Τι λένε οι άγιοι;

    0
    29
    Εκτύπωση Εκτύπωση
    1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
    Loading...

    «Του Κυρίου πάντας τιμώμεν τους φίλους» θ’ ακούσουμε πάλι την προτροπή στην εορτή των Αγίων Πάντων. Η Εκκλησία θα προβάλει μπροστά τους αγίους, πού είναι Οι προπορευθέντες αδελφοί μας κι έχουν γίνει φίλοι του Χριστού, «Θεοειδείς».

    Θα μάς θυμίσει με το συναξάρι τους πως δέχεται κι εμάς σαν πολίτες της και μπορεί να μάς μεταβάλει, να μάς ελευθερώσει, να μάς ενσωματώσει στην οικογένεια των αγίων της.

    Μάς παρακινεί να εμπνευστούμε από τους πρεσβύτερους αδελφούς μας, τους αγίους και ν’ αντιπαρατάξουμε την αδελφική κοινωνία στην εξουθενωτική μαζοποίηση τής εποχής μας

    Την στενή σχέση μαζί τους την νοιώθουμε κάθε φορά, πού ακούγεται το όνομα ενός αγίου ή ψάλλετε τ’ απολυτίκιο Κι αυθόρμητα επικαλούμαστε την μεσιτεία του, αναζητούμε την μορφή του, ερχόμαστε σε μια στενή μυστική επικοινωνία μαζί του, τον εμπιστευόμαστε. Μάς φαίνεται πως προσέχει ιδιαιτέρα το αίτημα μας, τον νοιώθουμε πολύ δικό και κάποτε αισθανόμαστε – καθώς σε πολλές εικόνες έχει σε κίνηση ανοιχτά τα χέρια του, – σαν να μάς καλή να μάς οδηγήσει εκείνος στο Χριστό, μια κι έχει αποκτήσει παρρησία ενώπιον Του.

    Κάθε εκκλησιαστική ημέρα με τα ονόματα, τους αθόλους, τα μαρτύρια των αγίων, η Εκκλησία μάς μεταφέρει σ’ ένα άλλο κόσμο, αόρατο, αλλά υπαρκτό.

    «Προκείμενον νέφος» μαρτύρων μας περιβάλλει, πού ξεκίνησε απ’ αυτόν τον χώρο «γιατί κάθε άγιος είναι ένας άνθρωπος, πού απ’ τη γήινη ζωή του έγινε ναός και κατοικία Θεού». «Οι άγιοι, βέβαια, βρίσκονται πάνω από την μεσότητα, είναι κορυφές, πού αγγίζουν τον ουρανό, λαμποκοπώντας από τις δυνατές ακτίνες του ήλιου τής Χάριτος και προσφέροντας το μεγαλειωδέστερο παράδειγμα του ηρωισμού.

    Μα ωστόσο δεν μπορούμε να μείνουμε αδρανείς μπροστά στο παράδειγμα, πού μάς δίνουν αυτοί οι καλλιτέχνες και οι ήρωες τής Χριστιανικής ζωής…»

    Όσο πιο πολύ γνωρίζουμε τους αγίους, τόσο η έλξη του μεγαλείου τους μάς σαγηνεύει και μάς προβληματίζει.

    Οι «εύλογητοί δραπέται τω δέ όντως έλευθερωτή Δεσπότη προσδραμόντες και των γηίνων άλλαξάμενοι τα ούράνια» μάς στέλνουν το μήνυμα να μη κολλάμε στη γη. Γιατί οι άγιοι γεμίζουν την γη, αλλά δεν γίνονται «κοσμοπολίτες»· είναι «ουρανοπολίτες». Είναι «οι ηγορασμένοι από τής γής».

    Η υπερχρονική κι οικουμενική παρουσία των αγιασμένων παιδιών του Θεού, πού πορεύτηκαν κι αυτοί στους δρόμους τής γής μας κι αντισταθήκαν στη σάρκα και τον διάβολο, είναι ιδιαιτέρα αισθητή μέσα στην ατμόσφαιρα τής Εκκλησίας μας. Γιατί, ενώ οι δυνατοί κι οι σοφοί τής γής θάβονται κάτω από την πλάκα του τάφου και η δύναμή τους σβήνει, όσο τα χρόνια περνούν τόσο πιο αισθητή γίνεται η παρουσία των αγίων. Η λάμψη τους δυναμώνει και μάς Θυμίζουν την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου, μέσα στην σύγχρονη ύλόφρονα εποχή.

    Αναπηδούν από τα βάθη των χρόνων και κάποιοι ζουν στις ημέρες μας, ανάμεσα μας. Άλλοι αγίασαν μέσα στους διωγμούς των άθεων καθεστώτων στην Ρωσία, στην Πολωνία, στην Β. Ήπειρο, για να μάς πουν πώς κάθε εποχή έχει τους αγίους της και ότι δεν είναι υπεράνθρωποι οι άγιοι, αλλά όπως όλοι οι σύγχρονοί τους και απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα.

    Λόγιοι και αγράμματοι. Αριστοκράτες και κηπουροί και αγρότες. Στρατιώτες και στρατηγοί. Φυλακισμένοι και δούλοι. Συγκλητικοί και θαλαμηπόλοι, κληρικοί και δήμιοι, τρυφερά νήπια και νέοι και γέροντες και στοργικές μητέρες κι ευγενικές παρθένες με ολοπόρφυρους αιμάτινους χιτώνες από την αγάπη τους και την πίστη τους στο Χριστό.

    Η Εκκλησία μάς προβάλλει την ζωή τους με την άσκηση, τους άθλους, τα βασανιστήρια και τα θαύματα για να μάς στήριξη στον προσωπικό μας αγώνα, να μάς έμπνευση και να μάς καλέσει ν’ ακολουθήσουμε την στρατιά, πού η ηρωική προφυλακή της είναι οι άγιοι.

    Με τις προσευχές και τους ύμνους τής λατρείας μας βιώνουμε πραγματικά την χάρη τους και τις αρετές τους, στο μέτρο τής πίστεώς μας.

    Δημιουργείται μια οικειότητα επικοινωνίας μαζί τους, μεταξύ των επί γής πιστών και των εν δόξη αγίων.

    «Η πνευματική ζωή ενός Ορθοδόξου δεν θα είναι ολοκληρωμένη χωρίς αυτή την αδελφική σχέση», διαβάζουμε σε βιβλίο ορθοδόξου Σέρβου καθηγητού.

    Η σχέση μας βέβαια με τους αγίους δεν περιορίζεται σε ορισμένες εκδηλώσεις τιμής. «Τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος». Η κλήση για αγιότητα δεν προϋποθέτει οπωσδήποτε κλήση για εξωκόσμια ζωή. Είναι κλήση και για μια εγκόσμια αγία ζωή.

    Οι άγιοι πού επικαλούμαστε μάς ζητούν να μη μολυνθεί η σκέψη μας κι η καρδιά μας από την γήινη νοοτροπία. «Το έκείνων άγαθόν οικείον ποιήσθαι διά μιμήσεως».

    «Οι βίοι των αγίων δίνουν θάρρος στον πιστό και δύναμη να ομολογεί το Χριστό και μέσα σε όποιο διωγμό…

    …Οι βίοι των αγίων δείχνουν πολυάριθμους δρόμους σωτηρίας και αγιασμού. Δείχνουν όλους τους δρόμους με τους οποίους η ανθρώπινη φύση κατανικάει την αμαρτία, την κάθε αμαρτία… Γιατί στους βίους των αγίων έχουμε παρά πολλά και θαυμαστά παραδείγματα για το πώς ένας νέος γίνεται άγιος νέος, πώς οι σύζυγοι γίνονται άγιοι σύζυγοι, πώς ένας επιστήμονας γίνεται άγιος επιστήμονας…»

    * * *

    Ο Απ. Παύλος υπενθυμίζοντας την μεγάλη τιμή, πού κάνει ο Θεός στους πιστούς πού αγωνίζονται να ευαρεστήσουν σ’ Αυτόν, μάς αποκαλεί «συμπολίτες των αγίων».

    Οι άγιοι είναι οι πρεσβύτεροι αδελφοί μας. Κι εμείς τους έχουμε τόσο πολύ ανάγκη να μάς δείχνουν τον δρόμο, να μάς στηρίζουν και να τους μιλούμε μυστικά: «Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών».

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ