Για να γίνουν όλα καινούργια

    0
    19
    Εκτύπωση Εκτύπωση
    1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
    Loading...

    Αρχή της Ινδίκτου. Νέο ακαδημαϊκό έτος. Καινούργιες προσπάθειες, πόθοι, στόχοι. Τις ημέρες αυτές που οι λέξεις «καινούργιος», «νέος» κι οι ευχές είναι στην ημερήσια διάταξη, σκέφτομαι πόση παρεξήγηση γίνεται γύρω από την έννοια του «καινούργιου».

    Εν ονόματι της «νέας εποχής» και του «καινούργιου ανθρώπου» ακούμε να διατυπώνονται χίλιες δυο γνώμες, και τα πιο παράξενα αιτήματα.

    Καθώς διαβάζω την άφθονη φιλολογία, που κατάντησε φτηνή λογοφιλία, και ακούω την ανούσια φλυαρία γύρω από το «καινούργιο», πάω να πιστέψω πως έχουμε πάθει στο ζήτημα αυτό μια παραίσθηση. Ζούμε, δηλαδή, υπό το κράτος ψεύτικων αντιλήψεων.

    * * *

    Αν ξεφυλλίσετε την ανθρώπινη ιστορία, θα δείτε πως όλες οι εποχές ισχυρίστηκαν ότι είναι… καινούργιες! Η κάθε μια, βέβαια με το δικό της τρόπο.

    Αρχίστε από τότε που ο άνθρωπος βρήκε για πρώτη φορά τη φωτιά. Ο μυθικός Προμηθέας καυχήθηκε, και με το δίκιο του, για την καινούργια εποχή, που έφερνε στον κόσμο, και τον καινούργιο άνθρωπο που δημιουργούσε, και ο οποίος άρχισε ν’ ανεβαίνει με μεγάλα διασκελίσματα τη σκάλα της προόδου.

    Σαν «καινούργιοι χρόνοι» πρόβαλε η εποχή του Κολόμβου, ο οποίος έφτασε σε τόπους άγνωστους κι ανύποπτους, πλαταίνοντας έτσι τον ορίζοντα του τότε γνωστού κόσμου.

    Θυμηθείτε κατόπιν την Αγγλία του Σαίξπηρ, η οποία χαιρετούσε με το στόμα του ποιητή της το «γενναίο καινούργιο κόσμο», όπως τον έβλεπε να προβάλλει λαμπρός και γεμάτος υποσχέσεις.

    Και για να μην τα πολυλογούμε, το «καινούργιο» υποτίθεται ότι θεμελιωνόταν τόσο στα χρόνια του Χίτλερ, του Στάλιν όσο και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, με την υπόσχεση του «αμερικανικού μοντέλου».

    Το φυλλομέτρημα της ιστορίας αυτό καταδεικνύει: όλες οι εποχές έχουν την αξίωση της… καινούργιας εποχής!

    Ωστόσο αυτή η διαπίστωση μού θυμίζει τη σοφή ρήση εκείνου που είπε το «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον»! Δεν υπάρχει τίποτα το αληθινά καινούργιο σ’ αυτή τη γη. Όλα είναι παμπάλαια. Κάθε «καινούργια εποχή» είναι τόσο παλιά, όσο κι η εποχή του κατακλυσμού! Και ο «νέος άνθρωπος», τόσο αρχαίος, όσο κι ο πρωτόπλαστος στον κήπο της Εδέμ!

    Αυτά, που αλλάζουν και μας γεμίζουν με πλήθος παραισθήσεις και προβάλλουν με την αξίωση του «καινούργιου» είναι μόνο τα εξωτερικά: Οι σχέσεις, οι ρυθμοί, οι μόδες και τα trends , τα μέσα επικοινωνίας και συγκοινωνίας, η αρχιτεκτονική.

    * * *

    Κι όμως υπάρχει το «καινόν υπό τον ήλιον». Η νέα εποχή κι ο καινούργιος άνθρωπος, όπως όλοι τον νοσταλγούν δεν είναι ουτοπία. Μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Όχι βέβαια με τους εξωτερικούς τόπους που τον αποζητάμε.

    Πρέπει να σκύψει κανείς ταπεινά, να πάψει να καυχιέται και ν’ αλαζονεύεται. Να διώξει την απατηλή ιδέα πως επειδή έσπρωξε (αλήθεια πώς την έσπρωξε;) ακόμη μια χρονιά στην αιωνιότητα, ή επειδή μπόρεσε να δημιουργήσει το μωρό του σωλήνα, σκοτώνοντας ταυτόχρονα άλλα 50 μωρά, πάει να πει πως βρίσκεσαι σε «καινούργια» εποχή!

    Όταν ο άνθρωπος παραμερίσει όλα αυτά, και βάλει τα τεχνικά και επιστημονικά επιτεύγματά του στη θέση και στο πλαίσιο που τους ταιριάζει, τότε να συνδεθεί με τον «καινοποιό», ο οποίος «νεοποιεί τους γηγενείς». Μ’ αυτόν που έχει τη δύναμη ν’ αλλάξει το είναι, το εσωτερικό του ανθρώπου και να κάνει αληθινά καινούργιους τους ανθρώπους της γης. Αυτό το «νεοποιεί», δεν είναι υπερβολή, που εγράφη ποιητική αδεία! Εκφράζει μια αλήθεια και μια βεβαιότητα. Είναι παρμένο από τη βαρυσήμαντη και μοναδική δήλωση του «καθημένου επί του θρόνου»: «Ιδού καινά ποιώ πάντα» (Αποκ. κα΄ 5). «Πάντα»· και τους ανθρώπους και τις εποχές.

    Παίρνει ο «καινοποιός» το δούλο των παθών Αυγουστίνο και τον ελευθερώνει, τον ανασταίνει, τον κάνει ψυχή ελεύθερη, με δύναμη σπάνια. Παίρνει το φανατικό διώκτη, τον Παύλο, τον μεταστρέφει, και τον κάνει πνεύμα ευρύ. Τον κάνει δημιουργό του Ευρωπαϊκού πολιτισμού! Παίρνει τον άνθρωπο του μίσους τον τραχύ, τον τυραννικό και τον κάνει άνθρωπο στοργής, συμπόνιας, μια ψυχή τρυφερή. Παίρνει τον ταλαιπωρημένο από την πνευματική φτώχεια και τον γεμίζει με πλούτη πνευματικά. Όποιος ακολουθεί την «καινή εντολή», την εντολή της αγάπης, γίνεται «καινή κτίσις», καινούργια δημιουργία.

    Το ξαναλέω. Η καινούργια εποχή εξαρτάται από τον καινούργιο άνθρωπο. Καινούργιους ανθρώπους όμως κάνει μονάχα ο Χριστός. Κανένας άλλος. Κοντά του το αίτημα της ψυχής για ξεκαινούργωμα πραγματικό, το αίτημα της εποχής μας για το σβήσιμο των παλιών και την επικράτηση του αληθινά νέου, βρίσκει το πλήρωμά του.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ