Μυροφόροι

    0
    76
    Εκτύπωση Εκτύπωση
    1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
    Loading...

    Σεμνές, ωραίες, δακρυσμένες αναδύονται μέσα από τις σελίδες των ιερών Ευαγγελίων, κρατώντας στα χεριά το αλάβαστρο του μύρου.

    Μύρα στα χέρια γυναικών. Και πού αλλού θα ταίριαζαν! Όμως όχι· η ιστορία η δική τους δεν είναι συνηθισμένη. Για τούτο τα δικά τους αρώματα δεν είναι μόνο το ευγενές προϊόν μιας γήινης ανοίκεως. Είναι ιερό απόσταγμα καρδιών, που κέντησε και τρύπησε ένας πόνος πολύ βαθύς και σφράγισε μια επιτυχία πολύ μεγάλη.

    Επώνυμες και ανώνυμες. Τι σημασία έχει τάχα, αφού αξιώθηκαν όλες να στρώσουν με τα άνθη της πιο ιερής αφοσιώσεως και της πιο εγκάρδιας ευγνωμοσύνης τον τραχύ δρόμο του μαρτυρίου του Υιού του Θεού; Αφού όλες Τον αγάπησαν πολύ;

    Οι Μυροφόροι! Η πηγή των μύρων και των δακρύων τους μια, αλλά η αιτία για την καθεμιά τους ξεχωριστή. Κάθε ψυχή έχει τη δική της προσωπική ιστορία, που κυλά άγνωστη και κρυμμένη σχεδόν από τα μάτια των ανθρώπων, ανάμεσα σ’ αυτήν και στο Θεό.

    Στο μισοσκόταδο του φρικτού Γολγοθά σχεδόν μόνες οι Μυροφόροι «ειστήκεσαν παρά τω σταυρώ του Ιησού», αλλά και πρώτες άκουσαν το «Χαίρετε» της Αναστάσεώς Του. Ήταν η θριαμβευτική ιαχή της καινής κτίσεως σε κείνες, που από την πικρή ημέρα της παρακοής είχαν κλήρο τον πόνο και το θρήνο. Εκείνες, που δοκίμασαν οδύνη άφατη στο σταυρό Του μπρος, από ‘δω και πέρα δε θα χρειαστεί να ξανακλάψουν για το Θεάνθρωπο Κύριο. Τώρα στη χαρά και στη δόξα Του έχουν μέρος. Ω, η ιερή τους ευφροσύνη που ξεπερνά τα σύνορα του φθαρτού μας κόσμου και γίνεται ουράνια μακαριότης, που την γεύονται ολόκληρη μόνο οι ψυχές που δόθηκαν ολόκληρες στη θεία αγάπηση!

    * * *

    Αν θέλαμε να αισθανθούμε, μέρες αναστάσιμες, κάτι απ’ αυτή τη μακαριότητα, που στο αγώνισμα του ανθρώπου έρχεται δώρο του Θεού, ας σκύψουμε ευλαβικά κι ας μελετήσουμε, μέσα στην ευλαβική σιγή των καρδιών μας, λέξη με λέξη το ευαγγελικό κείμενο της συναντήσεως του Κυρίου Ιησού Χριστού με τη Μαρία τη Μαγδαληνή (Ιωάν. κ΄ 1-18), στον ανθισμένο κήπο του Ιωσήφ, ή της συναντήσεως με τον Πέτρο (Ιωάν. κα΄1-22), στο ειρηνικό ακρογιάλι της Τιβεριάδος. Όταν θα φτάσουμε στην τελευταία λέξη θα έχουμε καταλάβει σε ένα βαθμό γιατί Τον αγάπησαν τόσο, γιατί η κάθε μια ψυχή δεν μπορεί να μεταδώσει στην άλλη σ’ όλη του την πληρότητα το μυστήριο της προσωπικής συνάντησης με το Θεάνθρωπο Κύριο, γιατί είναι ο Μόνος που μπορεί να μας σώζει και να μας χαροποιεί και γιατί πρέπει να οδεύουμε μαζί με τις Μυροφόρες αναζητώντας Τον αιώνια.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ