Τελειώνοντας απ’ την αρχή…

0
33
Εκτύπωση Εκτύπωση
1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
Loading...

Υπάρχουν μερικές στιγμές στη ζωή μας που νιώθουμε την ανάγκη να σταματήσουμε και να σταθούμε λίγο σ’ αυτά που πέρασαν φέρνοντας στη μνήμη μας γεγονότα του παρελθόντος. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν χαράζουμε μια διαφορετική πορεία, έναν καινούργιο δρόμο. Η μετάβαση μας παραδείγματος χάρη από το λύκειο στο πανεπιστήμιο ή από το πανεπιστήμιο στην ζωή στην κοινωνία. Σήμερα, λοιπόν, νιώθω αυτήν την ανάγκη, να σταθώ για λίγο μαζί σας σ’ όλα αυτά που πέρασα τα τέσσερα χρόνια μαζί με την Χριστιανική Φοιτητική Δράση. Γιατί, πλέον, από αύριο ανοίγει για μένα ένας καινούργιος δρόμος, μια άλλη πραγματικότητα. Φυσικά δεν θα σας εκθέσω τη προσωπική μου ζωή. Απλώς θα καταθέσω εμπειρίες που και σεις λίγο πολύ έχετε -ή θα- ζήσετε και ίσως να μην τις έχετε μέχρι τώρα αποτιμήσει.

Ξεκινώ όχι με την είσοδο μου στους κύκλους της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης, δηλαδή στο πρώτο έτος, αλλά τη στιγμή που ένιωσα ότι η ζωή μου αλλάζει και γίνεται  πιο ουσιαστική. Στέκομαι λοιπόν σε μια εμπειρία-σταθμό για την μετέπειτα φοιτητική μου ζωή. Και αυτή είναι η ιεραποστολική εξόρμηση στο Καστελλόριζο. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει μια ψυχή. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει κοινός σκοπός. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά τι θα πει ιεραποστολή. Στιγμές μοναδικές, στιγμές απλές και συνηθισμένες, μα τόσο καινούργιες και απρόσμενες. Άνθρωποι και μέρη έγιναν ένα με τη ζωή μου και την επηρεάζουν έντονα ακόμη και σήμερα, μετά από δύο χρόνια. Όχι τόσο στα πλαίσια μιας απλής εξόρμησης, όσο μιας βαθύτερης σχέσης και με τα μέλη της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης και με τους κατοίκους, αλλά και με τα υπέροχα εκείνα τοπία, την Ρω, τη Στρογγύλη. Ένα κομμάτι της ζωής μου ανήκει σ αυτό το νησί, σ’ αυτούς τους ανθρώπους, σ’ αυτή την ομάδα.

Συνεχίζοντας τις σκέψεις μου θα ‘θελα να σταθώ σε μια άλλη ιεραποστολική εξόρμηση. Αυτή τη φορά στο πανεπιστήμιο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη πρώτη φορά που έκανα έντονο διάλογο με φοιτητές στη νομική σχολή. Κατάλαβα εκείνη τη στιγμή ότι βρίσκομαι στον κόσμο μου. Υπήρχαν νέοι που είτε χλεύαζαν τα Θεία σε υπερβολικό βαθμό είτε τα αναζητούσαν με τρομερή δίψα και εγώ δεν ήμουν σε θέση ούτε να τα υπερασπιστώ αλλά ούτε να τους τα προσφέρω. Ένιωσα τότε πολύ έντονα  το ερώτημα ‘’τι κάνω εδώ;’’ και έφυγα προβληματισμένος. Αυτό είχε συμβεί περίπου πριν δύο χρόνια, όμως ακόμη και σήμερα κάθε φορά που μπαίνω στις πανεπιστημιακές αίθουσες διακατέχομαι από το ίδιο ερώτημα. Αλλά το ξεπερνώ βλέποντας ότι Άλλος ενεργεί για την σωτηρία των ανθρώπων και όχι εγώ. Για να το καταλάβω έπρεπε να γίνει ένα φαινομενικά ασήμαντο περιστατικό σ’ ένα αμφιθέατρο. Ήταν η στιγμή που τελείωσε η ανακοίνωσή μας και ξεκινήσαμε να μοιράζουμε το περιοδικό. Είδα τότε μια κοπέλα να μας κοιτά έντονα και να σκέφτεται. Αυτό κράτησε μερικά δευτερόλεπτα. Τότε, έκανε νόημα σ’ έναν από μας και πήρε το περιοδικό. Η σκηνή αυτή μπορεί να φαίνεται τετριμμένη, ίσως ασήμαντη, όμως μου έδωσε μια απάντηση, ότι τίποτα δεν μπορούν να κάνουν οι ανακοινώσεις μας, τα τραπεζάκια, τα φυλλάδια ακόμη και το περιοδικό εάν δεν μιλήσει πρώτα μέσα τους, μέσα μας ο Χριστός. Έτσι ακριβώς όπως μίλησε σε ‘κείνη τη κοπέλα.

Θυμάμαι, βέβαια, κι άλλα – πάρα πολλά – πέρα απ’ τις εξορμήσεις, όπως το Αθαμάνιο. Εκεί, δε μπορώ να ξεχάσω την ησυχία, το πράσινο που σε τυλίγει χωρίς να σε πνίγει, τις κορφές των Τζουμέρκων, την πρωινή δροσιά, τον ξάστερο ουρανό. Τα πάντα, όμως, έπαιρναν νόημα μόνο απ’ τις δικές μας φωνές, απ’ την δικιά μας παρουσία, απ’ την δικιά Του παρουσία. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να το ζήσω για πολύ καιρό, όμως έχω υπέροχες αναμνήσεις. Μάλιστα, δε θα ξεχάσω το πώς πήγα την πρώτη φορά. Αρκεί να σας πω ότι χρειάστηκε να σπρώξω ένα αυτοκίνητο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με θερμοκρασία 35 βαθμών δεχόμενος άπειρα κορναρίσματα, να χάσω δυο φορές το λεωφορείο και να τρέχω με άδειο μπουκάλι για την εύρεση πρατηρίου καυσίμων. Όσο συνέβαιναν αυτά τα κωμικοτραγικά περιστατικά σκεφτόμουνα πόσο ωραία θα ‘ναι η κατασκήνωση για να περνώ τέτοια ταλαιπωρία. Συνολικά 29 ώρες μέχρι να φτάσω τελικά στο Αθαμάνιο.

Φυσικά δεν μπορώ να μην φέρω στη μνήμη μου τις εκδρομές στη Νάξο, Σάμο, Τήνο, Πόρο, Λευκάδα, που η καθεμία μου άφησε ωραίες στιγμές, πανέμορφα τοπία, υπέροχους ανθρώπους.

Όλες αυτές οι εμπειρίες, όλα αυτά τα γεγονότα που σας ανέφερα σιγά σιγά γίνονται ευχάριστες αναμνήσεις που ακολουθούν ήδη τη ζωή μου. Όμως, όπως σας είπα και στην αρχή, από αύριο μπαίνω σ’ άλλα πελάγη, σε μια καινούργια ζωή, πάντα όμως θα ‘χω οδοδείκτες αυτές τις υπέροχες στιγμές όπου κι αν πάω, ότι κι αν κάνω στη ζωή μου. Γιατί δεν ξεθωριάζουν έτσι τέσσερα χρόνια. Χρόνια που στοχάστηκα, προβληματίστηκα, συγκινήθηκα. Για όλα αυτά ευχαριστώ για άλλη μια φορά τον Άγιο Θεό. Ευχαριστώ και σας που έζησα όλες αυτές τις αξέχαστες μοναδικές στιγμές.

Φοιτητής Θ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ