Ο ΙΟΥΔΑΣ: διαχρονικό ενοχικό πρόσωπο

13
96
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Την Τρίτη 23 Απριλίου 2013 και ώρα 8.00 μ.μ. στο κτήριο του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος», Μαυρομιχάλη 32, θα γίνει ομιλία για τους φοιτητές της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης Αθηνών με θέμα:

«Ο ΙΟΥΔΑΣ: διαχρονικό ενοχικό πρόσωπο

Η διαχρονική πορεία από την μαθητεία στην προδοσία»

Ομιλητής: π. Μάρκος Τζανακάκης, θεολόγος

13 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Έχω μια απορία πάνω σε αυτό το θέμα:
    Ξέρουμε ότι ο Ιούδας, παρόλο που πρόδωσε τον Ιησού, μόλις έμαθε ότι ο Χριστός σταυρώθηκε, μεταμελήθηκε και γι’ αυτό κρεμάστηκε. Γιατί λοιπόν τον θεωρούμε ένοχο και άξιο καταδίκης; Ποιος μας λέει ότι η μεταμέλειά του δεν ήταν αληθινή μετάνοια;

    • Χριστός Ανέστη!

      Ένα σύντομο σχόλιο στην ερώτησή σου:

      Νομίζω πως το τέλος του Ιούδα λύνει από μόνο του κάθε αμφιβολία για το αν υπήρχε τελικά αληθινή μετάνοια. Αν είχε αληθινά μετανοήσει θα γυρνούσε στον Χριστό και θα του ζητούσε συγχώρηση. Τον είχε δει, ούτως ή άλλως, σε πολλές περιπτώσεις να συγχωρεί τις αμαρτίες διαφόρων ανθρώπων. Αυτός, όχι μόνο δεν γύρισε πίσω, αλλά, επειδή δεν άντεχε το βάρος των ενοχών, κρεμάστηκε. Δεν ζήτησε ποτέ συγχώρηση. (Ενώ ο Πέτρος έκλαυσε πικρώς και δεν χωρίστηκε από τους μαθητές. Μέχρι την Ανάσταση ήταν μαζί τους και, τελικά, μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν απόστολος του Κυρίου μας).

      Και σε εμάς σήμερα, δεν φτάνει απλά να παραδεχτούμε τα λάθη μας. Πρέπει να προστρέξουμε σε Αυτόν να μας τα συγχωρήσει. Αλλιώς, δεν καταφέραμε τίποτα.

    • Ο Ιούδας κρεμάστηκε πριν ή αφού σταυρώθηκε ο Χριστος;; Αν η μεταμέλεια του ήταν αλήθινή μετάνοια όπως λες, γιατί να κρεμάστει και να μην ζητήσει συγχώρεση;

    • Χριστός Ανέστη!!
      Κατ αρχάς ο Χριστός είπε ότι θα ήταν καλύτερα να μην είχε γεννηθεί ποτέ ο Ιούδας.Αυτό και μόνο αρκεί!(Δεν νομίζω να το είπε αυτό για άνθρωπο ο οποίος τελικά έχει μετανοήσει και έχει σωθεί…).
      Εάν θέλουμε να το αναλύσουμε λίγο παραπάνω,νομίζω, ότι εάν είχε μετανοήσει θα ταπεινωνόταν και θα ζητούσε συγχώρεση από τον Κύριο!
      Θα ήταν ένας μετανιωμένος προδότης!Θα μπορούσε να έχει ουσιαστικά μια πορεία αντίστοιχη του Πέτρου!!!
      Η μετάνοια είναι κάτι πολύ βαθύ.Εκτός των άλλων,απαιτεί και μία πολυεπίπεδη ταπείνωση. Έχω την εντύπωση ότι κάτι το τόσο πνευματικό δεν μπορείς να το ζήσεις με τους σταυρωτές αλλά με τον Σταυρωμένο!!
      Αυτό που στέρησε την σωτηρία του Ιούδα δεν ήταν τόσο η προδοσία όσο η φιλαργυρία του.Είναι αυτό που γράφει κάπου ο Τρεμπέλας “…όταν συντηρούμε ένα πάθος έρχεται η πώρωση του μυαλού και η καρδιά σκληραίνει,ψυχραίνεται…”(κάπως έτσι αν θυμάμαι καλά).
      Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο πατήρ Μάρκος “ο Χριστός του χτυπούσε καμπανάκια συνεχώς,μέχρι και την τελευταία στιγμή της προδοσίας αλλά ο Ιούδας είχε υφάνει τα σάβανα της ψυχής του που τίποτα δεν μπορούσε να τον αναστήσει…”.

      • Αυτό βέβαια που είπε ο Χριστός ότι καλύτερα θα ήταν να μην είχε γεννηθεί ο Ιούδας είναι λίγο μπερδευτικό. Γιατί να μην είχε γεννηθεί; Για να μην έκανε τόσο μεγάλη αμαρτία; Αφού ο Χριστός θα έβρισκε άλλο τρόπο να θυσιαστεί για μας και όχι απαραίτητα τον Ιούδα; Άρα γιατί τον προτιμάει στην ανυπαρξία; Μήπως γιατί θα ήταν η καλύτερη κατάσταση για τον Ιούδα; Αλλά και τι είναι η ανυπαρξία;…Πολύ μπέρδεμα..Τουλάχιστον ο Χριστός αληθώς Ανέστη και μας άνοιξε τις πύλες του παραδείσου!!Δόξα Σοι Κύριε δόξα Σοι!!!

        • Πράγματι, κι εμένα με μπέρδεψε αυτό. Αφού ήταν καλύτερα να μην υπήρχε ο Ιούδας, τότε γιατί ο Θεός τον έφτιαξε; Για να καταστραφεί; Μου θυμίζει λίγο (και με όλο το σεβασμό) κάτι παραγωγούς που εκτρέφουν κοτόπουλα ειδικά για τη σούβλα…

          • Ο Θεός προγνωρίζει, δεν προδικάζει. Με την ίδια λογική δεν υπήρχε λόγος να δημιουργήσει τον Εωσφόρο, τον πιο λαμπρό άγγελο. Η αλήθεια είναι πως ούτε στη δική μου λογική χωράει, αλλά δεν είναι υπέροχο το πόσο σέβεται ο Θεός την ελευθερία μας;

        • Το ερώτημα αυτό τέθηκε στον π. Μάρκο και θα προσπαθήσω να αποδώσω την απάντηση που μας έδωσε. Αν θέλει και κάποιος άλλος από τους ακροατές της ομιλίας ας συμπληρώσει ή ας διορθώσει.

          Η ύπαρξη είναι ένα αναφέρετο αγαθό του Θεού στο οποίο μετέχει ακόμη και ο διάβολος! Η ύπαρξη ως αγαθό του Θεού και ως μετοχή σε μια δωρεά του Θεού είναι προτιμότερη από την ανυπαρξία.

          Στη συνέχεια, ο π. Μάρκος, μας διάβασε απόσπασμα από κείμενο του αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου σύμφωνα με το οποίο, αν κατάλαβα καλά, ο Χριστός όταν λέει για τον Ιούδα ότι θα ήταν καλό γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί δεν αναφέρεται στο αγαθό της ύπαρξης αλλά αναφέρεται στην ποιότητας της ύπαρξης του Ιούδα την οποία αυτοπροαιρέτως την υποβάθμισε τόσο πολύ που θα ήταν καλύτερο γι’αυτόν να μην είχε γεννηθεί. Αναφέρεται στο βάθος του καταντήματος του πρώην μαθητή και όχι στη θεία δωρεά της αιώνιας ύπαρξης κάθε λογικού όντος.

          Επειδή είναι όντως δυσνόητα αυτά τα ζητήματα αν κάτι δεν το μεταφέρω σωστά παρακαλώ διορθώστε με.

  2. Σε ένα βιβλίο διάβασα ότι τον έτρωγαν οι τύψεις και προκειμένου να αποφύγει αυτό το συναισθημα επεστρεψε τα αργύρια αλλά μολις είδε ότι δεν θα άλλαζε κάτι η απελπισία του τον οδήγησε στη κρεμάλα. Η μετάνοια θέλει ταπείνωση και όχι απελπισία. Το πάθος της φιλαργυρίας τον είχε τυφλώσει και δεν ήξερε τι έκανε…Πάντως και εμένα με προβληματίζει πολύ ο Ιούδας..Βασικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τον καταδικάζουμε τόσο πολύ; Επειδή πρόδωσε τον Χριστό ο οποίος του είχε δείξει τόση αγάπη;Αυτό που με τρομάζει είναι ότι ο καθένας μας θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση του, να τυφλωθεί από τα πάθη του και να προδώσει τον Χριστό. Ή όχι;

    • Αληθώς ανέστη!

      Ο ίδιος ο Χριστός μάς βεβαιώνει πως:<χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδεν>. Οπότε, ναι. Δε μας χωρίζουν και πολλά από τον Ιούδα. Να φωτίζει ο Κύριος το νου μας…

  3. Είναι τραγικό. Ο Ιούδας σίγουρα δεν περίμενε ότι θα έφτανε μέχρι εκεί η κατάσταση. Εξάλλου ήξερε ότι ο Χριστός ήταν αναμάρτητος, και ότι όλα όσα του καταμαρτυρούσαν οι Φαρισαίοι ήταν ψέμματα. Οπότε θα είπε «Αφού δεν θα Του βρούνε τίποτα, θα Τον ελευθερώσουν. Έτσι, και εγώ θα έχω πάρει τα λεφτά, και Αυτός θα είναι ελεύθερος». Γι’ αυτό όταν έμαθε ότι ο Χριστός θα σταυρωνόταν, συνειδητοποίησε ότι εξαιτίας του έγιναν όλα αυτά. Και για να αυτοκτονήσει φανταστείτε πώς ένιωσε! Αν εγώ ήμουν στη θέση του, δεν θα πίστευα ότι με μια απλή συγγνώμη θα πετύχαινα τη συγχώρηση. Θα σκεφτόμουν ότι δεν μου αξίζει ούτε καν να ζω!
    Αλλά πράγματι, δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς η Θυσία; έπρεπε να υπάρχει ένας Ιούδας; Έπρεπε να πέσει σε κάποιον άνθρωπο το κρίμα της Σταύρωσης; Γιατί έπρεπε να γίνει ειδικά Σταύρωση;

    • ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΈΣΤΗ!

      Ανεξάρτητα από τον Ιούδα, οι Φαρισαίοι επιδίωκαν από καιρό τη σύλληψη του Χριστού. Οπότε, αργά η γρήγορα, με τον Ιούδα ή χωρίς, ο Κύριος θα παραδινόταν στη μανία τους. Είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια. Ο μόνος τρόπος για να μην είχαμε το κρίμα αυτού του εγκλήματος θα ήταν αν εμπόδιζε ο Θεός τους ανθρώπους να προβούν σε μια τέτοια ενέργεια. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να το κάνει, καθώς έχει δώσει στο πλάσμα Του το αυτεξούσιο.
      Όσο για το τελευταίο ερώτημά σου «Μπανανόφλουδα», είχα διαβάσει ότι μία από τις φοβερότερες εμπειρίες της ζωής του Κικέρωνα,του μεγάλου λατίνου διανοητή, ήταν η παρουσία του σε εκτέλεση καταδίκου με τη μέθοδο της σταύρωσης. «Είναι το πλέον φρικτό βασανιστήριο που έχω παρακολουθήσει» είπε. Το έψαξα και στο διαδίκτυο για να σιγουρευτώ ότι ήταν όντως αυτός ο ρήτορας και βρήκα την εξής ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα:
      http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22733&subid=2&pubid=896479.
      Η σταύρωση είναι ο χειρότερος τρόπος θανάτωσης. Αυτό υπέστη ο Κύριος στον υπέρτατο βαθμό λόγω του ότι έφερε στους ώμους του τις αμαρτίες των ανθρώπων όλων των αιώνων. Για να μη βρεθεί άνθρωπος να πει ότι αυτά που περνάει ο ίδιος είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει στον κόσμο.
      Είμαστε μικροί…Είμαστε πολύ μικροί για να εννοήσουμε το μεγαλείο του Θεού.Γι’ αυτό ας κλείσω με την ευχή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά μιας που χθες πήραμε ως ενθύμιο στη λήξη το βιβλίο του: Κύριε Ιησού Χριστέ φώτισον ημών το σκότος.

  4. Αγαπητά μου παιδιά (σάν μεγαλύτερος, όχι «σοφώτερος», ούτε σεβαστότερος).
    Ισως πρέπει νά λάβομε υπ’όψιν μιά γενικώτερη νομοτέλεια τής ανθρώπινης φύσης και ίσως «σοφά» από ένστικτο: Συνδέει τά λόγια μέ πράξεις καί γεγονότα. Καί σέ επίπεδο ατόμου καί περισσότερο μάλλον σέ συλλογικό επίπεδο κοινωνιών.
    Εάν ανατρέξομε στήν παγκόσμια ιστορία αλλά καί στή σύγχρονη κοινωνία νομίζω οτι επιβεβαιώνεται συνεχώς.
    Ισχυρίζομαι οτι θά ξέραμε ελάχιστα για κάποιο «σοφό» Ελληνα Σωκράτη αφού δέν είχε συγγραφικό έργο. Πιθανόν ούτε η απολογία του θά είχε θεωρηθεί άξια νά καταγραφεί εάν δέν είχε θανατωθεί. Παρόμοια δικαστήρια είναι βέβαιο οτι είχαν γίνει πολλά καί μέ καλλίτερα προετοιμασμένες απολογίες από τήν πρόχειρη καί λίγο προκλητική τού Σωκράτη. Δέν άφησαν ίχνη.
    Ετσι, κατά περίεργο τρόπο, η ανθρωπότητα χρωστά ευγνωμοσύνη στούς 281 πού ψήφισαν «ένοχος» παρά στούς 220 πού τόν απήλασαν. Ο ίδιος τούς οφείλει χάρη, τούς τό είπε άλλωστε, γιατί, εκεί πού θά πέθαινε από φυσικό θάνατο σέ λίγο, ήταν περίπου 70 καί μάλλον είχε περάσει τό «προσδόκιμο» τότε, τόν κατέστησαν «αθάνατο» μέ τό κώνιο.
    Εάν ο Χριστός δέν είχε σταυρωθεί καί θανατωθεί προσωπικά δέν είμαι βέβαιος οτι τά «θεϊκά» του λόγια θά επέφεραν τόση θρησκευτική κυρίως αλλά καί κοινωνική επανάσταση.
    Μέ τήν έννοια αυτοί οφείλουν πολλά όσοι πιστεύουν, αλλά καί η ανθρωπότητα στό βαθμό πού τή συντάραξε καί συνεχίζει νά τήν επηρεάζει μέ τήν διδασκαλία του στόν Ιούδα, στούς αρχιερείς, καί στόν δειλό Πιλάτο πού «ένιψε τάς χείρας του».
    Πιθανότατα είπαν καί άλλοι σημαντικά λόγια, ίσως καί αυτά τά ίδια. Χρεώθηκαν όμως, καί δίκαια, σέ Εκείνον πού «ήπλωσε τάς παλάμας».
    Ακόμη καί κάποιες ομάδες τής εποχής μας, «τρομοκρατικές», προκειμένου νά ανακοινωθεί μιά προκήρυξή τους φροντίζουν οι ίδιες νά τή συνδέσουν μέ ένα γεγονός θανατώσεως, εκτελώντας χωρίς δίκη, δηλαδή δολοφονώντας, κάποιον πού νά μπορούν νά τού καταλογίσουν κατηγορίες αλλά καί νά μπορούν νά τόν καταστήσουν «τού χεριού» τους.
    Η απαξία τής μεθόδου είναι ακριβώς οτι η επιλογή τού τιμήματος δημοσιότητας προέρχεται από τόν «αντίπαλο». Οι ίδιοι συνεισφέρουν τήν οργάνωση, τό σχεδιασμό, τήν εκτέλεση καί τό ρίσκο νά συλληφούν.
    Εκτιμώ οτι ακόμη καί μέ περιορισμένες ιστορικές καί κοινωνιές γνώσεις εάν κάποιος ασχοληθεί συστηματικά θά βρεί πάρα πολλές περιπτώσεις πού επιβεβαιώνουν τήν αρχή αυτή.
    Απομένει βεβαίως καί ή διατύπωση τής αρχής ώς είδος κοινωνικού νόμου. Αυτό θα συμβεί όταν υπάρξουν επιστήμονες πού θά μπορέσουν νά ασχοληθούν καί μέ τά φαινόμενα συμπεριφοράς ατόμων καί κοινωνιών καί τούς νόμους πού διέπουν τίς συμπεριφορές αυτές.
    Σέ ότι αφορά τήν μετάνοια αλλά καί τήν συγχώρεση τού Ιούδα:
    Νομίζω οτι η πράξη τής αυτοκτονίας τεκμηριώνει εν πολλοίς οτι μετάνιωσε. Ισως ήταν πειστικότερος, πάντως προτιμότερο άν μόνος του ή μέ βοήθεια είχε επιχειρήσει τήν αρπαγή απελευθέρωση τού Ιησού. Λέγεται νομίζω οτι ήταν δυνατός καί συνδέονταν μέ «ανταρτικους» κύκλους. Αν «χιμούσε» άφοβα – απερίσκεπτα μπορεί καί νά πετύχαινε αλλά θά είχε καί μιά πιθανότητα αξιοπρεπούς θανάτου.
    Στήν περίπτωση πού πετύχαινε ασφαλώς μάς είναι άγνωστη η εξέλιξη τής Ιστορίας. Γνωρίζω οτι οι δογματικοί θά πούν οτι αυτό ήταν αδύνατο, δέν θά μπορούσε μεταξύ άλλων νά ακυρωθούν προφητείες.
    Σέ οτι αφορά τήν συγχώρηση, δυσκολεύομαι νά καταλάβω γιατί κάποιοι τό θεωρούν δεδομένο οτι δέν υπήρξε. Επίση από πού προκύπτει οτι δέν ζήτησε, δέν προσευχήθηκε ειλικρινά μετανοιωμένος, συγχώρηση?.
    Αντίθετα εγώ θεωρώ βέβαιο ότι μετάνοιωσε, μέ τήν έννοια οτι θά ήθελε μέ κάθε τρόπο νά μήν είχε υπάρξει ο ρόλλος του. Η αυτοθανάτωση είναι ακριβώς απόπειρα ακύρωσης τών γεγονότων. Μάταια ίσως, αλλά ενδεχομένως σέ οτι αφορά τήν συνείδηση τού ίδιου. Αφού δέν μπορούσε νά ακυρώσει τό γεγονός καθ’ευατό τής προδοσίας θέλησε νά θανατώσει τό είδωλο, δηλαδή τήν επίγνωση, δηλαδή τήν συνείδηση τής προδοσίας.
    Ο απλούστερος τρόπος καταστροφής αυτού του ειδώλου είναι η καταστροφή τού φορέα, δηλαδή τού εγκεφάλου του, επομένως η αυτοθανάτωση.
    Οτι μετάνοιωσε, μεταμελήθηκε, ευχήθηκε μέσα του νά μήν είχε γίνει αυτό, αναφέτεται ρητά καί εν τονισμώ από τά ευαγγέλια. Διαβάζω από τό κατά Ματθαίον:
    «Τοτε ιδων ιουδας ο παραδιδους αυτον οτι κατεκριθη μεταμεληθεις εστρεψεν τα τριακοντα αργυρια τοις αρχιερευσιν και πρεσβυτεροις 4λεγων ημαρτον παραδους αιμα αθωον οι δε ειπον τι προς ημας συ οψη 5και ριψας τα αργυρια εις τον ναον ανεχωρησεν και απελθων απηγξατο».
    Δέν χωράει αμφισβήτηση επί τής μεταμέλειας παρά μόνο μέ συνολική αμφισβήτηση τών γεγονότων (καί τών ευαγγελίων).
    Σέ κατάσταση σύγχυσης, αφόρητης στεναχώριας καί απελπησίας, δέν θεωρώ πιθανό νά σκέφτηκε νά προσευχηθεί καί νά ζητήσει συγχώρηση.
    Επιπλέον επιχείρημα υπέρ τής άποψης οτι δέν προσευχήθηκε είναι η εικόνα του πού μεταφέρεται σάν άνθρώπου όχι ιδιαίτερα θρήσκου.
    Ασφαλώς καί δέν πίστευε στήν Θεϊκότητα τού Χριστού, πιθανότατα ούτε οι άλλοι μαθητές τότε τουλάχιστον.
    Η εικόνα του δείχνει οτι μάλλον δέν ζήτησε συγχώρηση γιατί δέν πίστευε οτι τού έπρεπε.
    Κατ’αυτό ήταν έντιμη η στάση του: Ούτε ο ίδιος θά συγχωρούσε άλλον γιά αντίστοιχο αδίκημα.
    Εάν ήνταν στό χέρι του θά τόν εκτελούσε. Αρα ήταν τουλάχιστον αμερόληπτος. Αφού ήταν ο ίδιος ένοχος εξετέλεσε εαυτόν.
    Είναι άλλο ισχυρή πεποίθεση οτι δέν προσευχήθηκε, δέν ζήτησε συγχώρηση καί άλλο να τό θεωρούμε έμμεσα «δεδομένο» καί νά βασίζομε τίς σκέψεις μας στό δεδομένο αυτό.
    Είναι εκτός μέτρου η σύγκριση πού γίνεται από κάποιους μέ τόν Πέτρο καί τό αδίκημα απάρνησης «προτού αλέκτωρ φωνήσει» πού διέπραξε εκείνος.
    Καμμία αναλογία, ούτε στό μέγεθος, ούτε στίς συνέπειες «αγαπητά μου παιδιά». Μήν καταργείτε τό μυαλό σας μόνο γιά νά γίνετε θεολόγοι.
    Γιά τήνΣυγχώρηση από τόν Ιησού:
    Κανένας δέν μπορεί νά αποδείξει τήν μία ή τήν άλλη εάν υπήρξε ή όχι συγχώρηση από τόν Ιησού.
    Ακόμη καί άν ο Χριστός τόν οικτίρισε τόσο έντονα, καλλίτερα μήν είχε γεννηθεί, αυτό δικαιολογείται καί μόνο από τό οικτρό τέλος του. Ακόμα καί από τή θέση πού πήρε στήν Ιστορία.
    Δέν χρειαζόταν επιπλέον νά μείνει καί ασυγχώρητος γιά νά αξίζει τέτοιο οικτιρμό.
    Μπορώ νά συμφωνήσω εύκολα οτι κανένας άνθρωπος, οχι μόνον οι Χριστιανοί, δέν συγχώρησε ούτε τήν πράξη ούτε τό πρόσωπο πού τήν διέπραξε.
    Πιθανότατα πολύ θά ήθελαν άν μπορούσαν νά τού επιβάλλουν, προτού πεθάνει, πολύ σκληρότερη τιμωρία, πχ βασανισμούς κλπ. Τό σύντομο τέλος όπως αυτό τού απαγχονισμού πιθανόν δέν ικανοποιεί τό ανθρώπινο αίσθημα ανάγκης τιμωρίας.
    Εξαιρούνται ίσως κάποιοι πού έχουν ειδικούς, «προσωπικούς» λόγους. Πχ. όσοι εμφορούνται από αντιχριστιανικό μένος καί φανατισμό, όσοι έπαθαν κάτι από χριστανούς κλπ.
    Δέν εντάσσω σέ αυτούς οπαδούς άλλων θρησκειών. Καί αυτοί, άν δεχθούν τά γεγονότα επίσης, είναι βέβαιον οτι θά καταδικάσουν τόν Ιούδα καί τήν πράξη του νά προδώσει κάποιον, άνθρωπο γιά εκείνους, ονόματι Ιησού Χριστό.
    Ενας μόνο θά είχε τό ηθικό δικαίωμα καί θά μπορούσε νά τόν συγχωρήσει, καί αυτός είναι ο ίδιος ο Χριστός.
    Ακόμα καί άν δέν ήταν Θεός, άν ήταν αλλά ένας γενναίος, μεγαλόφρων καί μεγαλόψυχος άνθρωπος θά μπορούσα νά φαντασθώ νά δίνει συγχώρηση. Ακόμη καί χωρίς όλα αυτά τά χαρακτηριστικά, άς πούμε απλώς μεγαλόψυχος, όχι απαραίτητα καί γενναίος.
    Εχομε δεί σέ ανθρώπινο επίπεδο πολύ δυσκολώτερες, νομίζω, περιπτώσεις. Τέτοιες είναι για παράδειγμα γονείς πού συγχώρησαν δολοφόνους τού παιδιού τους.
    Δέν μπορώ νά δεχθώ οτι ο Χριστός πού μάς μεταφέρεται από τά Ευαγγέλια, από τήν επί τού όρους ομιλία, από τίς θαυμάσιες παραβολές, αυτός ο κήρυκας τής αγάπης, τού ελέους, τής καταλαγής καί τής συγνώμης, αυτός είναι τόσο σκληρός καί άτεγκτος ώστε νά αρνηθεί αυτή τήν συγχώρηση.
    Είμαιβέβαιος οτι έδωσε τήν συγνώμη καί τήν συγχώρηση πολύ λίγες ώρες μετά τά γεγονότα τής σύλληψης, σέ κάποια στιγμή περίσκεψης, σέ κάποιο διάλλειμμα μεταξύ βασανισμού καί ανακρίσεων, μόλις ανακάλεσε στή μνήμη του τόν ακατανόητο μαθητή, τόν περιέβαλε όχι απλώς μέ συγνώμη αλλά καί μέ αγάπη.
    Καί άν άπλωσε τό «θεϊκό του χέρι» ώστε νά διασώσει, θά έβρισκε πολλούς τρόπους, τόν δυστυχή καί άπελπη Ιούδα από τό διάβημα τής αυτοκαταστροφής αυτό δέν τό παρέλειψε γιά λόγους τιμωρία αλλά αντίθετα γιά νά τόν λυτρώσει.
    Τού επέτρεψε νά δηλώσει ακόμη καί ενώπιον τών ανθρώπων τήν μεταμέλειά του. Εστω καί άν κάποιοι τήν αμφισβητούμε μέ τό πεπερασμένο ανθρώπινο μυαλό μας.
    Ο ίδιος σάν παντογνώστης τό ήξερε, είτε προσευχήθηκε ο Ιούδας είτε δέν μπόρεσε κάν νά τό σκεφθεί ή φάνηκε στα δικά του μέτρα τελείως μάταιο.
    Ως εκεί έχω θά μπορούσα να πώ βεβαιότητα. Αντίθετα, θά φαινόταν σέ μένα τελείως αταίριαστο μέ τήν εικόνα τού γλυκύτατου Ιησού, μέ τή ζωή του καί μέ τή διδασκαλία του, οτι τό «κράτησε» τό «παράπονο» κατά τού μαθητού πού έφτασε στό σημείο νά τόν προδώσει μέ φιλί. Οχι μόνο σάν παράπονο πλέον αλλά σάν «αιώνια» καταδίκη.
    Οχι, επομένως, απορρίπτω τήν εκδοχή οτι ο Χριστός δέν συγχώρησε τόν Ιούδα. Δέν δέχομαι άλλωστε οτι ένας παντοδύναμος καί πανάγαθος Θεός θά καταδικάσει οποιοδήποτε πλάσμα του, αποβάλλοντας δια παντός στό πύρ καί στήν κόλαση. Μέχρι πολύ αυστηρή ακόμη καί σκληρή τιμωρία μπορεί νά δεχθώ.
    Δέν ξέρω ποιά επιχειρήματα θά μπορούσαν νά μού κλονήσουν αυτή τήν πεποίθεση. Σέ καμμία περίπτωση πάντως οι δογματισμοί περί «αιωνίου κολάσεως» πού μαζί μέ τους αντίστοιχους του παραδείσου καί τής αιωνίου ευτυχίας τείνουν νά καταστήσουν τήν Χριστιανική πίστη τελείως υστερόβουλη.
    Η επιμονή σέ αυτά περισσότερο κλονίζουν παρά ενισχύουν τήν πραγματική πίστη, εκτός αν ταυτίσομε τήν πίστη μέ τό φόβο έστω καί πιθανής τέτοιας τιμωρίας.
    Μέ κατατρύχει δέ καί η εξής φοβερή υποψία:
    Ο Χριστός όχι μόνο συγχώρησε τόν Ιούδα, αλλά τού απέδωσε καί τίς αντίστοιχες τιμές όταν βρέθηκαν στή Βασιλεία του.
    Ακριβώς σάν αντάλλαγμα τού φοβερού ρόλου τού «Προδότη» πού τού ανατέθηκε να παίξει μέ αυτό τόν πανάθλιο τρόπο.
    Γιά τριάκοντα, μόνο, αργύρια καί όχι εξ’ αιτίας διαφωνίας, εξυπηρέτησης άλλου στόχου, έστω πίεσης, καταναγκασμού, απειλής, φόβου καί δειλίας.
    Οταν, χρόνια αργότερα κατέφθασε ο Πέτρος καί οι άλλοι, καί ο δικός μας ο λογιώτατος Παύλος, όλοι «εμειναν» καί «έπαθαν» βλέποντας τόν Ιούδα δίπλα-δίπλα στό Χριστό. Θέση πού επιζητούσε καί προσδοκούσε ο Πέτρος μέ τόν αδελφό του από τά χρόνια τής μαθητικής ζωής.
    Χρειάστηκαν μέρες προσπάθειας αρχαγγέλων γιά νά καταλάβουν οτι αυτό ήταν λογικό καί δίκαιο. Εκείνη τήν εποχή θέση όπως τού Πέτρου, τού Παύλου καί τών άλλων Αποστόλων ήταν επίζηλη καθώς οδηγούσε στήν αναγνώριση, στή δόξα, στό θρίομβο.
    Αντίθετα η θέση τού προδότη, ενός τέτοιου προδότη ήταν φοβερά δύσκολη. Ηθελε αποφασιστικότητα πραγματική όμως, έπρεπε ο Ιούδας μέχρι τή στιγμή τής προδοσίας τουλάχιστον, νά είναι αδίστακτος.
    Στή συνέχεια ακόμη καί άν δείλιαζε καί δέν αυτοκτονούσε, άν έβρισκε καί ψέλιζε δικαιολογίες, μικρή θά είχε σημασία. Η δουλειά θά είχε γίνει.
    Καί από άποψη αποτελέσματος ο ρόλλος τού Ιούδα ήταν κρισιμώτερος καί πλέον αποφασιστικός. Χωρίς τήν δική του συμβολή δεν θά μπορούσε ο άλλος νά σφραγίσει τήν διδασκαλία του «απλώνοντας τίς παλάμες». Θά είχε χαθεί λοιπόν καί αυτή μαζί μέ πολλές, ίσως, άλλες.
    Δέν θα θωρούσε κανένας άξιο νά καταγραφεί στά Ευαγγέλια, ουτε η διδασκαλία ούτε η εξιστόριση. Καί άν εγράφοντο κάοια, εάν αυτά δέν περιελάμβαναν τά δραμματικά γεγονότα τής σύλληψης καί τής θνατώσεως, ελάχιστη σημασία θά εδίδετο καί πιθανότατα θά είχαν παντλώς χαθεί.
    Χωρίς καμία ιδιαίτερη συνέχεια. Ακόμη καί άν προσχωρούσε ο Παύλος, ακόμη καί άν εκφωνουσε λόγους σοφούς καί εμπνευσμένους, επιστολές καί ύμνους τής αγάπης, όλα θά είχαν ελλαχιστο αντίκτυπο.
    Μέ αυτές τίς «αιρετικες-?» σκέψεις η υποψία μου θά παραμείνει.
    Κατ’ ουδένα δέν προκύπτει βεβαίως προτροπή μίμησης τού προδότη Ιούδα. Δέν θεωρώ τόν κίνδυνο υπαρκτό, παρ’ολα αυτά άν είμαι ελάχιστα πειστικός περί τής σημαντικής συμβολής του στή δόξα τού Ιησού καί στήν εξάπλωση τής Χριστιανικής Θρησκείας τότε σάν ελάχιστο αντίδοτο αποτροπής υπενθυμίζω τό οικτρό τέλος του και τήν ατελείωτη, τουτέστην αιώνια κακοφημία του μεταξύ τών ανθρώπων.
    Καί πέραν αυτού, εάν κάποιος ήθελε νά τό επαναλάβει επί τώ σκοπώ τής απολαβής τών ιδίων, στερείται πλέον τού τεκμηρίου άγνοιας καί στήν απαξία τής πράξεως προστίθεται τώρα καί τό μειονέκτημα τής προφανούς καί μωρής υστεροβουλίας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ