Νουθεσίες περί υπακοής

    12
    281
    Εκτύπωση Εκτύπωση
    1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
    Loading...

    · Η υπακοή χαρίζει αμεριμνία, διότι η μέριμνα είναι μια πνευματική φυματίωση, που σιγα–σιγά, σαν μικρόβιο φυματιώσεως συνεχώς δηλητηριάζει τη ζωή του ανθρώπου, της ψυχής και του σώματος και σταδιακά φέρνει το θάνατο. Έτσι και η μέριμνα του βίου σαν ένα άλλο μικρόβιο φθείρει τον άνθρωπο, την ψυχή του και τον πεθαίνει ψυχικά.

    · Η υπακοή αναφέρεται στο Χριστό και όχι στον άνθρωπο που υπακούει κανείς. Και όταν ο υποτακτικός υπακούει χωρίς παράσιτα, αλλά για την αγάπη του Χριστού και μόνο, τότε η υπακοή του είναι σωστή μπροστά στα μάτια του Χριστού. Να υπακούμε για την αγάπη του Χριστού και μόνο και έτσι ο δρόμος μας γίνεται σταθερός και ίσιος για το Χριστό.

    · Ποιος άνθρωπος πάνω στη γη δεν έκανε σφάλματα και δεν τραυματίσθηκε στην πάλη με τους δαίμονες, τα πάθη και τον κόσμο; Δε μιλάμε γι’ αυτά τα τραύματα, αλλά μιλούμε ότι πρέπει να βλέπουμε συνεχώς τον προορισμό μας. Με τις δύο αρετές, της υπακοής για την αγάπη του Χριστού και της προσευχής να πετύχουμε την αγάπη του Χριστού. Κι όταν η αγάπη του Θεού έρθει μέσα στην ψυχή μας, τότε ο δρόμος μας πλέον δέχεται φως. Τότε η αγάπη του Χριστού εξουδετερώνει κάθε δυσκολία και νιώθουμε τη ζωή πάρα πολύ ευτυχισμένη.

    Η υπακοή ταπεινώνει τον άνθρωπο και η ταπείνωση εξουδετερώνει κάθε πειρασμική ενέργεια. Όπου ταπείνωση, εκεί ο διάβολος χάνεται. Όπου υπερηφάνεια κι εγωισμός, εκεί η παρουσία των δαιμόνων, οι πειρασμοί και τα πάθη. Γι’ αυτό η υπακοή είναι πολύ χαριτωμένη αρετή, επειδή οπλίζει με τόση ταπείνωση τον άνθρωπο όταν υπακούει εν γνώσει, για την αγάπη του Χριστού

    12 ΣΧΟΛΙΑ

    1. Ψάχνοντας και εμβαθύνοντας στο θέμα της υπακοής σταχυολόγησα ορισμένες σκέψεις του γέροντος Σωφρονίου που νομίζω πως θα λύσουν τυχόν απορίες μας επί του θέματος και θα μας βοηθήσουν να την γνωρίσουμε καλύτερα και να την εφαρμόσουμε στην πιο ενθουσιώδη, συνειδητοποιημένη και αυθεντική της μορφή. Λέει λοιπόν ο Γέροντας Σωφρόνιος:

      Α) Η υπακοή έχει ως πρότυπο την υπακοή μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδας. Ο πατήρ κενούται ως προς τον Υιό και ο Υιός επιστρέφει το πλήρωμα του είναι πίσω στον Πατέρα. Σ’ αυτό το επίπεδο, η υπακοή δεν προϋποθέτει μόνο την εκπλήρωση του θελήματος του άλλου προσώπου, αλλά περιλαμβάνει τον εναγκαλισμό του συνόλου των εκδηλώσεών αυτού του προσώπου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο πραγματώνεται η δυναμική αλληλοπεριχώρηση των προσώπων. Διάκριση μεταξύ υπακοής και αγάπης στο επίπεδο της Αγίας Τριάδας δεν υφίστανται.

      Β) Κατά συνέπεια στο επίπεδο των ανθρώπινων σχέσεων, όποιος αγαπά τον πλησίον του θέλει πολύ φυσικά να πραγματοποιήσει του αδελφού του το θέλημα παρά το δικό του. Δίχως την καλλιέργεια της χριστιανικής υπακοής, ο άνθρωπος θα παραμείνει μοιραία στη εσωστρέφεια της ατομικότητάς του… Η απουσία της υπακοής αποτελεί γνήσιο σημάδι ψυχικής ασθένειας η οποία περιορίζει τον άνθρωπο στο φραγμό του ατομιστικού εγωισμού του.

      Γ) Με την υπακοή δε συστέλλεται το εγώ μας αλλά διευρύνεται, χωρώντας και άλλους μέσα του καθώς μέσω αυτής της οδού απελευθερωνόμαστε απ’ οτιδήποτε γήινο που μας αιχμαλωτίζει.

    2. Παραθέτοντας κάποιους λόγους του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού τονίζει ότι όντως μέγα είναι, στ’ αλήθεια, το μυστήριο της υπακοής! Αφού ο γλυκύς μας Ιησούς πρώτος χάραξε το δρόμο και έγινε παράδειγμα για μας, πόσο μάλλον εμείς είμαστε οφειλέτες να Τον μιμηθούμε.Εάν λοιπόν θέλουμε σύντομα και χωρίς κόπο πολύ να προκόψουμε, πρέπει να μάθουμε να παραιτούμαστε από κάθε δική μας γνώμη για να μη γίνεται το θέλημά μας. Το αυτί μας πρέπει να είναι στο στόμα του Πνευματικού μας και ό,τι μας λέγει να το δεχόμαστε ως από το στόμα του Θεού, να το πράττουμε χωρίς δισταγμό και τότε θα έχουμε πάντα ειρήνη.Να κάνουμε αδιάκριτα και τυφλά ό,τι μας προστάζει αυτός που έχει την ευθύνη για την πνευματική μας καθοδήγηση.Για ό,τι μας προστάζει θα απολογηθεί εάν καλώς ή κακώς επρόσταξε. Εμείς θα απολογηθούμε εάν καλώς ή κακώς κάναμε υπακοή.Δεν είναι υπακοή να κάνουμε αυτή ή εκείνη την εντολή,την οποία μας επρόσταξαν και από μέσα να έχουμε αντιρρήσεις.Υπακοή είναι να υποτάξουμε το φρόνημα της ψυχής για να απαλλαχθούμε από τον κακό εαυτό μας.
      Καλή εφαρμογή.Καλό υπόλοιπο σαρακοστής με υπακοή και μετάνοια.

    3. Πώς μπορεί όμως ένας κοσμικός να κάνει υπακοή; Ακόμη δε η υπακοή στον πνευματικό δεν πρέπει να είναι άκριτη. Οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον πνευματικό μας αλλά ακριβώς επειδή δεν είμαστε μοναχοί χρειάζεται να προσαρμόζουμε την υπακοή μας στην χριστιανική ζωή μας. Επίσης, όπως έλεγε ο άγιος γέροντας Ιερώνυμος Αιγίνης, τον πνευματικό τον ρωτάμε θέματα πνευματικού. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το μεγαλείο της υπακοής και τα δώρα που αυτή προσφέρει. Άλλωστε και ο γέροντας Εφραίμ έκανε, ως μοναχός, άκριτη υπακοή τόσο στον γέροντα Ιωσήφ, όσο και στον γέροντας Αρσένιο, και για αυτό μπορεί με μεγάλη ευκολία να μιλάει για το μεγαλείο της και τα δώρα της που σίγουρα τώρα απολαμβάνει (άλλωστε προτροπή του γέροντος Ιωσήφ στους υποτακτικούς του ήταν: Εργάσου στα νιάτα σου, να φας στα γεράματά σου). Πληροφορίες μπορούμε να αντλήσουμε στο βιβλίο του γέροντος Εφραίμ: Ο γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης. Πάντως εμείς, όσοι ζούμε ακόμη στις οικογένειές μας μπορούμε να ασκούμε την υπακοή ακούγωντας σε όλα τους γονείς μας. Υπάρχει πιο ασφαλής δρόμος υπακοής;

      • » χρειάζεται να προσαρμόζουμε την υπακοή μας στην χριστιανική ζωή μας. »

        Όταν λες προσαρμογή τί εννοείς;

        • Ότι χρειάζεται αυτή να γίνεται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και με συγκεκριμένο τρόπο.π.χ Δεν μπορεί ένα παιδί ή ένας ἐφηβος να μην φάει αυγό ή τυρί ή γάλα, ακόμα και κρέας την νηστεία εάν έχει στίγμα ή κάποια άλλη αδυναμία. Επίσης δεν μπορεί ένας πνευματικὀς να βάζει κανόνα στο πνευματικό του παιδί 100 μετάνοιες επειδή μία μέρα ήταν άρρωστος και δεν έκανε 33 και να λέει ότι εάν δεν τις κάνεις να μην κοινωνήσεις τα Χριστούγεννα. Οπότε χρειάζεται διάκριση και πολύ περισσότερο να υπάρχουν περιθώρια εκτέλεσης του κανόνα ή εφαρμογής της υπακοής. Δεν έδωσα ακριβώς το στίγμα έχεις δίκιο που ζητάς διευκρίνιση.

          • Δεσποινίς, αυτά ας τα εξετάζουμε πριν κάνουμε πνευματικό μας τον α ή τον β. Από κει και πέρα όμως δεν μπορούμε να κρίνουμε αυτά που μας λέει ο πνευματικός μας. Η πνευματική πατρότητα είναι μυστήριο κι αν κάτσουμε να το ερμηνεύσουμε με το μυαλό, ξεφεύγουμε.

            Να προσθέσω πως υπάρχει περίπτωση κάποια πράγματα να μην μπορούμε να τα κάνουμε λόγω των κακών μας έξεων, αλλά να παραδεχόμαστε την αδυναμία και αμαρτωλότητά μας. Άλλο αυτό κι άλλο να λέμε χωρίς να ιδρώσουμε πως κάτι είναι ανεφάρμοστο.

            • Τα παραδείγματα δεν αναφέρονται από συγκεκριμένο πνευματικό αλλά από γνωστά περιστατικά. Εννοείται ότι πάντα επαναστατεί ο εγωισμός όταν πρόκειται για υπακοή. Πάντως έχεις δίκιο. Και βέβαια δεν εξετάζω αυτά που λέει ο πνευματικὀς. Προσπαθώ να τα εφαρμόζω, όσο καλύτερα γίνεται. Ευχαριστώ για τις συμβουλές σου!!

      • «Πάντως εμείς, όσοι ζούμε ακόμη στις οικογένειές μας μπορούμε να ασκούμε την υπακοή ακούγοντας σε όλα τους γονείς μας. Υπάρχει πιο ασφαλής δρόμος υπακοής;»

        Υπάρχει 😉 Η υπακοή στον πνευματικό. Εννοείται ότι είναι καλό και άγιο να υπακούμε και στους γονείς μας, αλλά ο Θεός όρισε τους «πνευματικούς» για καθοδηγητές της πνευματικής μας ζωής και κατά δεύτερο λόγο τους γονείς μας. Πράγμα που σημαίνει ότι κάνουμε υπακοή πρώτα στον πνευματικό μας, μετά στους γονείς μας (αργότερα στο σύζυγό μας) μέχρι εκεί που δεν αντιβαίνει το θέλημά τους στο θέλημα του πνευματικού μας οδηγού.

        «Επίσης, όπως έλεγε ο άγιος γέροντας Ιερώνυμος Αιγίνης, τον πνευματικό τον ρωτάμε θέματα πνευματικού.»

        Εδώ χρειάζεται νομίζω μια διευκρίνιση, γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο παρερμηνείας της φράσης αυτής. Στα «θέματα πνευματικού» περιλαμβάνονται τα πάντα πλην εκείνων που είναι άσχετα με την πνευματική μας ζωή. Π.χ. Τι ρούχα θα φορέσω, αν θα προσθέσω σάλτσα στο φαγητό, γιατί βούλωσε ο νεροχύτης κ.τ.λ.

        «δεν πρέπει να είναι άκριτη»

        Αν δεν είναι άκριτη τότε δεν είναι και υπακοή. Γιατί αυτό ακριβώς είναι που θέλουμε να περιορίσουμε έως και να εξαλείψουμε· την κρίση μας, την οποία θα πρέπει να την αντικαταστήσουμε με την κρίση του πνευματικού που εκπροσωπεί τον Θεό, εν τέλει με την κρίση του Θεού.

        «Οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον πνευματικό μας αλλά ακριβώς επειδή δεν είμαστε μοναχοί χρειάζεται να προσαρμόζουμε την υπακοή μας στην χριστιανική ζωή μας.»

        Θα επιχειρούσα να αναδιατυπώσω την πρόταση ως εξής: «Οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον πνευματικό μας αλλά επειδή ακριβώς δεν είμαστε μοναχοί είναι πολλές φορές αναγκαίο όταν είναι αδύνατο να ρωτήσουμε τον πνευματικό μας να προσφύγουμε στη συμβουλή κάποιου άλλου (γονιού, πνευματικοὐ μας φίλου, νοννού) και σε κάθε περίπτωση να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι η απόφασή μας εναρμονίζεται ή στην ιδανικότερη περίπτωση ταυτίζεται με το θέλημα του πνευματικού μας πατρός».

        Τις παραπάνω επισημάνσεις τις έκανα με το σκεπτικό ότι κάποιοι μπορεί να παρερμηνεύσουν ορισμένες φράσεις της Rodana. Γιατί φαντάζομαι ότι στα περισσότερα τουλάχιστον συμφωνούμε με τη Rodana απλά σε ορισμένα σημεία δεν ήταν πολύ ακριβής και ξεκάθαρη η διατύπωση της.

        • Συμφωνώ σε όσα λές και στις διευκρινίσεις σου. Απλά μιλάω κάνοντας υπακοή στον πνευματικό μου, ο οποίος μου έχει κατ’ επανάληψη τονίσει ότι όταν το παιδί και ο νέος/νέα κάνουν υπακοή στους γονείς τους τότε είναι πολύ πιο εύκολο να υπακούσουν στον πνευματικό τους. Επίσης η υπακοή στους γονείς ταπεινώνει γιατί και σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για εκκοπή του θελήματος. Τώρα δεν πιστεύω ότι το να περνάς τα λόγια κάποιου από το κόσκινο(έτσι λέμε εμείς στην Κόρινθο) ακόμη και του πνευματικού σου λογικά θα έχει καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν εννοώ ότι δεν θα κάνω οτιδήποτε μου πει ο πνευματικός απλά θα το σκεφτώ και ακόμη και να έχει άδικο θα το κάνω πράξη. Άλλωστε και ο Απόστολος Πέτρος στην α’ θαυμαστή αλιεία πρώτα είπε στον Χριστό: «Επιστάτα, δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν ελάβομεν» και μετά είπε: » Επί δε τω ρήματι σου χαλάσω το δίκτυον». Πρώτα δηλαδή εξέφρασε μια αμφισβήτηση, κατόπιν είδε το παράλογο της υπόθεσης και τελικά υπάκουσε αφήνοντας μας έτσι τρανό παράδειγμα υπακοής , κοσμικής αν θέλετε.

        • Θα συμφωνήσω μαζί σου Ζωτικέ με ένα μικρό ερωτηματικό για το «τι ρούχα να φορέσω»…Να επισημάνω ότι Αυτός που μας καθοδηγεί έχει ολική γνώση του χαρακτήρα μας.Οπότε ακόμη κι αν ο πνευματικός μας βάλει κάποιον κανόνα που για μας μπορεί να φαίνεται δύσκολος ή ‘περίεργος’ εντούτοις να είναι σωτήριος.Επιπλέον(και αν κάνω λάθος συγχωρέστε με)η οικογένεια σε ορισμένες περιπτώσεις όχι μόνο δεν είναι σύμμαχος στην πνευματική μας ζωή αλλά αποτελεί τροχοπέδη.Επομένως ο πιο ασφαλής δρόμος είναι η υπακοή στον πνευματικό.Και κάτι τελευταίο η τέλεια υπακοή είναι αυτή του υποτακτικού προς το Γέροντα, ας προσπαθήσουμε να τη μιμηθούμε έστω και στο ελάχιστο και το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα χάσουμε.
          «Επίσης για το βιβλίο που ζήτησες ακόμη κι αν σε βοηθήσει να σωθείς μην το πάρεις χωρίς ευλογία.Διότι χωρίς να ρωτήσεις αυτό λογίζεται ως μοιχεία στο Θεό.Τόσο να φυλάγεις την ακρίβεια σε μικρά και μεγάλα,ώστε χωρίς την ευλογία του πνευματικού σου Πατρός μήτε να ευχηθείς,μήτε να ελεήσεις,μήτε τι άλλο καλό εύλογο να κάνεις».(Γέροντος Ιωσήφ Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας)

    4. Πολύ σωστή η διευκρίνησή σου Κραταιά όσον αφορά τα ρούχα… Είδες, πήγα να διορθώσω αυτά που επιδέχονταν παρερμηνείας εκ μέρους της «Rodana» και δεν πρόσεξα το ερωτηματικό που αιωρούνταν στα ρούχα. Ευχαριστώ για τη διόρθωση!

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ