουν τα αγαθά της γης… Ή και το ανάποδο όταν τους αποδίδουμε ιδιότητες που δεν τους ανήκουν οπως της λατρείας ή της προσκόλλησης σε αυτα, αντικαθιστώντας ετσι την κοινωνία με το συνάνθρωπο και το Θεό. Ας τα βλέπουμε ως δημιουργήματα του Θεού στην υπηρεσία του ανθρώπου λοιπόν.

  3. Ο Θεός είναι αγάπη. Αγάπη όμως χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει. Κανείς (ΟΥΤΕ ο ΙΔΙΟΣ ο Θεός) δεν μπορεί να ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ με τη βία (με το “στανιό”) κάποιον να τον αγαπήσει. ¨Εχουμε λοιπόν: είτε ελεύθερα όντα που μπορουν να αγαπήσουν είτε υποτακτικά ρομπότ που τα προγραμματιζει ο Θεός να μείνουν μαζί του στην αιωνιότητα. Ο Θεός δεν έφτιαξε ρομπότ, έφτιαξε πρόσωπα (τα “πρόσ-ωπα” έρχονται σε σχέση μεταξύ τους και με το Θεό).
    Αν κάποιος λοιπόν αγαπήσει αυτόν τον αιώνα (τον “απαταιώνα”), τότε όταν ο αιώνας αυτός παρέλθει, πώς ο άνθρωπος αυτός που δεν ξέρει άλλη αγάπη από τον αιώνα που αγάπησε, μπορεί να αγαπήσει αυτό που μένει στην αιωνιότητα (τον Θεό, – με τα τρία ΠΡΟΣΩΠΑ !) ? Αυτό αναφέρεται ώς “κόλαση”. Κόλαση δεν είναι τιμωρία, αλλά στην βαθιά της έννοια είναι επιλογή.

    • Φίλε DKGR, αγάπη χωρίς πόνο ή ρίσκο πόνου δεν μπορεί να υπάρξει. Αγαπώ κάποιον διότι τον συμπονώ, και τον συμπονώ διότι καταλαβαίνω πως υπάρχει η πιθανότητα να πονέσει, να πληγωθεί. Ταυτόχρονα και εγώ βρίσκομαι σ’αυτήν την κατάσταση και έτσι έχω ανάγκη παρηγορίας, οπότε επιζητώ την αγάπη κάποιου άλλου. Αν τώρα ένα Όν δεν κινδυνεύει άπο τίποτα και δεν του λείπει και τίποτα, δεν δύναται να αγαπήσει. Διότι ούτε το κίνητρο της συμπόνοιας το αγγίζει (εφόσον δεν γνωρίζει πόνο άρα δεν μπορεί να μπει και στην θέση του πονεμένου), και ταυτόχρονα δεν έχει ανάγκη παρηγοριάς (κάποιον άλλον να τον αγαπάει). Έτσι λοιπόν, ένας Θεός όπως περιγράφεται από το Δόγμα, δεν μπορεί να είναι αγάπη. Δευτερευόντως, δεν δύναται να δημιουργήσει άλλα όντα από αγάπη, διότι τα ανύπαρκτα όντα δεν έχουν ανάγκη από τίποτα, άρα και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τους προσφερθεί ως δώρο – εκδήλωση αγάπης. Η δημιουργία συνειδήσεως εκ του μηδενός, μόνον ως κατάρα μπορεί να ειδωθεί

      • Νικόλαε, έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Και όταν ρωτούσα τους γονείς μου, γιατί με γεννήσατε, απάντηση δεν έπαιρνα. Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για όλη μας την ύπαρξη. Στην καλύτερη δεν απαντιέται, στη χειρότερη θεωρείται βλάσφημο. Αν δεχτεί κανείς την ύπαρξη, θα δεχτεί και όλα τα άλλα. Αλλά το ερώτημα της ύπαρξης δεν απαντιέται.

        • Ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο από αγάπη για να μετέχει στη δική Του μακαριότητα. Ο άνθρωπος υπαρχει (υπό+άρχω, δηλαδή υπαρχει υπό το Θεό, εξαιτίας του Θεού. Ο Θεός δεν υπαρχει, αλλά Είναι!) και αυτό σημαίνει ότι με την ύπαρξη μετέχει του Θεού που είναι ο Μόνος Ων, δηλαδή ήδη εν μέρει μετέχει στη Θεία μακαριότητα. Το αν θα επιλέξει τον Παράδεισο και την αιώνια ευτυχία κοντά στο Θεό ή θα περιοριστεί στην αλήθεια της ύπαρξης αλλά αναζητώντας δρόμους μακριά από το Θεό είναι δική του επιλογή.

          Ο τρόπος που ορίζεις το ποιος μπορεί να αγαπήσει, Νικόλαε, είναι κάπως αυθαίρετος. Ο Τριαδικός Θεός είναι Αγάπη, ο ορισμός της αγάπης είναι η τέλεια κοινωνία μεταξύ των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας.

  4. Και επειδή η παραπάνω ερώτηση είναι όντως σημαντικότατη, και απασχολεί και μένα και πολλούς, για να μην φαίνεται η απάντηση κάπως “σκληρή” πρέπει να πούμε και το εξής: Ξέρουμε ότι ο Κύριος αγαπάει τα πλάσματα του. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Κυρίου, “ἰδοῦ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἑὰν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ.” (Αποκ. 3:20)
    Στη ζωή του κάθε ανθρώπου, ο Θεός εμφανίζεται μυστικώς όπως Αυτός ξέρει μέσα από διάφορες καταστάσεις και γεγονότα και “κρούει” στην καρδιά. Μας δίνει την ευκαιρία (πολλαπλώς). Απόκειται λοιπόν σε μας η μεγάλη απόκριση, αυτό το μεγάλο “ΕΑΝ” που αναφέρεται παραπάνω: “ΕΑΝ τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν”. Δεν μπορεί ο Παντοδύναμος Θεός να ανοίξη μια θύρα και να “τελειώνει η υπόθεση”? Ελα όμως που σε αυτή και μόνη την περίπτωση δεν μπορεί, γιατί πρόκειται περί αμοιβαίας αγάπης και ο ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ στη σχέση αμοιβαίας αγάπης, καταργεί την αγάπη! Ο Θεός κρούει στον καθένα μας (στο κάθε ανθρώπινο όν πιστεύω) από αγάπη αδιάκοπα. Εναπόκεται σε μας να ανταποκριθούμε. Ο Θεός ψάχνει ευκαιρία για να μας σώσει: “Ὃς γὰρ ἂν ποτίσῃ ὑμᾶς ποτήριον ὕδατος ἐν ὀνόματι, ὅτι Χριστοῦ ἐστε, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ ἀπολέσῃ τὸν μισθὸν αὐτοῦ.” (Μαρκ. 9:41)

  5. … Προφανώς και δυστυχώς δεν δίνετε σημασία στα γραφόμενα του παραπάνω αναγνώστη (Κλεόβουλος) και απαντάτε τύποις “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”.

    • Σωστός φίλε Κώστα. Οι άνθρωποι απλά χρησιμοποιούν την λογική για να εκλογικεύσουν-δικαιολογήσουν την ανάγκη τους να πιστεύουν σε παράλογα και ανήθικα πράγματα. Σπανίως χρησιμοποιούμε την λογική για να κρίνουμε πραγματικά, ακόμα και αν αυτό σημαίνει την αποδόμηση των ιδεών-βιωμάτων μας

  6. Χαίρε Κλεόβουλε….

    αν μπορέσεις να απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα τότε θα απαντήσεις και στη Βουλή του Θεού να Δημιουργήσει τον κόσμο και τον άνθρωπο ενώ θα χανόταν… πριν σου τις θέσω θα σου πω οτι ο Θεός έκανε τον κόσμο ΜΟΝΟ για την Παναγία!!!… όπως και εσύ το καλύτερο δώρο το κάνεις στη μητέρα σου!!… Δεν Ήθελε ο Θεός να αποτύχει ο Αδάμ στον Παράδεισο… αν δεν αποτύγχανε λοιπόν, και εσύ και εγώ θα είμασταν τώρα γεννημένοι εκεί και θα απολαμβάναμε τον Παράδεισο… απέτυχε, και τώρα για να επανέλθουμε θέλουμε προσπάθεια… αν δεν την κάνουμε, δεν μας αξίζει ο Παράδεισος.

    Γιατί ο πατέρας μου και η μητέρα μου με γέννησαν, αφού υπήρχε η πιθανότητα να γεννηθώ ανάπηρος (αφού τότε δεν υπήρχαν τα μέσα να με δουν ως έμβρυο);
    Γιατί ο πατέρας μου και η μητέρα μου με έφεραν στη ζωή αφού η πιθανότητα να σκοτωθώ σε δυστύχημα, ή να πάθω έιτζ, ή καρκίνο, η συγκοπή, ή οτιδήποτε άλλο είναι πολύ μεγάλη;
    Γιατί οι γονείς μου να με γεννήσουν αφού θα τους σκότωνα για να πάρω τη περιουσία τους;
    Γιατί να με γεννήσουν αφού θα σκότωνα τα αδέλφια μου και άρα θα τους έδινα τόσο πίκρα όση δεν δοκίμασε άνθρωπος επι γής;

    και μπορώ να σου γράψω πολλά τέτοια ερωτήματα… απαντώνται; αν λοιπόν αδελφέ δεν απαντώνται τα ανθρωπίνων μεγεθών ερωτήματά μου, πώς είναι δυνατό να απαντηθεί ερώτημα που αφορά τις ανεξιχνίαστες Βουλές του Θεού;
    Να είσαι σίγουρος οτι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για να του Δώσει τα πάντα και να ζήσει τέλεια … ότι έκαναν και οι γονείς μου και οι γονείς σου για τις αφεντιές μας!!! όμως εμείς μικρά θέλαμε να πηγαίνουμε στη πρίζα και να βάζουμε τα χεράκια μας… μας έδιωχναν από εκεί, αλλά πάλι πηγαίναμε… ενώ μας ετοίμαζαν φαγητό και μας άφησαν από τη προσοχή τους λίγα λεπτά ξαναπήγαμε στη πρίζα και σκοτωθήκαμε!!… έπρεπε να μη μας γεννήσουν; μα μας γέννησαν ως αποτέλεσμα της τελείας μεταξύ των αγάπης!!… ετσι και ο Άγιος Τριαδικός Θεός μας δημιούργησε εξαιτίας της τελείας αγάπης των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος… οι γονείς αγαπώνται και δημιουργούν αντίτυπα, αντίγραφα, τα μωράκια τους… και ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑ και δημιουργεί ανθρώπους κατ’Εικόνα και καθ΄ομοίωσίν Του!!!!… αυτό ήθελε… όλα τα άλλα από τη δική μας κακή διαχείριση της ελευθερίας μας… είναι συνέπειες κακές …

    Να είσαι σίγουρος ότι ο Θεός δεν έκανε τον θάνατο ούτε το διάβολο… αθανασία μας πρόσφερε και Άγγελο εποίησε αντίστοιχα… αλλά η υπερηφάνειά του Εωσφόρου να φτάσει στο επίπεδο του Θεού τον μαύρισε ακαριαία… και έφτιαξε τα τάρταρα για να πάει εκεί αυτός και όσοι άγγελοι τον ακολούθησαν, όταν θα κριθούν κατά τη 2α Του Παρουσία!!… ας αγωνιζόμαστε να μην πάμε εκεί… προσωπικά νιώθω οτι με προσέχει ο Πατέρας μας!!.. και αν προσέχω και γω και τον Υπακούω ελπίζοντας στο έλεός Του, δεν θα πάω εκεί!! ο κόσμος που θα πάει Τον είδε και δεν Τον δέχθηκε, Τον πρόδωσε Τον Σταυρωσε… και ως φυσικό επακόλουθο δεν μπορεί να είναι κοντά Του!!… εσύ αλήθεια θες να είσαι κοντά Του;… αγωνίσου και άσε τα ανερμήνευτα ερωτήματα και απορίες να τις κάνουμε ΕΚΕΙ όταν και αν αξιωθούμε της Βασιλείας Του!! ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ οτι ΕΚΕΙ όλα θα απαντηθούν και θα μένουμε εκστατικοί από το άπειρον της Αγάπης του ΚΑΙ το άπειρον της Δικαιοσύνης Του!!!

    • Ναι ΑΚ, απαντώνται. Οι γονείς ενήργησαν εγωιστικά γιατί θέλαν να έχουν κάποιον να τους βοηθάει όταν γεράσουν, θέλαν να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές νόρμες, θέλαν να δώσουν νόημα στην καθημερινότητά τους, θέλαν να ικανοποιήσουν το σαρκικό πάθος, την αυτοεπιβεβαίωσή τους κτλ. Δυστυχώς δεν σκέφτηκαν πως ναι, μπορούσες να γεννηθείς ανάπηρος, μπορούσες να είσαι δυστυχισμένος στη ζωή σου, μπορεί να είχες έντονα ψυχολογικά προβλήματα κτλ. Σκέφτηκαν πως θέλαν να παίξουν τους γονείς και τους έπαιξαν. Δεν είχαν δικαολογία, όπως δεν έχεις και εσύ για να κάνεις παιδιά. Αν κάνεις απλά τους δικαίωσες, γιατί το λάθος που έπραξαν εναντίον σου, θα το πράξεις και εσύ με τα κακόμοιρα τα παιδάκια σου

  7. Καλησπέρα, έχω ακριβώς το ίδιο ερώτημα με τον Κλεόβουλο και τον Νικόλαο. Και ξέρω ότι ποτέ δεν πρόκειται να βρω απάντηση… (οι παραπάνω απόπειρες απαντήσεων, όχι δεν το απαντούν). Παρακαλώ τον Γιώργο να γράψει περισσότερα.

  8. Αν τώρα κάποιος μπερδεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει πώς είναι δυνατό η αγάπη του Θεού να καταστήσει κάποιον αξιοθρήνητα δυστυχισμένο και πονεμένο, ακόμα και καιόμενο, σαν μέσα σε φλόγες, άς αναλογιστεί το μεγαλύτερο αδελφό του ασώτου υιού. Δεν ήταν μέσα στό κτήμα του πατέρα του; Ο ίδιος ο πατέρας του δε βγήκε να τον παρακαλέσει και να τον ικετεύσει να έρθει και να λάβει μέρος στη χαρούμενη γιορτή; Τι τον έκανε δυστυχισμένο και τον έκαιγε με εσωτερική πικρία και μίσος; Ποιος του αρνήθηκε τίποτα; Γιατί δε χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του; Γιατί δεν είχε αγάπη είτε πρός τον πατέρα του είτε πρός τον αδελφό του; Δεν ήταν από την κακή εσωτερική του διάθεση; Δεν παράμεινε στην κόλαση από αυτή την αιτία; Και τι ήταν αυτή η κόλαση; Ήταν κάποιος ξεχωριστός τόπος; Υπήρχαν όργανα βασανισμού; Δε συνέχισε να ζεί στό σπίτι του πατέρα του; Τι τον ξεχώρισε από όλους τους χαρούμενους ανθρώπους του σπιτιού, εκτός απ’ το μίσος του και την πικρία του; Μήπως ο πατέρας του ή ακόμα και ο αδελφός του σταμάτησαν να τον αγαπούν; Δεν ήταν αυτή ακριβώς η αγάπη που σκλήραινε όλο και περισσότερο την καρδιά του; Δεν ήταν η χαρά που τον έκανε λυπημένο; Δεν έκαιγε το μίσος την καρδιά του, μίσος γιά τον πατέρα του και τον αδελφό του, μίσος γιά την αγάπη του πατέρα του πρός τον αδελφό του και γιά την αγάπη του αδελφού του πρός τον πατέρα του;

    Αυτή είναι κόλαση, η άρνηση της αγάπης. Η ανταπόδοση μίσους στην αγάπη. Πικρία στη θέα μιας αθώας χαράς. Το να περιβάλεσαι από αγάπη και να έχεις στην καρδιά σου μίσος. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούν αιώνια όλοι οι καταδικασμένοι. Όλοι τους αγαπιούνται τρυφερά. Όλοι τους είναι προσκαλεσμένοι στη χαρούμενη γιορτή. Όλοι τους ζούν στη Βασιλεία του Θεού, στην Καινή Γή και στους Καινούς Ουρανούς. Κανένας δεν τους διώχνει. Ακόμα και αν ήθελαν ν’ απομακρυνθούν δε θά μπορούσαν να δραπετεύσουν από τη Νέα Κτίση του Θεού, ούτε να κρυφτούν από την τρυφερή αγάπη της πανταχού παρουσίας του Θεού. Η μόνη τους εναλλακτική λύση ίσως θά ήταν ν’ απομακρυνθούν από τους αδελφούς τους και ν’ αναζητήσουν μια πικρή μοναξιά, αλλά δε θά μπορούσαν να ξεφύγουν από το Θεό και την αγάπη Του. Κι αυτό που είναι το πιο τρομερό είναι ότι σ’ αυτή την αιώνια ζωή, σ’ αυτή τη Νέα Κτίση, ο Θεός είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, «σ’ αυτή τη ζωή τα πράγματα με τα οποία έχουμε σχέση είναι πολυάριθμα^ γιά παράδειγμα: χρόνος, αέρας, τόπος, τροφή και νερό, ενδυμασία, ηλιακό φώς, τεχνητό φώς και άλλες ανάγκες της ζωής, κανένα από τα οποία, όσα και νάναι, δεν είναι Θεός. Η ευλογημένη εκείνη κατάσταση στην οποία ελπίζουμε δεν έχει ανάγκη κανένα από αυτά τα πράγματα, αλλά ο Θεός θά είναι όλα και αντί γιά όλα σε μας, μοιράζοντας τον εαυτό Του κατ’ αναλογία σε κάθε ανάγκη αυτής της ύπαρξης. Είναι επίσης σαφές από την Αγία Γραφή ότι ο Θεός, σ’ αυτούς που το αξίζουν, γίνεται τόπος και οικία και ένδυμα και τροφή και πιοτό και φώς και πλούτος και βασιλεία και οτιδήποτε περνάει από τη σκέψη που μπορεί να κάνει τη ζωή μας χαρούμενη».

    Στη νέα αιώνια ζωή ο Θεός θά είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του, όχι μόνο στους καλούς αλλά και στους κακούς, όχι μόνο σ’ αυτούς που τον αγαπούν αλλά και σε κείνους που τον μισούν. Πώς όμως, εκείνοι που τον μισούν, θά υποφέρουν να δέχονται τα πάντα από τα χέρια Εκείνου που απεχθάνονται; ‘Ω, τι αιώνιο βάσανο είναι αυτό, τι αιώνια φωτιά, τι τρυγμός των οδόντων!

    «Ποτεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι» στην αιώνια εσωτερική φωτιά του μίσους, είπε ο Κύριος, γιατί διψούσα γιά την αγάπη σας και δε μου τη δώσατε, πεινούσα γιά την ευτυχία σας και δε μου την προσφέρατε, φυλακίστηκα στην ανθρώπινη φύση μου και δε με επισκεφθήκατε στην Εκκλησία μου. Είστε ελεύθεροι να πάτε όπου επιθυμεί η κακή σας προαίρεση, μακριά από μένα, στό βασανιστικό μίσος της καρδιάς σας, που είναι ξένο στη δική μου καρδιά, που αγαπάει και δε γνωρίζει μίσος γιά κανένα. Πορεύεσθε ελεύθερα από την αγάπη, στην αιώνια κόλαση του μίσους, άγνωστη και ξένη σε μένα και σε κείνους που είναι μαζί μου, προετοιμασμένη από την ελευθερία γιά το διάβολο, από την ημέρα που δημιούργησα τα ελεύθερα, λογικά πλάσματά μου. Αλλά οπουδήποτε και αν πάτε, στό σκοτάδι των γεμάτων μίσος καρδιών σας, η αγάπη μου θά σάς ακολουθεί σαν πύρινος ποταμός, γιατί ό,τι και αν έχει εκλέξει η καρδιά σας, είστε και θά συνεχίσετε αιώνια να είστε παιδιά μου.

    Αμήν

    Πηγή: Πύρινος Ποταμός, Αλέξανδρος Καλομοίρης, Μετάφραση Πέτρου Μπότση Copyright: http://www.magnet.gr/zefyros, Τίτλος πρωτοτύπου: The river of fire, 1980

  9. Το ερώτημα δεν έχει νόημα. Και δεν έχει νόημα διότι προϋποθέτει ότι ο Θεός γνώριζε από πριν τι θα συμβεί μετά. Αλλά το πριν και το μετά σημαίνουν χρόνο και στον Θεό δεν υπάρχει χρόνος. Μ΄ άλλα λόγια πριν ο Θεός δημιουργήσει τον άνθρωπο-ο οποίος έρχεται στην ύπαρξη ακριβώς όταν το θελήσει ο Κύριος, εντελώς απροϋπόθετα-δεν υπάρχει τίποτε για να το γνωρίζει. Οι επιλογές και το μέλλον του ανθρώπου, δηλαδή η σωτηρία ή ο όλεθρός του, υφίστανται για τον Θεό, υπάρχουν, μαζί με το υποκείμενό τους. Και φυσικά δεν είναι δυνατόν ο Κύριος, η Αγάπη, να καταστρέψει το πλάσμα του έστω ένεκα της αμαρτίας του.

    • Ιωάννη καλημέρα… Η απάντησή σου με εντυπωσίασε. Μπορείς να γράψεις περισσότερα; Ή να μου συστήσεις κάποια πηγή να διαβάσω; Ευχαριστώ.

      • Κατερίνα, καλησπέρα. Η απάντησή μου στηρίζεται στη Βίβλο, στον βιβλικό τρόπο του σκέπτεσθαι του σεβ. μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα και στις συζητήσεις που είχα σαν φοιτητής μαζί του (οφείλει βέβαια κι αυτός πολλά στον π. Γ. Φλωρόφσκυ). Απ’ όσο ξέρω κυκλοφορούν στο διαδίκτυο κείμενά του που μπορούν να βοηθήσουν. Δεν γνωρίζω όμως αν έχει γράψει κάτι ad hoc. Προσωπικά ασχολούμαι πλέον μ’ άλλον τομέα έρευνας. Η βασική θέση του σεβ. ήταν ότι για τον Θεό δεν υπάρχουν δεδομένα. Ο Θεός δημιουργεί τα δεδομένα. Διότι αν υπήρχαν, αυτό θα σήμαινε χρόνο και εξάρτηση. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο όταν ο Θεός δημιουργεί κάτι (τούς αγγέλους, τον κόσμο), δεν υπάρχει γι’ αυτόν η επιλογή να μην το δημιουργήσει διότι αυτό θα ήταν ένα δεδομένο. Θα προϋπήρχε και θα τον δέσμευε. Νομίζω ότι το προκείμενο πρόβλημα και άλλα παρόμοια λύνονται οριστικά έτσι. Ωστόσο δεν πρέπει να απαξιώσουμε την προσπάθεια του αγ. Ιω. Δαμασκηνού και του μακαριστού Ν. Π. Βασιλειάδη. Ξεκινά από σοβαρές προϋποθέσεις.

  10. Καλημέρα, Κατερίνα. Θα μπορούσα να πω γενικά ότι για τον Θεό δεν υπάρχουν δεδομένα. Ο Θεός δημιουργεί τα δεδομένα. Διότι αν υπήρχαν, αυτό θα σήμαινε χρόνο και εξάρτηση. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο όταν ο Θεός δημιουργεί κάτι (τούς αγγέλους, τον κόσμο), δεν υπάρχει γι’ αυτόν η επιλογή να μην το δημιουργήσει διότι αυτό θα ήταν ένα δεδομένο. Θα προϋπήρχε και θα τον δέσμευε. Η ελευθερία λοιπόν του Θεού εκφράζεται μόνο θετικά. Μόνο δημιουργεί. Γι’ αυτό λέγεται και είναι αγάπη (Α΄ Ιω 4,7). Ενώ η δική μας ελευθερία, η ελευθερία των κτιστών, σημαίνει αναγκαστικά επιλογή μεταξύ δεδομένων. Βέβαια το ότι ο Θεός μόνο δημιουργεί δεν σημαίνει ότι θα μας δημιουργούσε αναγκαστικά. Θα μπορούσε να μη μας είχε δημιουργήσει, αλλά αυτό δεν πρέπει να νοηθεί ως επιλογή και δεδομένο. Απλά ουδείς και ουδέν τον υποχρέωσε να μας φέρει στην ύπαρξη.

    • Ιωάννη, και πάλι σε ευχαριστώ θερμά. Το ερώτημα όπως καταλαβαίνεις είναι βαρύτατο, και χωρίς σε καμία περίπτωση να υποτιμώ τις άλλες απαντήσεις που έχουν δοθεί, στάθηκα στη δική σου επειδή μου φαίνεται ότι οι άλλες βασίζονται σε συλλογισμούς που εκκινούν από την ΑΠΟΔΟΧΗ του γεγονότος της δημιουργίας, η οποία (αποδοχή) όμως είναι το ζητούμενο! Αυτά που έχεις γράψει, μου προκαλούν δέος. Θα ψάξω τις πηγές που μου έδωσες…

  11. Αφού λοιπόν ο Θεός δεν μπορεί να δημιουργήσει αμαρτία τότε λοιπόν η Σταύρωση του Χριστού μας αποδεικνύει, σύμφωνα με τα παραπάνω, ότι ο Χριστός είναι κτιστός αφού ενεργεί λόγω δεδομένων που δε δημιούργησε!
    (Εκτός κι αν η Σταύρωση δεν έγινε ποτέ!)

    • Τίποτε δεν θα μπορούσε να αναγκάσει τον Κύριο να ενανθρωπήσει, να μπει στον κόσμο της φθοράς και εντέλει να σταυρωθεί και να πεθάνει. Το έκανε εκούσια απλώς επειδή μας αγάπησε και θέλησε να μας σώσει (βλ. Ιω 10,17-18). Τι θα πει ότι “ενεργεί λόγω δεδομένων που δε δημιούργησε!”; Ποια είναι αυτά τα δεδομένα; Η βούληση των αρχιερέων και των φαρισαίων; Ποιος απ’ αυτούς θα μπορούσε να επιβληθεί στον παντοδύναμο Θεό;

      • …και θέλησε να μας σώσει…

        Από τι να μας σώσει;
        Ποιος δημιούργησε την αμαρτία δηλαδή τον θάνατο; Ο θάνατος δεν είναι δεδομένο;
        Χωρίς το θάνατο (πτώση) θα είχαμε ενανθρώπηση; Η ποιο σωστά (γιατι το ερώτημα είναι πολύ βαθύ θεολογικά) χωρίς το θάνατο θα είχαμε Σταύρωση;
        Μαλλον εδώ χρειαζόμαστε και κάποια βοήθεια απο έγκριτους θεολόγους.

        • Ναι, δεν θα έλεγα ότι είμαι “έγκριτος” θεολόγος, αλλά θα επαναλάβω αυτό που τόνισα: Ο Κύριος εκούσια πήγε στον θάνατο. Εντελώς ελεύθερα. Θα μπορούσε να μας αφήσει στην τύχη μας. Να το πω αλλιώς: Το ότι έγινε άνθρωπος σημαίνει ότι εντελώς ελεύθερα δέχτηκε τα δεδομένα μας να γίνουν δεδομένα και για τον εαυτό του. Από αγάπη.

  12. Η αμαρτία και ο θάνατος είναι αποτελέσματα επιλογών των κτιστών υπάρξεων και όχι δημιουργία. Το κακό δεν υπάρχει, δεν είναι ύπαρξη ή δημιουργία, είναι η απουσία του καλού. Όπως και σκοτάδι δεν υπάρχει απλά υπάρχει απουσία φωτός. Όπου υπάρχει φώς δεν μπορεί να υπάρξει σκοτάδι. Αν το σκοτάδι είχε ουσία, ύπαρξη θα μπορούσε να επικρατήσει του φωτός και να το κάλυπτε. Απλά δεν γίνεται. Ο ΙΗΣΟΥΣ είναι ένα πρόσωπο με δύο φύσεις. Ανθρώπινη άρα κτίσμα και Θεϊκή άρα άκτιστο. Είναι ο Θεάνθρωπος. Και το πιο πιθανό σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησίας ο Χριστός θα γινόταν άνθρωπος ακόμα και αν μέναμε στον παράδεισο. Γιατί μόνο έτσι θα γινόμασταν και εμείς Θεοί κατά χάρη. Και απαντήσεις σε ερωτήματα τέτοιου είδους για να μας δοθούν πρέπει να έχουμε μια βασική προϋπόθεση. Να έχουμε την ειλικρινή διάθεση να προσαρμόσουμε τη ζωή μας σύμφωνα με την Αλήθεια που θα μας αποκαλυφθεί. Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που δεν ενδιαφέρονται να βρούνε την αλήθεια, ούτε και έχουν τη θέληση να προσαρμόσουν την ζωή τους σύμφωνα με αυτήν π.χ. οι φαρισαίοι και ο αμετανόητος ληστής στην σταύρωση. Υπάρχουν αυτοί που ενδιαφέρονται μεν να βρουν την Αλήθεια άλλα δεν θέλουν να προσαρμοστούν σύμφωνα με αυτήν. π.χ. ο πλούσιος νεανίας που πλησίασε τον Κύριο και ρώτησε τι πρέπει να κάνει για να κερδίσει τον παράδεισο, ο Ιούδας, ο Πιλάτος κτλ Υπάρχουν και αυτοί που ναι μεν δεν ενδιαφέρονται και δεν έχουν ερωτήματα για την Αλήθεια είτε γιατί είναι αδιάφοροι ή γιατί νομίζουν ότι την κατέχουν ήδη αλλά που έχουν τη διάθεση να προσαρμόσουν τη ζωή τους σύμφωνα με αυτήν. π.χ. ο απόστολος Παύλος, ο ληστής που μετάνιωσε στο σταυρό, η Αγία Φωτεινή κτλ και η τέταρτη και τελευταία κατηγορία αυτοί που και ενδιαφέρονται και έχουν τη θέληση να προσαρμόσουν την ζωή τους σύμφωνα με την Αλήθεια. π.χ. οι απόστολοι, ο Αιθίοπας αξιωματούχος, ο Νικόδημος ο φαρισαίος και τόσοι άλλοι. Όπως γίνεται φανερό απαντήσεις δίνονται μόνο στις δύο τελευταίες κατηγορίες, οι οποίες έχουν τέτοια δύναμη που μεταβάλλουν εξ’ολοκλήρου τον άνθρωπο και τον ανακαινίζουν. Στις δύο πρώτες κατηγορίες δεν δίνεται απάντηση για να μην υπάρξει μεγαλύτερη απομάκρυνση και μίσος για το Θεό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ