«Τα δάκρυα ενός προφήτη για το τότε και το τώρα»

    0
    46
    Εκτύπωση Εκτύπωση
    1 αστέρι2 αστέρια3 αστέρια4 αστέρια5 αστέρια (καμία αξιολόγηση προς το παρόν)
    Loading...

    Την πρώτην του μηνός Μαΐου «του προφήτου σου Ιερεμίου, την μνήμην, Κύριε, εορτάζοντες, δι’ αυτού σε δυσωπούμεν· σώσον τας ψυχάς ημών»

    Δεν ήταν αυτοδιαφήμιση ούτε εγωιστικός κομπασμός η συγκλονιστική παράθεση των λόγων του Κυρίου προς αυτόν: «προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε» (Ιερ. α΄ 5). Η σεμνή ένσταση του νεαρού Ιερεμία: «ω δέσποτα Κύριε, ιδού ουκ επίσταμαι λαλείν, ότι νεώτερος εγώ ειμι» (Ιερ. α΄ 6), αποκαλύπτει ότι ο εκ γενετής προφήτης, παρά το νεαρόν της ηλικίας του, ήταν κοσμημένος με την αρετή της ταπείνωσης και τον άγιο φόβο του Θεού. Γι’ αυτό και η κλήση του Θεού ήταν ένα μοναδικό κάλεσμα σ’ ένα αξίωμα που έκλεινε μέσα του τη λογική αντινομία του μεγαλείου και της θυσίας: «ιδού καθέστηκά σε σήμερον επί έθνη και επί βασιλείας εκριζούν και κατασκάπτειν και απολλύειν και ανοικοδομείν και καταφυτεύειν» (Ιερ. α΄ 10).

    Από την ημέρα εκείνη και για 40 περίπου χρόνια γίνεται το στόμα του Θεού, η καυστική γλώσσα που στηλιτεύει τη διαφθορά, η φιλάδελφη καρδιά, που θρηνεί για την κατάπτωση του λαού του, το θρηνητικότατο πουλί της σκληρής τιμωρίας του Θεού για τον αποστάτη Ισραήλ, η πύρινη προσευχή για λύτρωση και αποκατάσταση υπό την προστασία του Θεού.

    Ο προφήτης Ιερεμίας έζησε στα χρόνια της βασιλείας τεσσάρων βασιλέων της Ιουδαίας, των Ιωσίου, Ιωάχαζ, Ιωακείμ και Σεδεκίου, και είδαν τα μάτια του την καταστροφή και ερήμωση της Ιερουσαλήμ από το Ναβουχοδονόσορα το 598 και 586 π.Χ.. Ο προφήτης, άνθρωπος του Θεού, άνθρωπος «υγιής» ψηλαφά τη βαριά ηθική αρρώστια: οι Ισραηλίτες αγνώμονες και αμνήμονες προδίδουν την αγάπη του Θεού και στρέφονται στην ειδωλολατρία: «και επορεύθησαν οπίσω των ματαίων και εματαιώθησαν» (Ιερ. β΄ 5). Οι ιερείς ανοσιουργούν, οι άρχοντες ασεβούν, οι προφήτες ψεύδονται προς χάριν των ειδώλων (Ιερ. β΄ 5) και ο λαός τυφλά τους ακολουθεί. «Εξέστη ο ουρανός επί τούτω και έφριξεν επί πλείον σφόδρα, λέγει Κύριος. ότι ΄δύο και πονηρά εποίησεν ο λαός μου· εμέ εγκατέλιπον πηγήν ύδατος ζωήν, και ώρυξαν εαυτοίς λακκους συντετριμμένους…» (Ιερ. β΄ 12-13). Ο πωρωμένος όμως λάος βαδίζοντας τον βορβορώδη δρόμο της ειδωλολατρίας και ανηθικότητας έχει νεκρώσει τη συνείδηση και αναίσθητα υψώνει τη φωνή προς την οργισμένη ετυμηγορία του θεού (Ιερ. β΄ 14-37): «αθώος ειμι, αλλά αποστραφήτω ο θυμός αυτού απ’ εμού» (Ιερ. β΄ 35). Ενώ δε ο προφήτης προλέγει με αυστηρότητα τις επερχόμενες τιμωρίες του Θεού, ο διεφθαρμένος λαός εξεγείρεται εναντίον του και μόνον η θαυμαστή επέμβαση του Θεού τον σώζει.

    Οι προφητείες δε θ’ αργήσουν να επαληθευθούν. Τώρα ο προφήτης θρηνεί. Το αντίκρισμα της σκληρής αλλά δίκαιης τιμωρίας διαπερνά την αγαθή καρδιά του, και τα δάκρυά του είναι αίμα από τις πληγές του πόνου του. Και αυτός ο μαρτυρικός απεσταλμένος του Θεού, αμνηστεύει τις εις βάρος του κακοποιές ενέργειες των συμπατριωτών του και η ψυχή του ανάλαφρη, προ Χριστού ποτισμένη με τη χριστιανική συγχωρητικότητα, τώρα θρηνώντας γι’ αυτούς, συγχρόνως ικετεύει το Θεό του ελέους και της αγάπης να μη μακρύνει την τιμωρία του.

    Τότε, άγιε του Θεού προφήτη Ιερεμία, τα δάκρυα της φιλαδελφίας σου τα έχυσες άφθονα για τον παραβάτη λαό σου. Σήμερα όμως γιατί ακόμη κλαις; Μήπως για μας, για το νέο Ισραήλ της Χάριτος; Μήπως θυσιάζουμε κι εμείς «τη Βαάλ» και θανατώσαμε τον αληθινό Θεό των προγόνων μας; Η εσχατολογική ένταση των λόγων σου μπορεί να ξυπνήσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις μας.

    Σήμερα, εκλεκτέ αγγελιοφόρε του Θεού Ιερεμία, μη παύσεις να ικετεύεις για τα παιδιά της Καινής Διαθήκης. Τα δάκρυα σου είναι θυμίαμα εύοσμο στον Άγιο Θεό για να απαλύνει τη νέα δυσώδη αποστασία μας. Μπορούν αυτά τα ευλογημένα δάκρυά σου να μας διεγείρουν σε μετάνοια και να μας γλυτώσουν από μια νέα βαβυλώνια περιπέτεια. Κι ας μείνει ο «Ναβουχοδονόσορ» να περιμένει.

    Φιλοθέη Χ.Τ.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ